บทที่ 336 หลอกลวง

พวกเขาเห็นเด็กผู้ชายที่น่ารัก จึงยิ้มให้ จากนั้นก็หันมองไปทางอื่น

ความน่ารักก็ต้องดึงดูดความสนใจอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับเด็ก พนักงานหญิงก็เดินมาหา "เด็กน้อย"

ลู่อันหรานยิ้มให้ "ผมมาทานข้าวครับ มีคุณลุงกับคุณแม่อีกสองคน"

พนักงานยิ้ม แล้วเห็นโม่เทียนยวี๋ที่เดินตามมา เลยทำหน้าที่พาพวกเขาเข้าไป

บนโต๊ะอาหาร เด็กน้อยเปิดดูเมนู ความคิดพิเรนทร์ก็บังเกิด หลบอยู่ที่ที่คนอื่นไม่เห็น มุมปากก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"คุณลุงครับ ผมสั่งอันนี้ได้ไหมครับ?"

"ได้สิ อยากกินอะไรก็สั่งเลย"

โม่เทียนยวี๋พูดจบก็นิ่งไปทันที รู้สึกคุ้นๆกับคำพูดนี้ ตอนร้านเสื้อผ้าก็พูดแบบนี้ สุดท้าย วินาทีต่อมาก็เห็นดวงตาเด็กน้อยเป็นประกาย

"จริงเหรอครับ? มีของน่ากินเยอะแยะเลย ผมกินเยอะๆได้ใช่ไหมครับ?"

โม่เทียนยวี๋: "……"

ปากเขากระตุก พูดเหมือนเมื่อกี้เป๊ะเลย กระเพาะเด็กนี่จะกินได้สักแค่ไหนกัน? คงเสียเงินไม่เยอะหรอก

พอคิดแบบนี้ สีหน้าของเขาก็ดูดีขึ้น แล้วกลับไปเป็นสีหน้าที่มั่นใจ ใจกว้างเหมือนเดิม "ได้สิ แค่อันหรานกินหมด อยากกินเท่าไหร่ก็ได้"

เขาย้ำอีกว่า "แต่ต้องกินให้หมดนะ คุณครูน่าจะเคยสอนเราว่าอย่ากินทิ้งขว้าง" โม่เทียนยวี๋พูดจบก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

กระเพาะอันหรานเล็กแค่นี้ ถึงราคาจะแพง แต่คงเสียหายไม่เยอะหรอก

ดวงตาเด็กน้อยมีประกายอีกครั้ง เลยตอบตกลงไปก่อน จากนั้นก็เริ่มสั่งอาหาร

โม่เทียนยวี๋สั่งแค่อาหารจานเดียวกับกาแฟหนึ่งแก้ว ครั้งนี้ลู่อันหรานก็จำใจสั่งจานที่เหมือนจะเหมาะสมกับเด็ก

พอเห็นแบบนี้ โม่เทียนยวี๋ก็โล่งใจทันที

แต่ว่า เขาคิดว่าจะจบแบบนี้เหรอ ไม่แน่นอน เด็กน้อยแบบพูดในใจ

หึ งกเป็นบ้าเลย แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะไม่เสียเงินงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ แค่อาหารแค่นี้ก็ไม่กี่บาทหรอก แต่……

มือเขาเปิดไปที่หน้าเครื่องดื่มอย่างรวดเร็ว มือก็ชี้ไปที่รูปภาพ ข้างขวดมีแก้วที่หรูหรา ข้างในมีน้ำสีแดง ดูสะดุดตามาก

"สีนี้สวยจังเลย คงอร่อยเหมือนน้ำองุ่น ผมเคยดื่มน้ำองุ่น เปรี้ยวๆหวานๆ อร่อยมาก"

ตาลู่อันหรานเป็นประกาย พนักงานได้ยินก็ยิ้ม คำพูดลอยๆของเด็ก ไม่มีใครสนใจมาก

"คุณลุงครับ น้ำที่สีเหมือนน้ำองุ่นต้องอร่อยมากแน่ๆเลย พ่อผมก็ชอบดื่ม ผมสั่งกลับไปให้คุณพ่อได้ไหมครับ?"

โม่เทียนยวี๋ได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็หลุดขำ ไม่ใส่ใจเลย มีแต่ความไม่แยแส ยิ่งไม่สนใจคุณพ่อที่เขาพูดถึง

ผู้หญิงอย่างโม่โยว นอกจากสวยแล้วก็ไม่มีอะไรดีเลย จะแต่งงานกับผู้ชายที่ดีๆได้ยังไง ยกออกมาพูดไม่ได้จริงๆ ขายหน้ามาก

ในใจเขาคิด แต่ไม่แสดงสีหน้าแล้วพยักหน้า "ได้"

ลู่อันหรานยิ้มสดใส หันมองไปที่พนักงาน "พี่สาวสุดสวยครับ ผมจะเอาอันนี้ เอาสั่งกลับนะครับ อือ……ห้าขวดละกันครับ ห้าขวดนะครับ อย่าลืม"

เขาพูดไปด้วย ก็ใช้มือข้างหนึ่งผิดเมนูที่เป็นแก้วข้างๆไว้ อีกข้างหนึ่งก็ชี้แบบขวด เหมือนกำลังเน้นย้ำ