บทที่ 331 ไม่จัดงานแต่ง

โม่โยวเองก็ตกใจมาก ไม่คิดว่าลู่จิ้นยวนจะเก่งแบบนี้

สุดท้าย กลุ่มของพวกเธอก็ได้รับชัยชนะ หลังรับรางวัลทั้งสามก็พากันกลับโรงแรม

พอเดินเข้าห้องมา โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากเพื่อนสนิทที่ชื่อเย่ซือเยวี่ย เธอรับสายโดยไม่ได้คิดอะไร ทันใดนั้นก็มีดังขึ้นมาตามสาย

"โม่โยว เธออยู่ไหน?"

"ซือเยวี่ย มีอะไรเหรอ?"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่ว่าเห็นโม่เทียนหวี๋โทรฯมาถามถึงเธอกลับฉันน่ะ"

เทียนหวี๋?

โม่โยวนิ่งไปเล็กน้อย เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย ก่อนเดินทางไปต่างประเทศเทียนหวี๋เคยบอกเธอไว้แล้วว่าเขาจะรีบกลับมา ตอนนี้ก็น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะมั้ง

เสียงในสายดังออกมาไม่เบานัก ทำให้สองพ่อลูกที่อยู่ข้างๆได้ยินไปด้วย

ลู่จิ้นยวนช้อนตามองเธอด้วยแววตาอันตราย หญิงสาวที่โทรฯมามีความสัมพันธ์กับโม่โยวยังไง เขาย่อมสืบมาแล้ว

ไม่คิดว่าคนแซ่โม่จะติดต่อเธอผ่านผู้หญิงคนนั้นได้ คิดไม่ถึงจริงๆ

หลังจากวางสาย โม่โยวก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้เธอรีบหันไปทางลู่จิ้นยวน ในใจเกิดความกังวลขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะอึ้งไป ตามมาด้วยความรู้สึกโมโหขึ้นในใจ

ถึงจะมีลูกแล้ว แต่ตอนนี้เธอกับลู่จิ้นยวนก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน เธอจะมากังวลทำไมกัน

คิดได้แบบนี้ เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา : "ท่านประธานลู่ ดูท่าแล้วพรุ่งนี้ฉันคงต้องบินกลับก่อน ถ้าคุณยังทำธุระไม่เสร็จ ฉันจะของบินกลับก่อนเลยนะคะ"

เขากลับยิ้มและพูดขึ้น: "ไม่เป็นไร กลับพร้อมกันพรุ่งนี้เลย"

เห็นเขาไม่ได้ปฏิเสธ เธอก็รู้สึกโล่งใจ

ลู่อันหรานกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา กำลังสนุกอยู่เลยต้องมาเปลี่ยนแผนเพราะคนที่ชื่อโม่เทียนหวี๋ คนอะไรช่างน่ารังเกลียดจริง

โม่โยวเปิดรายชื่อในโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะพูดกับตัวเองด้วยความสงสัย: "เขาโทรฯหาฉันได้นี่นา ทำไมถึงหาฉันไม่เจอล่ะ......."

ดวงตาของลู่จิ้นยวนฉายแววสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูดขัดขึ้น: "ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว อีกอย่างพรุ่งนี้เราก็กลับกันแล้วด้วย มีอะไรกลับไปแล้วค่อยไปคุยกันแล้วกัน คุยทางโทรศัพท์อาจไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่"

ถ้าเธอโทรฯตอนนี้ก็จะถูกจับไต๋ได้ทันทีซิ เดี๋ยวเขาต้องหาจังหวะยกเลิกบล็อกเบอร์ของไอ้คนแซ่โม่อะไรนั้นก่อนละ

วันถัดมา ทั้งสามก็นั่งเครื่องบินกลับประเทศพร้อมกัน

โม่โยวติดต่อไปหาโม่เทียนหวี๋ ทั้งสองนัดเวลาเจอกันเรียบร้อย

หลังจากโม่เทียนกลับมาถึงบ้าน แม่ของเขาก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ฟ้องเขาเรื่องต่างๆนาๆ ไม่ว่าเขาจะปลอบยังไงก็ไม่ยอมหยุด

ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรแม่เขาก็ยังยืนกรานต้องการให้เขาเลิกกับโม่โยวให้ได้ ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจนัก

สุดท้าย แม่ของเขาก็ด่าเขาชุดใหญ่ และยังข่มขู่เขาว่าถ้าไม่เลิกก็ไม่ต้องมาเป็นแม่ลูกกันอีก พูดถึงขนาดตัดขาดความเป็นแม่ลูกกันเลย

โม่เทียนหวี๋เองก็ไม่ยอมให้เรื่องเป็นแบบนั้นแน่นอน ซึ่งเขาเองก็รู้สึกปวดหัวกับเรื่องนี้ไม่น้อย

เขาคิดว่าจะปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อต่อไปแบบนี้ไม่ได้แล้ว ในเมื่อเขาเองก็กลับประเทศมาแล้ว ทางที่ดีน่าจะต้องรีบพาโม่โยวไปจดทะเบียนสมรสให้เรียบร้อย และเพื่อไม่ทำให้แม่โกรธมากไปกว่านี้ เขากะจะแค่พาเธอไปจดทะเบียนสมรสแต่จะไม่จัดงานแต่ง

ถึงตอนนั้นค่อยหาทางอธิบายโม่โยวนิดหน่อย หรืออาจจะพูดปลอบเธอไปก่อนว่างานแต่งค่อยจัดทีหลัง ที่เหลือค่อยว่ากัน

รอให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ค่อยเตะผู้หญิงคนนั้นทิ้งไปก็ยังทัน

พอเขาวางแผนเสร็จ ก็โทรฯหาโม่โยว แต่กลับติดต่อเธอไม่ได้เลย เขาจึงต้องติดต่อไปทางเย่ซือเยวี่ย

ภายในร้านกาแฟ