บทที่ 245 ความยากลำบากที่หนักอึ้ง

ลู่จิ้นยวนที่กำลังนั่งอยู่บนเครื่องบิน ฉับพลันนั้นก็ถูกความรู้สึกอันทรมานปกคลุมเข้ารอบกาย

ราวกับว่าที่อกมีบางสิ่งกำลังกดทับ ความรู้สึกที่หนักคับแน่นขึ้นทุกที จนทำให้เขาแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา

นี่มันอะไรกันเนี่ย

ลู่จิ้นยวนอดไม่ได้ที่จะเอามือกดคลายบริเวณที่สร้างความเจ็บราวกับฝันเมื่อสักครู่ ทั้งๆ ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ทำไมถึงได้เจ็บปวดทรมานแบบนี้กัน

ราวกับมีสิ่งสำคัญอะไรบางอย่างกำลังจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น

“คุณลู่ ไม่ทราบว่าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

ลู่จิ้นยวนเวลาขึ้นเครื่องบินก็จะนั่งที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสมาโดยตลอด ดังนั้นทุกคนก็เลยล้อมรอบเพื่อดูแลเขาคนเดียว

เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของเขา พนักงานแอร์โฮสเตสจึงรีบเดินเข้ามาหาโดยทันที แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไร” ลู่จิ้นยวนโบกมือปัด ความรู้สึกนั้นได้หายไปเป็นการชั่วคราวแล้ว เพียงแค่ว่า ในใจเขากลับถูกปกคลุมไปด้วยลางสังหรณ์ที่ทำให้ใจไม่สงบ “อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง?”

ความรู้สึกที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกในตอนนี้นั้น สร้างความรู้สึกที่ทำให้จิตใจว้าวุ่นอย่างไม่มีที่มาที่ไป

“เหลืออีกประมาณ 5 ชั่วโมงค่ะ” แม้ว่าลู่จิ้นยวนจะเอ่ยออกมาว่าตนเองไม่เป็นอะไร แต่แอโฮสเตสก็ยังคงเอาน้ำอุ่นหนึ่งแก้วกับผ้าขนหนูมาให้ “คุณลู่อาจจะล้ามากเกินไปแล้ว ไม่ทราบว่าต้องการพักผ่อนสักหน่อยไหมคะ”

ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้นั้น ลู่จิ้นยวนทั้งจัดการเรื่องของบริษัทที่อยู่ต่างประเทศ ทั้งยังต้องแบ่งร่างวิญญาณไปจัดการปัญหาขวากหนามในชีวิตของเวินหนิง

แม้จะพูดได้ว่า เรื่องราวชีวิตของเวินหนิงนั้นก็สามารถที่จะส่งต่อไปให้คนอื่นจัดการได้ แต่เขาก็กลับรับผิดชอบด้วยตัวเองทั้งหมด

การที่สามารถจะทำอะไรเพื่อเธอให้เพิ่มมากขึ้นได้แม้เพียงสักนิด การที่สามารถจะมองเธอให้ได้มากขึ้น ล้วนแต่ทำให้เขารู้สึกสงบใจ ต่อให้เหนื่อยสายตัวแทบขาดแต่ก็ยังคงเป็นสิ่งที่หอมหวาน

“อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ ปลุกฉันหนึ่งชั่วโมงก่อนถึงด้วย”

ลู่จิ่นยวนผ่อนคลายคิ้วที่ขมวดมุ่นของตน หรือว่าเขาอาจจะต้องการการพักผ่อนจริงๆ ก็ได้

………

เวินหนิงอยู่ในห้องระบายอารมณ์ไปสักพัก ถึงพึ่งจะค่อยๆ เรียกคืนสภาพจิตใจให้กลับมาคงที่

ตอนนี้เรื่องก็กลายเป็นเสียแบบนี้ไปแล้ว เธอจะละทิ้งยอมแพ้อีกต่อไปไม่ได้ ถ้ายอมแพ้ไป ก็จะไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของความหวัง และถ้ายังคงยืนหยัดต่อไป ก็อาจจะยังมีโอกาสที่เป็นไปได้อยู่

เวินหนิงครุ่นคิด แล้วจึงเปิดประตู ก็หันไปเห็นคนอารักขาที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่คาดคิด “คุณหนูเวิน มีอะไรหรือเปล่าครับ”

เวินหนิงส่ายหัว เธอแค่อยากเห็นสถานการณ์ข้างนอกเท่านั้นเอง แต่เพียงได้มองออกไปหนึ่งทีก็ทำให้เธอรู้สึกไร้กำลังได้มากพอแล้ว เย่หวานจิ้งลงทุนใช้แรงกับเธอมากอย่างเห็นได้ชัด เธอเป็นเพียงแค่ผู้หญิงท้องเพียงคนเดียว แต่กลับใช้ผู้ชายอกสามศอกมาดูเธอเป็นสิบๆ คน

ถ้าเป็นเช่นนี้ ต่อให้เธอคิดจะหนีก็ไม่มีทางเป็นไปได้เลย

“ฉันอยากจะกินข้าวเย็น”

เวินหนิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

คำพูดประโยคนี้ของเธอทำให้คนคุมตัวเธอนั้นรู้สึกประหลาดใจจนต้องมองเธอใหม่ การที่ถูกลักพาตัวมาเสียขนาดนี้แล้วยังมีความอยากอาหารอยากทานอะไรอยู่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำเลยจริงๆ

แต่ว่า เย่หวานจิ้งได้ออกคำสั่งไว้แล้ว ต้องรักษาชีวิตของเวินหนิงเอาไว้ให้ดี ห้ามให้กระทบต่อเด็กที่อยู่ในท้องเธอโดยเด็ดขาด ดังนั้นเขาจึงเรียกคนมารับคำไปทันที

เวินหนิงพูดเสร็จก็ปิดบานประตูลง ไม่อยากที่จะสนใจพวกคนที่สามารถช่วยทรราชก่อกรรมทำเข็ญได้เลยจริงๆ

เธอกลับมาที่ห้อง ก็เจอกระดาษกับปากกา จึงได้วาดตำแหน่งของคนพวกนั้นที่เธอพึ่งจะเห็นเมื่อสักครู่นี้ รวมไปถึงตำแหน่งโครงสร้างของอาคารที่เธอยังจำได้

ตอนนี้ เธออยู่ที่ห้องชั้นสามของคฤหาสน์ที่แยกตัวออกมาอยู่เดี่ยวๆ ภายใต้สถานการณ์นี้สำหรับคนท้องแล้ว จะกระโดดหนีออกไปทางหน้าต่างนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย แถมที่ด้านนอกประตูก็มีคนคอยคุ้มกันอยู่ถึงสี่คน ที่ปักหลักไม่ยอมไปไหน นอกจากนี้ยังมีคนคอยคุมอยู่ที่บริเวณบันไดอีกหลายคน

พูดง่ายๆ ก็คือเหมือนกับป้อมปราการเหล็กชัดๆ