บทที่ 299 ถึงไม่ใช่คนรวยแต่ก็เป็นคนมีอำนาจ

โม่โยคิดไปด้วย อารมณ์ก็หงุดหงิดไปกว่าเดิม

จากนั้นก็ลงจากเตียงเพราะไม่ง่วง บางบริเวณบนร่างกายก็เริ่มปวด แต่ว่าไม่หนักมาก ดูเหมือนว่าก็ไม่ได้สาหัสอะไร

มองไปรอบๆ โม่โยวค่อยรู้สึกว่านี่คงเป็นห้องพักฟื้นวีไอพีที่ตระกูลลู่จัดมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

ห้องที่กว้างขวาง ของประดับตบแต่งก็ดูสะอาดหรูหรามาก มีโซฟามีเตียง ยังมีโต๊ะสำหรับดื่มชา มีโต๊ะสำหรับรับประทานอาหาร……

ของทุกอย่างครบถ้วนมาก แค่มองก็รู้ว่าเป็นสไตล์ของคนรวย

โม่โยวส่ายหน้า ของพวกนี้ สำหรับเขาก็แค่กระดิกนิ้ว แต่คนธรรมดาอย่างเธอทำได้แค่ถอนหายใจ

ยังไง พวกเขาก็ไม่ใช่คนบนโลกเดียวกัน

คิดไปด้วย ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

พอเปิดประตู มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา "ผมคือผู้ช่วยของคุณชายลู่ มาส่งของให้คุณครับ"

โม่โยวคิดไปคิดมา "ของ? ของอะไรหรอคะ?"

เธอจำไม่ได้ว่าลู่จิ้นยวนหยิบของอะไรของเธอไป

"เสื้อผ้าคุณฉีกขาดเพราะช่วยคุณชายน้อยไว้ แล้วบาดเจ็บด้วย เพราะฉะนั้นบอสก็เลยให้ผมมาส่งเสื้อผ้าให้คุณครับ"

อันเฉินพูดไปด้วย แล้วเรียกคนข้างหลังยกเสื้อผ้าเข้ามา

พอเข้ามา โม่โยวก็อึ้งไปทันที

ถึงแม้จะชดเชย แค่ให้ตัวสองตัวก็พอแล้ว แต่ว่า ลู่จิ้นยวนกลับส่งเสื้อผ้าแบรนด์เนมมาเยอะแยะ

ยังไงเธอก็อยู่ในวงการออกแบบ เธอคุ้นตากับแบรนด์พวกนี้ดี แค่มองก็รู้ว่าของพวกนี้คือแบรนด์อะไร

"ไม่……ไม่ต้อง……นี่อลังการเกินไป"

โม่โยวรู้สึกเป็นเกียรติมาก ปกติเธอเป็นคนประหยัดมาก ไม่มีทางซื้อของแบรนด์เนมพวกนี้ ลู่จิ้นยวนส่งของพวกนี้มา ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

"คุณหนูโม่ไม่ต้องปฏิเสธหรอกครับ ถ้าคุณไม่เอา บอสก็จะให้คนส่งของมาอีกจนกว่าคุณจะรับไว้"

อันเฉินมองไปที่โม่โยวแล้วเอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่ง

ลู่จิ้นยวนไม่ใช่คนที่จะติดค้างบุญคุณใคร กับผู้มีบุญคุณ เขาต้องตอบแทนเป็นหลายเท่า แค่ส่งเสื้อผ้าอะไรพวกนี้มาก็เป็นอะไรที่แค่กระดิกนิ้ว

"ห๋า?"

โม่โยวรู้สึกหัวโต มองเห็นเสื้อผ้าที่กองเป็นภูเขาบนโซฟา ตาก็เริ่มลาย

นี่หมายความว่าอะไร คนรวยตอบแทนบุญคุณต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอ?

"งั้น……ฉันรับไว้ตัวเดียวก็พอแล้วค่ะ"

"ไม่ครับ ต้องรับไว้ทั้งหมด"

อันเฉินพูดยืนยันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ก็ทำให้คนอื่นรู้สึกกดดันแล้วปฎิเสธไม่ได้

ขณะที่โม่โยวกำลังปวดหัวว่าจะจัดการกับของพวกนี้ยังไง ก็มีคนเคาะประตู

"คุณหนูโม่คะ อาหารค่ำของคุณมาแล้วค่ะ"

โม่โยวรู้สึกแปลก ใจเดินไปเปิดประตูก็เห็นพยาบาลคนหนึ่งส่งกล่องอาหารมาให้ "ฉันไม่ได้เรียกให้มาส่งอาหารนะคะ……?"

"ค่ะ นี่เป็นของคุณ"

อุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน โม่โยวก็พักอยู่ในโรงพยาบาลนานมาก แต่มีพยาบาลมาดูแลเอาใจใส่ขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลย

"คุณชายลู่สั่งมาค่ะ" ท่าทางของคนคนนั้นมีมารยาทมาก

กับความรู้สึกแปลกๆแบบนี้ โม่โยวก็รู้สึกไม่ชิน

พอหันกลับไปดู อันเฉินก็ใช้โอกาสนี้หนีออกไปแล้ว ของพวกนั้นก็วางอยู่ที่เดิม

คนพวกนี้……จะทำอะไรกันแน่?

โม่โยวรู้สึกหมดคำพูด