บทที่ 192 ยั่วโมโหเขา

เพราะรู้ว่าเวินหนิงไม่ชอบเห่อจื่ออัน ท่าทางเจนนี่ก็เป็นมิตรไปไม่น้อย ทั้งสองก็พูดคุยกันอีกไม่กี่คำ เธอก็เอ่ยว่าจะกลับไปก่อน

แต่ว่า พอเดินออกจากห้องเวินหนิง เจนนี่ก็เก็บสีหน้ายิ้มแย้ม แล้วคิดอะไรบางอย่าง

หลังจากที่พูดคุยกัน เธอมองออกว่าเวินหนิงไม่ได้โกหก เธอไม่ชอบเห่อจื่ออันจริง แต่ว่า……เห่อจื่ออันรู้สึกจริงจังกับเธอ

ในใจเจนนี่ก็รู้สึกลังเล ทันใดนั้น ก็มีโทรศัพท์โทรมา เป็นผู้ช่วยของเห่อจื่ออัน "เจ๊เจนนี่ ตอนนี้ลู่จิ้นยวนเอาแต่ตามหาเวินหนิง คงจะสื่บมาหาถึงคุณเห่อได้ไม่ยาก"

เจนนี่เป็นคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขมากับเห่อจื่ออัน ลูกน้องของเห่อจื่ออันก็นับถือเธอเป็นเจ้านายด้วย เพราะฉะนั้น มีเรื่องอะไรที่ไม่สะดวกคุยกับเห่อจื่ออัน ก็จะพูดคุยกับเธอแทน

ดวงตาเจนี่เบิกกว้าง ลู่จิ้นยวนตามมาได้เร็วมาก

"ฉันรู้แล้ว เรื่องนี้ เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง"

จากนั้น เธอก็หันกลับไปมองที่เวินหนิง เห่อจื่ออันทำผิดกับเธอ แต่ว่า เธอจะไม่ยอมให้เขาเอาอนาคตไปเสี่ยงเด็ดขาด

ถึงแม้เห่อจื่ออันจะไม่ยอม งั้นเธอก็จะเป็นคนเลวคนนี้เอง

……

ที่บริษัทตระกูลลู่

ลู่จิ้นยวนอยู่ในห้องทำงาน

ความรู้สึกเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วห้อง บนใบหน้าลู่จิ้นยวนก็ไม่ได้มีสีหน้าอะไรมากนัก มีแค่สายตาที่ทางเยือกเย็นกับโมโห

ตอนนี้ เวินหนิงหนีออกไปจากกำมือของเขาหนึ่งวันแล้ว เธอก็ไม่ได้เอาอะไรไปด้วย ก็เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทรด้วยเบาะแสอันน้อยนิด

ผู้ชายคนนั้นอ่านเอกสารในมือ แต่ก็อ่านไม่เข้าหัวสักตัว อันเฉินเลยเดินเข้ามาแล้วเอ่ย "บอสครับ ทางโน้นเริ่มสืบแล้วครับ แต่ว่า ยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย"

ลู่จิ้นยวนลุกขึ้นมาทันที รอ เขาทนรอไม่ได้แล้ว ตอนนี้เขาอยากจะตามหาตัวผู้หญิงคนนั้นให้เจอ แล้วสั่งสอนเธอให้เข็ดหลาบ

"ไปสืบต่อ นายไปที่เห่อจื่ออันกับฉัน"

เด็กในท้องเวินหนิงเป็นของเห่อจื่ออัน คิดไปคิดมา ความเป็นไปได้ที่จะอยู่ที่เขาก็เป็นไปได้มากที่สุด ถ้าเขายังไม่รีบหน่อย ทั้งสองคนก็อาจจะโบยบินไปด้วยกัน

"ครับ" อันเฉินเห็นท่าทางโมโหร้ายของลู่จิ้นยวน ก็กลืนน้ำลาย ไม่ได้เห็นบอสเป็นแบบนี้นานแล้ว เห่อจื่ออันอยู่ไม่เป็นสุขแน่!

……

เห่อจื่ออันอยู่ไม่เป็นสุขจริงๆ ถ้าเวินหนิงจะไปจากที่นี่ ก็ต้องจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ถ้าปกติ แค่คำพูดของเขาคำเดียวก็พอแล้ว แต่ว่า ตอนนี้ลู่จิ้นยวนสั่งตรวจเช็คข้อมูลของทุกคนที่จะไปจากที่นี่อย่างละเอียด

ถ้าเป็นแบบนี้ เห่อจื่ออันก็ไม่กล้าทำอะไรวู่วาม เพราะยังไง ที่เมืองเจียงเฉิง เขาก็ยังไม่มีปัญญาไปต่อกรกับลู่จิ้นยวน

ขณะคิดวิธีที่จัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อตัดปัญหา เลขาก็เดินเข้ามาอย่างร้อนรน "ไม่ดีแล้วครับบอส คุณชายตระกูลลู่มาแล้วครับ"

เห่อจื่ออันกำปากกาในมือหักไปทันที เขาเดาได้อยู่แล้วว่าลู่จิ้นยวนต้องมา แต่ไม่คิดว่าจะเร็วอย่างนี้ ควรจะพูดว่า……ความอดทนของเขาไม่ได้มีเยอะเหมือนที่คิดไว้