บทที่ 237 อย่ามารบกวนฉันอีก

"เถ้าแก่ลู่"

หลินซือเฉินกดรับโทรศัพท์ แล้วเช็ดคราบเลือดบนนิ้วมือตัวเอง สีหน้าก็ไม่ได้ดูอ่อนโยนเหมือนอยู่ต่อหน้าคนอื่น ดวงสายตาทั้งสองข้างเยือกเย็นมาก จนทำให้คนมองต้องขนลุก

"เรื่องนั้น จบหรือยัง?"

"ตามหลัก ก็ควรจะจบแล้วครับ แต่ว่า ผมยังมีข่าวอะไรบางอย่างต้องบอกกับคุณ"

หลินซือเฉินโยนทิชชู่ในมือทิ้ง ความจริงเรื่องของตระกูลลู่ ไม่ควรค่าพอที่คนอย่างเขาต้องลงมือเอง แต่ว่า ก็ถือว่าเขาได้เห็นอะไรที่แปลกตา

"ข่าวอะไร?"

เถ้าแก่ลู่ขมวดคิ้ว คำพูดหลังจากนี้ของหลินซือเฉินทำให้ท่านตกใจมาก

"ผลตรวจดีเอ็นเอของลูกเวินหนิงออกมาแล้วครับ เด็กในท้องเธอ เป็นทายาทตระกูลลู่ เพราะฉะนั้น คุณจะจัดการยังไงหรอครับ?"

"เด็ก……เป็นของตระกูลลู่?"

เถ้าแก่ลู่ไม่อยากจะเชื่อ ท่านไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้นี้เลย เด็กคนนั้น ควรจะเป็นเด็กไม่มีหัวนอนไปเท้าที่เวินหนิงเอามาเกาะลู่จิ้นยวนไม่ใช่หรอ?

ความจริงที่วุ่นวายนี้ ทำให้ท่านเงียบไป จากนั้น หลินซือเฉินจึงเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง "ถ้าคุณไม่อยากให้มีปัญหาอะไรตามมาอีก ผมก็สามารถช่วยคุณ……จัดการได้"

สำหรับหลินซือเฉิน จัดการเด็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลกง่ายสำหรับเขามาก

เถ้าแก่ลู่จับโทรศัพท์ในมือไว้แน่น "ฉันขอคิดก่อน ถ้ายังไม่ได้ข่าวจากฉัน แกอย่าเพิ่งลงมือ"

พูดจบ ท่านก็ตัดสายทันที

ลู่จิ้นยวนมีลูกแล้ว เป็นทายาทของตระกูลลู่ ข่าวนี้ ท่านไม่รู้ว่าควรจะตกใจหรือว่าดีใจดี

ถ้าเวินหนิงไม่ใช่คนท้องเด็กคนนี้ ท่านอาจจะรับตัวกลับมาอย่างมีความสุข แล้วรออุ้มเหลน แต่ว่า เป็นลูกของเวินหนิง แล้วยังเป็นช่วงเวลาที่ลู่จิ้นยวนยอมตกลงหมั้นกับมู่เยียนหรานแล้วด้วย

เวลานี้ ถึงแม้เถ้าแก่ที่เป็นคนผ่านอะไรมาเยอะ แต่วินาทีนี้ ก็รู้สึกสับสนเหมือนกัน

เด็กคนนี้ จะจัดการยังไงดี……

เถ้าแก่คิดไปสักครู่ แล้วเรียกเย่หวานจิ้งมาหา

"ลูกของเวินหนิง เป็นของจิ้นยวน"

เพราะยังไง เย่หวานจิ้งก็เป็นแม่ของลู่จิ้นยวน แล้วเป็นคุณย่าของเด็กคนนั้นด้วย เธอก็มีสิทธิ์ที่จะรับรู้

"อะไรนะคะ? เป็นไปไม่ได้ ทำไม……ผู้หญิงคนนั้นท้องลูกของจิ้นยวนได้ยังไง?"

ปฏิกิริยาแรกของเย่หวานจิ้งก็คือไม่เชื่อ ลูกชายของท่าน ท่านรู้ดี กับผู้หญิงที่เขาไม่เคยไว้ในสายตา ไม่มีทางไปแตะต้องแน่นอน

เพราะฉะนั้น ท่านก็เลยมั่นใจมาตลอดว่าเด็กในท้องเวินหนิงไม่ใช่ของตระกูลลู่

"ผลตรวจดีเอ็นเอจะผิดพลาดได้ยังไง?" เถ้าแก่ลู่ส่ายหน้า "ตอนนี้เธอจะหลบหนีความจริงก็ไม่มีประโยชน์ รีบคิดดีกว่าว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง"

ทันใดนั้น เถ้าแก่ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นมีคนพูดว่าทั้งสองคนเกิดมาคู่กัน หรือว่านี่จะเป็นเรื่องจริง?

"ไม่ เรื่องนี้……" เย่หวานจิ้งเห็นว่าเถ้าแก่ส่ายหน้า ก็ส่ายหน้าตามไปด้วย

ถึงแม้อยากจะอุ้มหลานมาโดยตลอด แต่หลานที่ท่านอยากได้ ก็ต้องมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง ฐานะของเด็กก็จะสูงส่งตามไปด้วย แต่ไม่ใช่มาจากผู้หญิงที่เคยเข้าคุก ที่บ้านล้มละลาย แล้วมีแต่ข่าวเสียเๆหายๆแบบนี้!

ถึงแม้เวินหนิงจะท้อง ท่านก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด

"ทำแท้งไม่ได้เหรอคะ? หรือว่าชักนำให้คลอดก็คงจะได้นะคะ"