บทที่ 350 แค่เย่อหยิ่งมากขึ้น

ใบหน้าขาวเต็มไปด้วยความแค้น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ในมือเขาไปหยิบมีดปอกผลไม้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ตอนนี้เขาจับมันไว้แล้วขว้างที่ลู่อันหรานอย่างแรง

“อ๊ะ……”

ฉากนี้ ทำให้คนรอบๆ ตกใจจนหน้าซีดขาอ่อน ภายในวงกลมเล็กๆ นี้ ระยะห่างระหว่างเด็กสองคนนี้ไม่ไกล ด้วยแรงของเด็กห้าหกขวบที่โยนออกไป ถ้าความแม่นยำไม่ระวัง มีดเล่มนี้จะต้องแทงลู่อันหรานด้วยความเป็นไปได้สูงมาก

ซูไป๋ก็ไม่คิดว่าหลานชายตัวเองจะทำแบบนี้ เรื่องราวกะทันหันมันทำให้เธอตกใจสะดุ้ง แต่แล้วมุมปากก็ยกขึ้น ในดวงตามีความชั่วร้าย

ใบหน้าเธอแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก ในใจสาปแช่งอย่างโหดเหี้ยม หวังว่ามีดเล่มนั้นจะข่วนโดนหน้าลู่อันหราน

ไม่มีใครสังเกตเห็น ท่ามกลางฝูงชน ยังมีชายร่างสูงสองสามคน เห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าไม่พอใจอย่างมาก เพิ่งเตรียมจะลงมือ แต่หนึ่งในนั้นก็ยกมือหยุดไว้

หลายคนจ้องมองลู่อันหราน เด็กน้อยก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกัน ถึงหัวใจจะเต้นแรงอย่างกระวนกระวายเล็กน้อย แต่ไม่นานก็สงบลง

ร่างกายเขาเบี่ยงหลบ มีดนั้นเฉียดผ่านเอวเขาไป เห็นว่าเป็นแบบนี้ หลายคนก็เหงื่อแตก ถ้าเด็กผู้ชายที่ดูดีและฉลาดแบบนี้เป็นอะไรขึ้นมา จะเป็นบาปจริงๆ

ผู้กำกับตกใจจนเกือบตาย รีบวิ่งไปมองสำรวจลู่อันหราน เห็นว่าเขาไม่มีแผลจริงๆ ก็โล่งอก

ถึงลู่อันหรานจะหลบได้ แต่อารมณ์ไม่ดีสุดๆ ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ น้อยครั้งมากที่โกรธเคืองขนาดนี้ ใบหน้าเล็กเกร็งเงียบๆ ก้าวเท้าทีละก้าวเดินไปหาหวาหวาที่ขว้างมีดมา

ซูไป๋เห็นอันหรานไม่เป็นอันตราย ในใจก็เสียดายสุดๆ เห็นเขาเดินมาก็ขมวดคิ้ว เอาหลานชายไปหลบด้านหลังตัวเองด้วยจิตใต้สำนึก แล้วพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“คือ เมื่อกี้หวาหวาแค่ล้อเธอเล่น”

เมื่อคำนี้พูดออกไป คนงานเกือบทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยความโกรธ น่าอายจริงๆ ไม่คิดว่าจะพูดแบบนี้ออกมา พวกเขารู้สึกอับอายกันหมด

เด็กน้อยมองเธอ ดวงตาโตสีเข้มมองไม่เห็นอารมณ์สักนิด พูดด้วยเสียงนุ่มนวล “อ๋อ? ล้อเล่นกับผมเหรอ? ”

“ใช่ ใช่แล้ว”

ซูไป๋ทำได้เพียงพูดแบบนี้ ไม่รู้ว่าทำไม ไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกกระวนกระวายและรู้สึกผิด หลังจากได้สติก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นบ้าแล้วแท้ๆ

ก็แค่เด็กคนหนึ่ง ตัวเองจะกังวลอะไร ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่ได้เป็นอะไร

ลู่อันหรานเป็นใคร? เขาเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลลู่ ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ เขาเติบโตด้วยการเอาอกเอาใจจากคนในครอบครัวทั้งหมด จึงเกิดมามีนิสัยดื้อรั้น

ลู่จิ้นยวนไม่เคยยุ่งกับนิสัยธรรมชาติของลูกชาย แค่ยับยั้งตอนที่ระดับรุนแรงเกินไปเท่านั้น

ในฐานะเจ้าเหนือหัวตัวน้อยของตระกูลลู่ เขาไม่ได้เอาซูไป๋และหลานชายของเธอไว้ในสายตาเลย การต่อสู้ด้วยวาจาไม่ได้มีความหมายอะไร แต่หลานชายของเธอเอามีดจัดการเด็กน้อย เด็กน้อยจะไม่แยแสได้อย่างไร

ลู่อันหรานหรี่ตา ทันใดนั้นก็ยิ้ม “ในเมื่อล้อเล่น งั้นรบกวนคุณป้าหลีกทางหน่อย ผมมีอะไรจะกระซิบบอกหลานชายคุณ”

คนงานก็รู้สึกประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเด็กผู้ชายเตรียมจะทำอะไร แต่ทุกคนรู้สึกถึงความผิดปกติอย่างอธิบายไม่ได้

ซูไป๋ขมวดคิ้ว ไม่ตอบตกลงอย่างแน่นอน “เธอมีอะไรก็พูดเลย”

“ในเมื่อมันเป็นการกระซิบ ก็ต้องพูดกระซิบสิครับ ทำไม? เมื่อกี้หลานชายคุณขว้างมีดใส่ผม ตอนนี้ผมอยากคุยกับเขาก็ไม่ได้เหรอ? ”

ซูไป๋： “……”

หลังจากเด็กชายหวาหวาขว้างมีดไปแล้ว เหยื่อไม่มีการตอบสนองอะไร เขาก็ตกใจมากกรีดร้องขึ้นมาทันที