บทที่ 154 สงสารอย่างเป็นที่สุด

มู่เยียนหราน?

ชื่อนี้เกินความคาดเดาของลู่จิ้นยวนไปเยอะมาก

มู่เยียนหรานที่เขารู้จัก สง่างามสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด สำหรับเธอแล้วการรักษามารยาทคือสัญชาตญาณอย่างนึง เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกถึงภาพที่เธอตบตีกับเวินหนิง

เวินหนิงพูดจบ เห็นท่าทางนิ่งเงียบของลู่จิ้นยวน ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่กลับครุ่นคิดอยู่แบบนั้น

หรือว่าเขาไม่ได้เชื่อใจเธอขนาดนั้น ในเมื่อมู่เยียนหรานเป็นถึงเพื่อนที่เล่นกันมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็เป็นถึงคนที่เขาเคยรัก

เวินหนิงรู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นสาดตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อกี้มีอยู่แวบหนึ่งที่คิดว่าลู่จิ้นยวนจะช่วยเธอระบายความโมโห

แต่คิดไม่ถึง ว่าจะคาดเดาตำแหน่งตัวเองในใจของเขาอย่างผิดไป

ลู่จิ้นยวนเงียบอยู่พักนึง ดูท่าเขามีความจำเป็นที่จะต้องไปหามู่เยียนหรานอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เธอทำเรื่องที่ไร้ประโยชน์แบบนี้อีก

คิดได้ดังนั้น ลู่จิ้นยวนเงยหน้าขึ้น “ฉันทายาให้เธอ"

เวินหนิงได้ยินเขาพูดแบบนั้น รู้สึกแค่ว่าเขากำลังเปลี่ยนเรื่องอยู่ ในใจไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก ทำให้เธอผลักหน้าอกของชายหนุ่มออก “ ไม่ต้อง ฉันทาเองได้ ”

เป็นไปอย่างที่คิด เทียบกับเธอแล้วลู่จิ้นยวนเชื่อมู่เยียนหรานมากกว่า แต่ก็ถูกแหละ ผู้หญิงที่ดูสูงส่งราวกับเจ้าหญิงแบบนั้น จะมาต่อโต้กับหญ้าแพรกแบบเธอได้ยังไง?

ลู่จิ้นยวนกับเธอ ไม่ใช่คนชั้นเดียวกันตั้งแต่ไหนแต่ไร มู่เยียนหรานถึงจะเป็นผู้หญิงที่คุณสมบัติยืนเคียงข้างเขา

“อย่าดื้อ ฉันช่วยเธอทายา” ลู่จิ้นยวนเห็นท่าทางไม่สบอารมณ์แบบนั้นของเวินหนิง เขาออกแรงหยิบยาทาจากมือของเธอ

กำลังจะดึงเสื้อของเวินหนิงออกเพื่อทายา แต่จู่ ๆ เธอกลับถลึงตาใส่เขา “นายทำแบบนี้ไม่ดี ฉันก็ต้องการความเป็นส่วนตัวเหมือนกัน อีกอย่างถ้าหากถูกเธอรู้เข้า ไม่แน่อาจจะมาก่อเรื่องอีก”

เวินหนิงพูดจบ ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบา ๆ “เธอหึงเหรอ?”

เขาเข้าใจในทันทีว่าเมื่อกี้เวินหนิงน้อยใจจอะไร ผู้หญิงคนนี้คิดเยอะจริง ๆ

“หึหึ เธอคิดมากไปแล้ว ฉันเพียงแค่...ไม่อยากหาเรื่องให้ตัวเองแค่นั้นแหละ”

เวินหนิงพูดออกไปแล้ว จะเสียใจทีหลังก็สายไปแล้ว เธอรู้สึกอึดอัด แต่ไม่อยากแสดงออกมาต่อหน้าลู่จิ้นยวน

เธอไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าเธอคิดเองเออเอง

“เรื่องนี้ฉันจัดการแน่ อีกไม่นานหล่อนก็น่าจะไปต่างประเทศแล้ว ไม่มาหาเรื่องเธออีกแน่นอน”

เวินหนิงได้ยินคำพูดของลู่จิ้นยวน ความผิดหวังในใจไม่ได้ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

ที่แท้จะรอให้มู่เยียนหรานจากไปก่อนถึงจะให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข ลู่จิ้นยวนให้ความสำคัญพิเศษกับผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ?

“ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน ฉันแค่หวังว่าคุณหนูคนนั้นไม่มาต่อกลอนกับคนแบบฉันให้เสียคุณค่า”

ได้ยินคำพูดที่ยอมแพ้ของเธอ รอยยิ้มในดวงตาของลู่จิ้นยวนเย็นชา จู่ ๆ ก็จับหน้าของเธอที่หลบอยู่ให้หันมามองตนเอง

“เธอคิดแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”

“ไม่จริงงั้นจะปลอมเหรอ?”

เวินหนิงพูดอย่างโมโห

“จากนี้ไปอย่าใช้ผู้หญิงแบบนั้นพูดถึงตัวเองอีก”

ลู่จิ้นยวนเม้มปากแน่น ดวงตาเคร่งขรึมแวบผ่านไป

ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อได้ยินเวินหนิงพูดแบบนี้ ในใจของเขาถึงได้รู้สึกเจ็บปวด