บทที่ 318 ศัตรูหัวใจ

วันต่อมา โม่โยวได้รับดอกกุหลาบช่อใหญ่ ดอกไม้ดูสดมากแล้วสวยมากด้วย

"ว้าว ดีไซเนอร์โม่ ใครให้หรอคะ แฟนของคุณหรือเปล่าคะ?"

"แฟนของคุณโรแมนติกมากเลยค่ะ แฟนฉันไม่ดีให้ดอกไม้ฉันนานแล้ว"

ตั้งแต่อ้ายเวยเอ๋อร์ถูกถอนตัวออกไป ดีไซน์เนอร์คนอื่นในแผนกก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรโม่โยวอีกเลย ถึงแม้ข่าวลือในบริษัทจะเป็นความจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ถ้าจริงล่ะ?

โม่โยวก็รู้สึกงงกับช่อดอกไม้นี้เหมือนกัน เธอยิ้มทำอะไรไม่ถูก ก็เห็นว่าในดอกไม้มีการ์ด เธอก็หยิบขึ้นดู

โยวโยวที่รัก ดอกกุหลาบนี้แทนใจผม

คนส่ง: สามีในอนาคต ลู่อันหราน

โม่โยวทำอะไรไม่ถูก เธอคิดไม่ถึงเลยว่าช่อดอกไม้นี้เด็กน้อยจะเป็นคนส่งให้ แล้วคำพูดบนการ์ดอีก เธอรู้สึกขำมาก

เธอเลิกริมฝีปากขึ้น แล้วนำดอกไม้วางไว้ข้างตัวเอง

ถึงแม้ลู่จิ้นยวนจะอยู่ชั้นบนสุด แต่ก็สนใจโม่โยวไม่น้อย ไม่นานก็รู้เรื่องดอกกุหลาบนี้ สีหน้าเขาตึงเครียดแล้วขมวดคิ้วแน่น กำลังคิดว่าใครเป็นคนส่งดอกไม้มาให้

อันเฉินที่อยู่ข้างๆเอ่ยอย่างระมัดระวัง "บอสครับ ให้ผมไปสืบ ไหมครับ?"

"อื้อ ยิ่งเร็วยิ่งดี" เขาเอ่ยอย่างเยือกเย็น

ผ่านไปไม่นานก็ได้คำตอบ อันเฉินกับลู่จิ้นยวนไม่คิดเลยว่า ลู่อันหรานจะเป็นคนส่ง

ลู่จิ้นยวนอดคิดถึงหนังสือที่ลูกชายตัวเองดูเมื่อคืน ในใจก็โมโหไปกว่าเดิมถึงแม้ ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นลูกชายตัวเองก็ตาม

แต่โม่โยวที่อยู่ในแผนกออกแบบ เวลานี้ก็ได้รับวิดีโอคอลมาจากลู่อันหราน

"โยวโยว ตอนนี้ฉันอยู่โรงเรียนอนุบาลซิงยวี่ เธอมารับฉันได้ไหม?" ลู่อันหรานเอ่ยพูดด้วยสีหน้าคาดหวัง

เธออึ้งไป "คนตระกูลลู่ไม่ไปรับเราหรอ?"

"คนขับรถบอกว่ามีธุระกลับไปแล้ว ส่วนคุณพ่อก็จะทำงานอยู่ที่บริษัทไม่มีเวลา เพราะฉะนั้น มีแค่เธอที่มารับฉันได้"

โม่โยวรู้สึกแปลกใจ แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง เธอไม่มีทางให้เด็กน้อยอย่างลู่อันหรานกลับบ้านคนเดียวแน่นอน ไม่ปลอดภัย

เธอลังเล สุดท้ายก็ส่งข้อความไปหาลู่จิ้นยวน แล้วบอกเขาเรื่องนี้

เมื่อลู่จิ้นยวนได้รับข้อความก็อึ้ง ไม่รู้ว่าลูกชายตัวเองจะทำอะไรอีก คนตระกูลลู่จะไม่ไปรับเขาได้ยังไง

เขาคิดไปคิดมาแล้วพิมพ์ตอบ: คุณไปรับตอนนี้เลยก็ได้ ไปรอผมที่ลานจอดรถ

โม่โยวหน้าเหวอไปอีกครั้ง ให้เธอไปรับไม่ใช่หรอ? ทำไมต้องรอเขาด้วย?

ด้วยความงง เธอก็เดินไปที่ลานจอดรถ ก็เห็นลู่จิ้นยวนทันที

ห้องทำงานของลู่จิ้นยวนมีลิฟต์ที่เชื่อมตรงลานจอดรถ ทั้งเร็วทั้งสะดวกมากด้วย

"บอสคะ คุณ?"

"ผมไปรับพร้อมกับคุณ" เขาเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง

"แต่ว่า อันหรานบอกว่าคุณงานเยอะไม่มีเวลาไม่ใช่หรอคะ?"

"วันนี้ผมงานไม่ยุ่ง อันหรานพูดกับคุณแบบนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้เจอคุณนานแล้ว เพราะยังไง คุณก็รู้ว่าเขาไม่มีแม่"

คำพูดสุดท้าย ก็ทำให้คำถามทุกอย่างของโม่โยวหายไปทันที เธอขึ้นรถเงียบๆ ในใจก็เอ็นดูเด็กคนนี้ แล้วเต็มใจไปรับเขาด้วย

เด็กน้อยที่ยังไม่รู้ว่าแผนการของตัวเองล่มเพราะพ่อของตัวเอง พอได้รับข้อความจากโม่โยว ก็โทรไปจองโต๊ะกับโรงแรมทันที

"ฮัลโหล ผมจะจองโต๊ะดินเนอร์……"

ผ่านไปไม่นาน พอเขาเห็นเดินโม่โยวกับลู่จิ้นยวนมาพร้อมกัน ใบหน้าที่ได้ใจก็ตึงเครียดทันที

ลู่จิ้นยวนเห็นแบบนี้ ก็ยิ้มมุมปากขึ้นอย่างมีเลศนัยพร้อมอุ้มเด็กน้อยขึ้น "ลูกรัก พ่อมารับหนูแล้ว ดีใจไหม?"