บทที่ 291 เคราะห์ร้าย

เขาเป็นคนทำร้ายเวินหนิง?

เห่อจื่ออันไม่อยากไปคิดเรื่องนั้น แต่ว่า หัวเขาก็มีภาพเหตุการณ์ลอยเข้ามาไม่หยุด

ถ้าไม่ใช่เขาที่จะพาเวินหนิงไป ถ้าไม่ใช่เขาโทรศัพท์ตอนนั้น เธอก็อาจจะไม่เกิดเรื่อง……

เห่อจื่ออันนั่งลงกับพื้น มีแต่ความรู้สึกผิดครอบงำเขาไว้

ผ่านไปสักพัก ลู่จิ้นยวนก็สงบสติอารมณ์ได้ "ปล่อยมือ"

คนพวกนั้นค่อยยอมปล่อยมือ ลู่จิ้นยวนรีบเรียกทีมช่วยเหลือมา ตอนนี้เวลาสำคัญที่สุด เขารอไม่ได้แล้ว เวินหนิงยิ่งเสียเวลาไม่ได้อีก

จากนั้น ทีมช่วยเหลือจากต่างประเทศก็มาถึง แล้วเริ่มลงน้ำไปทีละคน

ฝนตกอีกครั้ง แต่ลู่จิ้นยวนก็ยังยืนอยู่ข้างริมแม่น้ำ รอข่าวจากทีมช่วยเหลือ

เห่อจื่ออันมองเห็นสีหน้าที่ตึงเครียดของเขา ในใจก็รู้สึกวุ่นวายไปกว่าเดิม

คำพูดที่ผู้ชายคนนี้เคยพูดไว้ ตอนนี้กลับเสียดสีเขามาก เขาบอกว่าเขาจะไม่มีวันทำร้ายเวินหนิงเด็ดขาด แต่ตอนนี้ คนที่ทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายก็เป็นเขา

ถ้าเกิดอะไรกับเวินหนิง เขาจะตายสักร้อยครั้งก็ชดใช้ไม่ได้

เห่อจื่ออันเดินไปทีละก้าว เข้าไปหาลู่จิ้นยวน "ถ้าเธอตายจริงๆ จะทำยังไง?"

"ฉันเชื่อว่าเธอจะตาย เธอไม่มีทางตายแน่นอน"

ลู่จิ้นยวนไม่ได้กางร่ม หยดฝนก็ไหลลงมาจากเส้นผมของเขา แล้วไหลลงมาทั่วร่างกาย

เห่อจื่ออันไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองก็ยืนตากฝนแล้วรอข่าวอยู่อย่างนั้น

ผ่านไปนานมาก จนฟ้าเริ่มมืด ทุกอย่างก็เริ่มพร่ามัว ทีมช่วยเหลือก็ขึ้นมาบนฝั่ง "หาเจอแค่โครงกระดูก อาจจะ……"

"ไปหาอีก"

ลู่จิ้นยวนพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก มองไปที่เศษรถยนต์ที่ถูกชนจนเละ มองอยู่อย่างนั้นไม่กระพริบตาเลย

เหตุการณ์ความเป็นความตาย กี่วันนี้เขารู้ซึ้งแล้ว ทีแรกยังคิดว่าเวินหนิงยังมีชีวิตอยู่ ยังคิดว่าอีกหน่อยจะเริ่มต้นกับเธอยังไงดี จากนั้นก็เป็นอุบัติเหตุรถชนที่รุนแรง ตอนนี้ยังหาตัวเธอไม่เจอเลย

นี่เป็นเรื่องตลกที่สวรรค์กำลังเล่นกับพวกเขาหรอ?

ลู่จิ้นยวนไม่เชื่อโชคชะตา เพราะฉะนั้นเขายังคงหาต่อไป

"แต่ว่า ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถึงยังหาต่อ……"

"ผมพูดแล้วไง หาต่อ"

ลู่จิ้นยวนเอ่ยพูดเยือกเย็น เหมือนทุ่มทุกอย่างให้กับความเป็นไปได้นี้ แล้วแฝงไปด้วยความบ้าระห่ำด้วย

ทีมช่วยเหลือมาที่นี่ ก็ถือว่าได้เงินก้อนอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นว่าลู่จิ้นยวนยืนยันแบบนี้ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ต้องลงไปงมหาต่อ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงกลางดึก

ร่างกายของลู่จิ้นยวนถูกน้ำฝนสาดจนอุณหภูมิในร่างกายหายไปแล้ว ทุกอย่างตรงหน้าก็เริ่มพร่ามัว

แต่ผู้ชายคนนี้เหมือนไม่คิดที่จะหลบฝนเลย ยืนอยู่อย่างนั้นเหมือนรูปปั้นที่ติดอยู่กับพื้น

เขากำลังจับตาดูคนพวกนี้ แล้วกำลังลงโทษตัวเองด้วย

เขาอดคิดไม่ได้ว่า เป็นเพราะเขาบีบบังคับเกินไป ถ้าเขาไม่ใจร้อนขนาดนั้น แล้วบังคับให้เวินหนิงกลับมาอยู่ข้างกายเขา เธอก็ไม่จำเป็นต้องหนี ก็จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ด้วย

ความคิดต่างๆตีกันในหัว จนลู่จิ้นยวนทำให้รู้สึกปวดหัว สุดท้ายร่างกายของเขาก็เริ่มเซ ดูเหมือนว่าจะทนรับกับความทุกข์ทรมานแบบนี้ไม่ได้ จากนั้นล้มลงไป

ยังโชคดีที่มีคนยืนอยู่ข้างๆเห็นว่าเขาจะล้ม ก็รีบพยุงตัวเขาไว้ ผิวกายก็เย็นเฉียบ เพื่อที่จะไม่ให้เกิดปัญหาอะไรตามมา ลู่จิ้นยวนก็ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันที