บทที่ 272 ผมจะพาเธอกลับบ้าน

ไป๋หลินยวี่พูดด้วยใบหน้าเฉยชา “ฉันจะพานายไปดูป้ายศพของเวินหนิง นายได้เห็นแล้วก็รีบไสหัวไปจากที่นี่ ฉันไม่อยากเห็นหน้าของนายอีก”

ลู่จิ้นยวนกำมือแน่น เป็นเพราะออกแรงเยอะจนเกินไป แขนจึงสั่นโดยไม่รู้ตัว “ป้ายศพ?”

ไป๋หลินยวี่หัวเราะเย็นชา เธอดันรถเข็น แล้วเอาที่อยู่ให้กับลู่จิ้นยวน บนนั้นเป็นสุสานแห่งหนึ่งที่ตำแหน่งอยู่ค่อนข้างไกล

ลู่จิ้นยวนมองดูสถานที่บนกระดาษ เขาแทบอยากที่จะฉีกสิ่งที่น่ารังเกียจนี้เป็นชิ้น ๆ เขารอมานานขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าอยากจะรอข่าวแบบนี้...

เวินหนิงจะตายไปแล้ววจริง ๆ ได้ยังไง?

“ทำไม ไม่ใช่ว่านายพูดว่าอยากจะไปเหรอ?”

ไป๋หลินยวี่เห็นมือที่กำลังสั่นของลู่จิ้นยวน เธอไม่ได้เห็นใจเขา น้ำเสียงยังคงเย็นชา

ลู่จิ้นยวนกัดฟัน “คุณกำลังหลอกผม คุณไม่อยากให้ผมตามหาเธอ ตั้งใจหลอกผมใช่ไหมครับ?”

“ใช่หรือไม่ใช่ นายไปดูเองก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

ไป๋หลินยวี่ไม่ได้พูดอะไรมากมาย ลู่จิ้นยวนกำพวงมาลัยรถไว้แน่น แล้วเหยียบคันเร่งอย่างแรง ความเร็วของรถพุ่งทะยานไปที่ความเร็วสูงสุด เขาขับรถมุ่งหน้าสู่จุดหมาย

เขาไม่เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง...

แต่ท่าทางของไป๋หลินยวี่ ทำให้เขาจิตใจสับสน

ในชีวิตนี้นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่จิ่นยวนขับรถไปยังสถานที่นั้นด้วยความเร็วที่เกือบจะตาย

เมื่อเห็นสุสานแห่งนั้น ลู่จิ้นยวนเหยียบเบรคอย่างแรง

เสียงเบรครถที่แสบหูดังขึ้น รถก็ยังไม่ได้หยุดในที่ หลังจากที่ลื่นออกไปสี่ห้าเมตร ในที่สุดก็หยุดลง เป็นเพราะว่าการเสียดสีที่รุนแรง แม้กระทั่งล้อรถก็มีควันลอยออกมา

ลู่จิ้นยวนไม่รอช้า เขาเปิดประตูรถออก รีบพุ่งไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย

นี่เป็นสุสานสาธารณะที่ธรรมดาเป็นอย่างมาก ตอนนี้เป็นวันทำการจึงไม่มีคนมาสักการะ ดังนั้นจึงดูร้าง ไม่มีชีวิตชีวา มองดูแล้วบรรยากาศเงียบเหงา

ยามของสุสานเห็นรถหรูแล่นมา เขาต้อนรับอย่างประหม่า “ขอประทานโทษครับ คุณ...”

“ที่นี่มีหลุมศพของคนที่ชื่อเวินหนิงไหม?” ลู่จิ้นยวนดึงคอเสื้อของคนคนนั้นไว้ แล้วกัดฟันถาม

ยามคนนั้นถูกสายตาของลู่จิ้นยวนทำให้ตกใจ เขาคาดเดาได้ว่า ถ้าเพียงแค่เขาพยักหน้า ชายหนุ่มตรงหน้าจะต้องฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ อย่างน่าหวาดกลัว

“เวินหนิง...ผม...จำได้ว่ามี...”

เพียงแต่เขาไม่กล้าโกหก ชายหนุ่มตรงหน้า ดูก็รู้ว่าผิดใจไม่ได้ฃ

ลู่จิ้นยวนได้ยินคำตอบที่เขาไม่อยากได้ยิน เขาทุ่มชายคนนี้ลงพื้นอย่างโมโห แล้วพุ่งเข้าไปในสุสานทันที เขามองไปที่รอบ ๆ หลุมศพพวกนั้น

บนนั้นมีรูปขาวดำอยู่ ให้ความรู้สึกเงียบสงัดหนาวเย็น ดูแล้วรู้สึกหดหู่

ลู่จิ้นยวนรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองจมอยู่ในทะเลน้ำแข็ง เขาเดินผ่านหลุมฝังศพแต่ละหลุม แทบจะหายใจไม่ออก

ในที่สุดเขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

เป็นรูปขาวดำของเวินหนิง

ลู่จิ้นยวนมองดูรูปนั้น เหมือนถูกฟ้าผ่า ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้

เวินหนิงในภาพนั้น ยังคงยิ้มอยู่ ดูเหมือนว่าจะเป็นรูปถ่ายติดบัตรสมัยที่เธอยังเป็นนักเรียน ยังไม่เคยประสบกับความทุกข์เหล่านั้น ยังมีความไร้เดียงสาในดวงตาของเธออยู่เล็กน้อย

รอยยิ้มแบบนั้น สวยเหมือนดอกลิลลี่ที่บานอย่างสงบสุข แต่รูปแบบนี้กลับถูกประทับบนป้ายศพของเธอ

ลู่จิ้นยวนตกตะลึง ไม่มีคำพูดใด ๆ แม้กระทั่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน สติของเขาล่องลอย ยามคนเมื่อกี้เกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้น จึงรีบเข็นไป๋หลินยวี่มา

จากนั้นก็เห็นท่าทางเย็นชาของชายหนุ่มคนนั้น ยืนอยู่ข้างหน้าป้ายหลุมศพ ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกราวกับรูปสลัก ไม่มีการขยับเขยื้อนใด ๆ