บทที่ 171 เอาแมวดาวสับไปเปลี่ยนองค์ชาย

เหอจื่ออันเห็นเวินหนิงไม่โกรธเพราะความกะทันหันของตัวเองก็โล่งอก

ดูเหมือนเวินหนิงยังเห็นเขาเป็นเพื่อน มันทำให้เขามีความหวังในใจมากขึ้น

“เอางี้ไหม……” เวินหนิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก “จริงๆ มันก็แค่อุบัติเหตุ ฉัน……ฉันรู้ ฉันกับเขาไม่ใช่คนโลกเดียวกัน และมันจะไม่มีผลลัพธ์อะไร”

ขณะที่เวินหนิงพูด นมรสหวานในปากก็ขมขึ้นเล็กน้อย แต่นี่มันคือความจริง แม้ว่าจะไม่ต้องการยอมรับ ก็ทำได้แค่ยอมรับ

“งั้นลูกของคุณ……” เหอจื่ออันลังเลที่จะพูด

เวินหนิงไม่ได้ตอบ ถือว่าเป็นการยอมรับโดยปริยาย

เหอจื่ออันเข้าใจทุกอย่างแล้วในตอนนี้ สำหรับลู่จิ้นยวน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกอิจฉา

เป็นลูกหลานตระกูลลู่เหมือนกัน ลู่จิ้นยวนเป็นทายาทตระกูลลู่ที่ชอบธรรม เกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่เขาเป็นลูกนอกสมรสที่ไม่มีใครสนใจมีแต่คนทุบตี สูญเสียแม่ตั้งแต่ยังเล็ก อาศัยเลือดและหยาดเหงื่อออกมาสู่เส้นทางปัจจุบัน

และตอนนี้ ไม่คิดว่าพวกเขาจะตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกันโดยบังเอิญ

ต้องบอกว่านี่อาจเป็นโชคชะตา แค่เหอจื่ออันไม่อยากยอมรับชะตากรรมในครั้งนี้ เขาไม่ใช่ตัวเองที่เคยอ่อนแอเหมือนในอดีตอีกแล้ว ที่ทำได้แค่มองแม่ตัวเองตายไปต่อหน้า

ครั้งนี้ เขาต้องการควบคุมทุกอย่าง

คำถามของทั้งสองคน เพราะพูดถึงลู่จิ้นยวนจึงกระอักกระอ่วนนิดหน่อย เหอจื่ออันเล่าเรื่องประสบการณ์ต่างแดนให้ฟังได้ทันเวลา และเวินหนิงก็ให้ความร่วมมือในการเพิกเฉยเรื่องน่ารำคาญเหล่านี้ที่เธอไม่อยากพูดถึง

ลู่จิ้นยวน เป็นความหรูหราเหนือความคาดหมายของเธอ ตอนนี้ตื่นจากฝันแล้ว เธอไม่ควรคิดไปมากกว่านี้

ผ่านไปสักพัก อาหารก็มาเสิร์ฟ ทั้งคู่ต่างทานอาหารพร้อมมีความคิดในใจ ในชั่วขณะหนึ่งมีแค่เสียงของมีดและส้อมเท่านั้นที่ดังขึ้น

เหอจื่ออันมองนาฬิกาข้อมือ ดูเหมือน……เวลาใกล้เข้ามาแล้ว

แน่นอนว่าเขาเพิ่งคิดได้ไม่นาน รถโรส-รอยส์สีดำหรูหราคันหนึ่งก็จอดประตูทางเข้าร้านอาหาร

เย่หวานจิ้งลงจากรถด้วยสีหน้าสงบ ที่นี่ เป็นร้านอาหารที่เธอมาจิบชายามบ่ายทุกวันและต้อนรับแขก โดยปกติแล้วเธอจะมาที่นี่ทุกวันพุธในเวลานี้

ทุกอย่างในวันนี้ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่าง เย่หวานจิ้งกำลังจะให้คนมาเสิร์ฟของหวานตามปกติ จู่ๆ คนที่นั่งตรงหน้าต่างก็ดึงดูดสายตาเธอ

นั่น……ไม่ใช่เวินหนิงเหรอ?

มือเย่หวานจิ้งสั่นเล็กน้อย ใบหน้าคุ้นเคยนั้น ตรงหน้าตำแหน่งที่เธออยู่มีกล้วยไม้อยู่เยอะ มองไม่ค่อยแน่ใจ เธออดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว

ทุกอย่างที่เธอเห็นหลังจากเดินเข้ามาใกล้ มันยิ่งทำให้เธอประหลาดใจ

ไม่ใช่แค่เวินหนิง ยังมี……คนคนนั้นที่อยู่ตรงข้ามเธอ!

ใบหน้าเหอจื่ออันเข้ามาในสายตา ทำให้ในใจเย่หวานจิ้งมีทะเลที่มีพายุพัด

ใบหน้านี้ เธอจำมันได้แม่นยำเกินไป คนคนนี้ แม้ว่าจะกลายเป็นขี้เถ้าก็ไม่มีวันลืม

ในปีนั้น แม่ของลูกนอกสมรสคนนี้ไม่รู้ใช้วิธีอะไร ทำให้สามีเธอหลง ก็คือพ่อของลู่จิ้นยวน ไม่คิดว่ามันทำให้เขาคิดจะหย่าร้างแล้วแต่งงานใหม่

อย่างไรแล้วเย่หวานจิ้งก็เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ ตอนแรกแต่งเข้ามาก็เป็นการแต่งงานนอกกฎหมาย เธอจะทนกับความอยุติธรรมแบบนี้ได้อย่างไร เพื่อที่จะโล่งอก เธอให้คนตามหาเมียน้อยที่ทำลายครอบครัวเธอ เพื่อประกาศความดีที่เธอทำ จากนั้นก็ไล่เธอออกไปจากเมืองเจียงเฉิง ไม่สามารถพลิกตัวกลับมาได้อย่างสมบูรณ์

ถึงอย่างนั้นเย่หวานจิ้งก็ไม่หยุดมือ สามีเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เพราะต้องการตามเมียน้อยคนนั้นไป ช่วยเหลือไม่ได้เสียชีวิต เธอกลายเป็นแม่ม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย นี่เธอจะทนได้อย่างไร?