บทที่ 16 ขอร้องนายปล่อยฉันไปเถอะ

โทรศัพท์ถูกตัดสายไป เวินหนิงก็รู้สึกเหงื่อตกจนทำให้เสื้อตัวเองเปียก เหมือนเพิ่งออกมาจากน้ำที่เยือกเย็น อากาศก็อึดอัดจนทำให้หายใจลำบาก

ไป๋อี้อันก็ลุกขึ้นแล้วพยุงตัวเวินหนิงอ่อนแรงไว้ "เวินหนิงเธอเป็นอะไร?"

"ไม่ ฉันไม่เป็นอะไร……" เวินหนิงหนีออกจากมือของไป๋อี้อันแล้วถอยหลังไป เธอกลัวว่าจะทำให้ไป๋อี้อันลำบาก เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่นแล้วเอ่ยลากับเขา "ฉันมีธุระไปก่อนนะ ไว้เราค่อยติดต่อกันวันอื่น"

"เดี๋ยวก่อน" ไป๋อี้อันรู้ถึงความลำบากของเวินหนิง คนที่ถูกใส่ร้ายแล้วเข้าคุกแล้วยังตกอยู่ในมือของตระกูลลู่ หลายๆเรื่องก็ทำอะไรไม่ได้ ถึงเขาจะอยากช่วยแต่ช่วยได้เท่าที่จะไม่ทำร้ายเวินหนิง "บัตรเครดิตฉัน เธอเอาไปสิ ถ้าอยู่ที่ตระกูลลู่ไม่พอใจอะไรเธอก็ออกไปซื้อเอง ใช่ ฉันยังเอาเสื้อผ้ามาให้เธอด้วย เป็นสไตล์ที่เธอชอบแต่ก่อน ถ้าไม่สะดวกออกไปซื้อก็ยังมีเสื้อผ้าเปลี่ยน"

เวินหนิงก้มลงมองตัวเอง นี่เป็นเสื้อผ้าที่เอาออกมาจากเรือนจำ กางเกงยีนส์กับเสื้อขาวแขนสั้นเมื่อสามปีก่อน ดูตลกมาก "ไม่เป็นไร ฉันมีเสื้อผ้า……"

"อย่าเกรงใจกันเลย พอแล้ว กลับไปเถอะ ถ้ากลับดึกคนตระกูลลู่จะหาเรื่องเธออีก"

ไป๋อี้อันยัดเสื้อผ้าไปในมือเวินหนิง จากนั้นก็หันหลังเดินไป เวินหนิงก็เลยต้องรับเสื้อผ้าไว้แล้วนั่งรถของตระกูลลู่กลับไป

จากที่ไกล ไป๋อี้อันนั่งอยู่ในรถแล้วมองเห็นร่างกายที่ผอมบางของเวินหนิงเข้าไปในรถ ในใจก็รู้สึกเกร็งแล้วมือก็จับพวงมาลัยรถไว้แน่น

เวินหนิง รอผมอีกหน่อย สักวันผมจะทำให้เธอได้รับอิสระ

ระหว่างทางกลับไปเวินหนิงก็รู้สึกไม่สบายใจ ภาวนาขอให้ค่ำคืนมาอย่างช้าๆ เธอกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะทำอะไรกับเธอแต่ก็ไม่กล้าบอกกับคนอื่น

คนขับรถก็เป็นลูกน้องของผู้ชายคนนั้น เธอยิ่งไม่กล้าแสดงสีหน้าอะไรที่ผิดปกติเลย

มีชั่ววินาทีหนึ่ง เธออยากจะกระโดดลงรถแล้ววิ่งหนี แต่เธอรู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้นกำมือของตระกูลลู่แน่นอน!

เวินหนิงรู้สึกเหมือนถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก

เวินหนิงนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกนั่งอยู่อย่างนั้นจนดึกก็ไม่กล้ากลับห้อง คนรับใช้ที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ใช้สายตาที่แปลกใจมองเธอ สุดท้ายเย่หวานจิ้งกลับมาก็เห็นว่าเวินหนิงยังนั่งอยู่บนโซฟาก็เลยด่าเธออย่างหงุดหงิด "ดึกขนาดนี้แล้วเธอไม่ไปอยู่กับจิ้นยวน ยังนั่งบื้ออยู่ที่นี่ทำไม!"

"หนู หนูนอนไม่หลับเลยมาสูดอากาศที่ห้องรับแขก……"

"กลับห้องไปเดี๋ยวนี้ นอนไม่หลับก็นวดให้จิ้นยวน นวดจนหลับไปเลย อย่าให้ฉันเห็นเธอกลางดึกอีก รู้สึกสะอิดสะเอียน!"