บทที่ 227 มายุ่งอีกแล้ว

“อย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน! ” ชายที่อยู่ด้านในเมื่อได้ยินว่ามีคนมาทำลายเรื่องดีๆ ของตน ก็เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าไม่พอใจ

กำลังจะไล่ออกไป พอเห็นว่าเป็นลู่จิ้นยวนก็รู้สึกผิดนิดหน่อย ผู้ชายตรงหน้า ถึงจะไม่รู้จักว่าเป็นใคร แต่ออร่าน่ากลัวและดูถูกดูแคลนที่เปล่งออกมานั้น……

คิดสักพัก ทำให้คนใหญ่คนโตไม่พอใจเพราะพนักงานเสิร์ฟคนเดียวมันไม่คุ้ม คนคนนั้นจึงหันหน้ากลับไปมองเด็กผู้หญิงที่หดตัวอยู่ในห้องน้ำไม่กล้าออกมา “ถือว่าเธอโชคดีนะ”

ลู่จิ้นยวนเห็นคนคนนั้นออกไป ในใจก็ตลกเล็กน้อยกับการมายุ่งเรื่องชาวบ้านของตัวเอง เขากลายเป็นคนดีอบอุ่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

“ไม่เป็นอะไรแล้ว เธอออกมาสิ”

พูดจบ ลู่จิ้นยวนกำลังจะออกไป ในตอนนี้เด็กผู้หญิงที่อยู่ในห้องน้ำก็รีบยื่นมือออกมาจับกางเกงเขาไว้ “คุณคะ ฉันกลัว คุณช่วย……พาฉันออกไปด้วยได้ไหม?”

เสียงเด็กผู้หญิงสั่น เห็นได้ชัดว่ากลัวถึงขีดสุด ลู่จิ้นยวนได้ยินเสียงเธอแล้วก็หยุดฝีเท้า

บางทีอาจจะเพราะดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป เขารู้สึกว่าเสียงนี้มันเหมือนของเวินหนิงเหลือเกิน เหมือนทำไปโดยไม่รู้ตัว เขาไม่ปฏิเสธ

เด็กผู้หญิงเห็นเขาไม่ได้ออกไป ก็รีบเดินออกมา เห็นใบหน้าลู่จิ้นยวนก็อึ้งไป เมื่อครู่นี้เธอตกใจจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เห็นไม่ชัดว่าผู้ชายตรงหน้าหน้าตาเป็นอย่างไร ตอนนี้พอเห็นแล้วก็ตกตะลึงนิดหน่อย

ชายที่อยู่ตรงหน้า มีใบหน้าเอเชียเหมือนกับเธอ แต่หุ่นสูงมาก เทียบกับฝรั่งที่ตัวสูงก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเลย กระดุมบนหน้าอกเปิดออกแบบไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าท่าทางถึงแม้จะเย็นชา แต่ก็ไม่สูญเสียความลึกลับ นี่คือผู้ชายที่ตอบสนองความเพ้อฝันของผู้หญิงได้ทั้งหมด

“อึ้งทำไม?” ลู่จิ้นยวนเห็นเธอเหม่อ ก็ใจร้อนนิดหน่อย ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้จะไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น

“ปะ……เปล่าค่ะ……” ซุนเฟยเอ๋อร์เห็นลู่จิ้นยวนไม่พอใจ ก็รีบเก็บความประหลาดใจในดวงตา เดินตามหลังเขาอย่างเชื่อฟัง “คุณคะ ฉันชื่อซุนเฟยเอ๋อร์ เมื่อกี้ที่คุณช่วยชีวิตฉัน ฉัน……ไม่รู้จริงๆ ว่าต้องตอบแทนคุณยังไง”

ลู่จิ้นยวนได้ยินเสียงเธอ ก็งุนงงสักพักหนึ่ง เส้นเสียงนี้ มันเหมือนเวินหนิงสุดๆ เขาคิดสักพัก ก็หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า “ฉันดื่มเหล้า ขับรถกลับไม่ได้ เธอขับรถเป็นไหม?”

ซุนเฟยเอ๋อร์รีบพยักหน้า รับกุญแจมา หัวใจเธอเต้นยุ่งเหยิง เธอเรียนหนังสือขณะทำงานที่โรงแรมหรูแห่งนี้มาระยะหนึ่งแล้ว จำได้อย่างแน่นอนว่ากุญแจรถอันนี้ต้องเป็นรถหรูที่มีค่า

ภายในใจก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก เธอตามหลังลู่จิ้นยวนอย่างระมัดระวัง หลังจากพยุงเขาขึ้นรถไป ก็สตาร์ทรถ ขับไปยังที่อยู่ที่เขาบอก

……

ห้องโถงใหญ่โรงแรม

“คุณผู้หญิงคะ เรากำลังจะปิดแล้วค่ะ”

เห็นว่าจะเที่ยงคืนแล้ว พนักงานร้านกาแฟของโรงแรมก็เดินเข้ามา เหลือบมองเวินหนิง

“อ่อ……รู้แล้วค่ะ”

ตอนแรกเวินหนิงรู้สึกสะลึมสะลือ ถูกเรียกก็ตื่นขึ้นมา หยิบโทรศัพท์ออกมา มองดูนาฬิกา ไม่คิดว่าจะเที่ยงคืนแล้ว……

เธอมองไปที่สายไม่ได้รับและข้อความอีกครั้ง มันว่างเปล่า ลู่จิ้นยวนไม่ได้โทรกลับ และไม่ได้ตอบข้อความกลับ

จิตใจเวินหนิงหนักอึ้ง ความรู้สึกจิตตกพุ่งเข้ามา ลู่จิ้นยวนกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ยุ่งมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงขนาดไม่มีเวลาตอบข้อความกลับเชียว?

ขณะที่คิดอยู่ เวินหนิงก็ฟุ้งซ่านนิดหน่อย