บทที่ 225 ไม่เชื่อจรรยาบรรณในวิชาชีพของฉัน

“คุณลู่ เกิดอะไรขึ้น? ”

ผู้จัดการประชุมเห็นสีหน้าลู่จิ้นยวนไม่ดี จึงรีบเข้าไปถาม

ลู่จิ้นยวนถึงได้สร่างจากอารมณ์เมื่อครู่นี้ รู้สึกว่าตัวเองจะลืมตัวเสียกิริยา ฝืนยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่จู่ๆ ก็นึกถึงบางเรื่องเท่านั้นเอง”

เห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร คนคนนั้นก็จากไปอย่างชาญฉลาด ดวงตาลู่จิ้นยวนมืดลง หงุดหงิดมากจนเขาอยากออกไปจากสถานที่ประชุมนี้ด้วยซ้ำ

……

ณ โรงพยาบาล

เวินหนิงนั่งคุยเป็นเพื่อนไป๋หลินยวี่ ในขณะเดียวกันก็มองหลินซือเฉินทำการรักษา ทำตัวเป็นผู้ช่วยไปด้วย แค่เวินหนิงในวันนี้ดูเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด

“หนิงหนิง? หนิงหนิง? ” ไป๋หลินยวี่เห็นหลินซือเฉินจะออกไปแล้ว เวินหนิงยังคงจ้องมองไปข้างหน้า ไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่นิด อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

เด็กคนนี้ เป็นอะไรกันแน่ ตัวมาตั้งแต่เช้า แต่ไม่รู้วิญญาณบินไปไหนแล้ว

“ฮะ? ” เวินหนิงได้ยินเสียงนี้ ก็ได้สติจากความคิด ยิ้มรู้สึกผิดให้กับหลินซือเฉิน อย่างไรแล้วเขาก็เป็นคนที่มีความสามารถที่ลู่จิ้นยวนหามาได้โดยเฉพาะ อย่างไรก็ไม่สามารถละเลยเขาได้

เวินหนิงยืนขึ้นมาไปส่งเขาออกไป

หลินซือเฉินเหลือบมองเวินหนิง “คุณหนูเวิน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

เวินหนิงคิดว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอาการป่วยของแม่ ก็พยักหน้า เดินตามไป ไม่ได้สังเกตเห็นแววตาผู้ชายคนนั้นมีความคมชัดสุดขีดในพริบตาเดียวเมื่อหันตัวกลับไป

“วันนี้คุณหนูเวินดูเหม่อลอยนิดหน่อย เกิดอะไรขึ้น ไปเจอเรื่องลำบากอะไรมาเหรอ? ”

ทั้งสองมาถึงชั้นดาดฟ้า ปกติที่นี่มีคนเดินผ่านไปผ่านมาน้อยมาก จึงเงียบสงบเป็นพิเศษ เหมาะกับการสนทนาส่วนตัว

“……” เวินหนิงไม่คิดว่าหลินซือเฉินจะถามเรื่องนี้ ผู้ชายตรงหน้า ปกติไม่ค่อยสนใจความเป็นส่วนตัวของคนอื่น แค่ทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้น

“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่……” ถึงแม้เวินหนิงกับหลินซือเฉินจะรู้จักกัน แต่ไม่ได้สนิทกันจนถึงระดับพูดเรื่องปัญหาความสัมพันธ์ได้

เห็นเวินหนิงก้มหน้า ดวงตาหลินซือเฉินก็มีความขี้เล่นและพินิจพิเคราะห์เพิ่มขึ้น แววตานี้ไม่เหมือนคุณหมอที่กำลังมองครอบครัวของผู้ป่วย แต่เหมือนคนที่ยืนมองจากด้านบน กำลังมองมดที่อยู่บนพื้น

เวินหนิงคิด เงยหน้าขึ้นมา “มันเป็นแค่เรื่องส่วนตัวของฉันนิดหน่อยค่ะ”

การกระทำของเธอฉับพลัน สีหน้าบนใบหน้าหลินซือเฉินยังไม่ทันสำรวมทั้งหมด เวินหนิงเห็นในสายตา ก็รู้สึกแปลกประหลาดในพริบตาเดียว เธอตกตะลึง หัวใจเต้นแรงทันที

ลางสังหรณ์ไม่ดีตอนเจอหลินซือเฉินครั้งแรกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

แต่วินาทีต่อมาหลินซือเฉินก็ยิ้มให้เธอ “ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็โอเค ฉันคิดว่าคุณเจอเรื่องลำบากอะไร ถ้ามีล่ะก็บอกฉันได้นะ ยังไงแล้ว……ฉันก็มาเพื่อช่วยคุณ”

เสียงของหลินซือเฉิน ยังคงอ่อนโยนและสง่างามเหมือนเดิม ควบคู่ไปกับใบหน้าไร้พิษภัยของเขา ทำให้เวินหนิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าความสงสัยของตัวเองเมื่อครู่นี้อาจจะเป็นภาพลวงตา

อย่างไรแล้ว หลังจากหลินซือเฉินมาที่นี่ อาการป่วยของแม่เธอก็ดีขึ้นมาก และเขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ลู่จิ้นยวนเชิญมาโดยเฉพาะ ดูเหมือนเธอไม่ควรมีข้อสงสัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนแบบนี้

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณที่คุณหมอเป็นห่วง”

“งั้นเหรอ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว”

เห็นเวินหนิงไม่ได้สงสัย หลินซือเฉินก็คลายมือที่จิกเข้าหากันนิดหน่อย

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ทางด้านคุณแม่ ต้องมีคนคอยอยู่ด้วย”