บทที่ 347 ถูกตี

ชีวิตตนเมื่อห้าปีก่อน ดูเหมือนไม่มีความสุข และไม่มีความมั่นคงเลย

ตอนนี้เธอกำลังคิดอะไร?

ไม่ว่าห้าปีก่อนจะเป็นอย่างไร อย่างน้อยความทรงจำเธอในห้าปีมานี้ คนที่ดีกับเธอ คนที่ให้ชีวิตที่สองกับเธอ ก็คือคนในตระกูลโม่ ก็คือโม่เทียนยวี๋ไม่ใช่เหรอ?

โม่โยว อย่าเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ หรือเพราะการปรากฏตัวของลู่จิ้นยวน คุณจะเพิกเฉยเรื่องราวเหล่านั้นที่ตระกูลโม่ทำเพื่อคุณเหรอ?

ทันใดนั้นเธอก็ได้สติ ตระหนักได้ว่าโม่เทียนยวี๋ยืนตรงหน้าเธอแล้ว

เขาจับมือเธออย่างอ่อนโยน “โม่โยว แต่งงานกับฉันนะ? ” ขณะที่พูดก็หยิบแหวนออกมาด้วย หยิบมือขวาเธอขึ้นมา ไม่รอคำตอบของเธอ จะสวมแหวนให้เธอ

ท่ามกลางฝูงชน ลู่จิ้นยวนสีหน้ามืดมนและเย็นชา ใบหน้าเล็กของเสี่ยวอันหรานตึงเครียด ดวงตาสองข้างจ้องมองแหวนนั้น

ลู่จิ้นยวนมีใบมีดที่ปลายนิ้ว ข้อมือเขาเริ่มขยับ ในใจคิดอย่างเย็นชา ตราบใดที่โม่เทียนยวี๋มันกล้าเอาแหวนสัมผัสมือโม่โยว เขาจะตัดมือเจ้านั่นทันที ดูสิว่ามันจะถือแหวนอย่างไร เฮอะ

โม่โยวจ้องแหวน มองดูมันใกล้นิ้วตนขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ทำอะไรไม่ได้ เมื่อมันจะสัมผัสโดน ใจเธอก็เต้นอย่างรุนแรง เธองอนิ้วอย่างรุนแรงชักมันกลับทันที

โม่เทียนยวี๋แข็งทื่ออยู่กับที่

ท่ามกลางฝูงชน เมื่อตอนแรกทุกคนคิดว่าคู่นี้จะสำเร็จ ใครจะไปคิดว่าช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เสียงที่วุ่นวายจะเงียบลงไม่น้อย

ลู่จิ้นยวนหรี่ตา ค่อยๆ เก็บใบมีด

โม่เทียนยวี๋ไม่รู้เลยสักนิด นิ้วของตัวเองเพิ่งเดินผ่านด่านนรกมาเมื่อครู่นี้ ตอนนี้ในใจเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย

ผู้หญิงน่ารังเกียจคนนี้ กล้าปฏิเสธเขาต่อหน้าคนเยอะๆ เหรอ?

บัดซบ……จริงๆ เขาดันทำอะไรไม่ได้

เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับความโกรธที่จะพุ่งขึ้นมา “เสี่ยวโยว เธอ……”

ยังไม่ทันพูดจบ แววตาโม่โยวก็ลุกลี้ลุกลน รีบพูดขึ้น “ขอโทษนะเทียนยวี๋ ฉ-ฉันยังไม่ได้คิดดีๆ เลย ให้ฉันคิดก่อน ฉ-ฉันไปก่อนนะ”

เธอพูดจบ ก็ก้าวเท้ายาวออกไปทันที ถึงขนาดวิ่งนิดๆ ด้วยซ้ำ ราวกับโม่เทียนยวี๋เป็นสัตว์ประหลาดน่ากลัวจะวิ่งตามมา นี่เป็นการตบหน้าเขาอย่างแรงอีกครั้งโดยไม่ต้องสงสัย

สองพ่อลูกท่ามกลางฝูงชนโล่งอกทันที เด็กน้อยพูดขึ้นอย่างร่าเริง “ผมรู้อยู่แล้ว แม่จะสายตาแย่ขนาดนั้น ไปชอบคนแบบนี้ได้ยังไง เฮอะ”

ลู่จิ้นยวนก็อารมณ์ดี ทำท่าทางให้คนที่คอยปกป้องโม่โยวลับๆ ให้ตามเธอไปทันที

ไม่ใช่แค่นี้ เขายังให้ลูกน้องอุ้มลูกชายตามไป “คืนนี้แม่ของลูกต้องอารมณ์ไม่ดีแน่ๆ ลูกไปอยู่เป็นเพื่อนเธอหนึ่งคืน พรุ่งนี้พ่อจะให้คนไปรับ”

คนอื่นไม่รู้ ลู่จิ้นยวนมองแววตายุ่งเหยิงของโม่โยวตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อหลีกเลี่ยงความคิดเพ้อเจ้อของเธอ ไม่ลังเลที่จะส่งลูกชายผู้ร่าเริงสดใสไปให้

ได้นอนกับโม่โยว เด็กน้อยลู่อันหรานก็แสดงความดีใจออกมา

สำหรับลู่จิ้นยวน ยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอให้คนกระจัดกระจายออกไป ก็เดินไปด้านหลังโม่เทียนยวี๋ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

สีหน้าโม่เทียนยวี๋มืดมนมาก แต่เขาไม่ได้กลับไป แต่ไปไนต์คลับที่โด่งดังมากแห่งหนึ่ง และสั่งให้ผู้หญิงสองสามคนมาอยู่เป็นเพื่อนอย่างไม่สนใจไยดี

ความโกรธในใจเขาต้องถูกระบายออกสักหน่อย ไม่อย่างนั้นคราวหน้าถ้าเขาเจอยัยชั้นต่ำโม่โยวคนนั้น ไม่รับประกันว่าตัวเองจะเสียสติบีบคอเธอให้ตาย