บทที่ 371 งูอยู่ในห้อง

หลินเป้ยมองบน อดไม่ได้ที่จะใจสั่น แล้วเคลื่อนสายตาออกอย่างรังเกียจในทันที คิดถึงประโยชน์ของงูเหล่านี้อีกสักครู่ ใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มแปลกประหลาดขึ้น

“ยังรออะไรอีก?” เธอพูดอย่างร้อนใจ

“ครับ คุณหนู”

ลูกน้องที่ถือถุงงูอยู่ ปีนขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองในทันที เขาสอดส่องนอกหน้าต่างที่ชั้นสองอย่างเงียบ ๆ มองเห็นเงาของหญิงสาวที่รางเลือนภายในห้อง

เขายกถุงขึ้นมาในทันที จัดปากถุงให้ตรงกับตำแหน่งของหน้าต่าง ค่อย ๆ เทงูทั้งหมดเข้าในห้อง

งูตัวเล็ก ๆ เหล่านี้ลงไปที่พื้นทีละตัว จากนั้นก็แยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว คลานเข้าไปในมุมที่ค่อนข้างอับของห้องอย่างรวดเร็ว

เมื่อเสร็จภารกิจ ลูกน้องค่อย ๆ ยื่นมือออกไปเปิดหน้าต่างออก และค่อย ๆ ลงล็อกหน้าต่างจากภายนอก ในใจถึงได้โล่งอก จากนั้นก็ปีนลงบันได้มากอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูครับ ผมทำตามที่คุณสั่งเรียบร้อยแล้วครับ”

หลินเป้ยยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองดูหน้าต่างที่ถูกล็อกที่ชั้นสอง รอยยิ้มในดวงตาแฝงความโหดเหี้ยม เธอพาลูกน้องออกไปด้วยความเงียบ

ส่วนภายในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าในเวลานี้

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าใหญ่มาก ชุดที่สวยงามและประณีตแต่ละแบบถูกแขวนไว้อย่างเรียบร้อยบนราวแขวน เธอเลือกชุดที่สง่าเรียบง่ายเตรียมที่จะเปลี่ยน ก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ ขึ้น

ถึงแม้จะเล็กมาก แต่เธอก็ยังได้ยิน สายตาที่สดใสมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง จู่ ๆ เงาดำเรียวยาวที่พื้นปรากฏในดวงตา ทำให้เธอถึงกับหน้าซีด

นี่มัน...งู?

โม่โยวคิดไม่ถึง ว่าในห้องทำไมถึงมีงูได้? เธอใจเต้นราวกับกลอง ตกใจเป็นอย่างมาก

ถึงแม้งูนี่จะไม่ใหญ่ แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกขนลุกขนพอง ราวกับเลือดทั้งตัวได้แข็งตัวไปแล้วยังไงยังงั้น เธอหน้าซีดขาว พยายามระงับการเต้นของหัวใจที่ไม่สามารถควบคุมได้ ร่างกายแข็งทื่อ ค่อย ๆ ขยับไปที่ประตูทีละนิด

เวลานี้งูบนพื้นแลบลิ้นออกมา งูขยับตัว เธอแทบจะกรีดร้องด้วยความตกใจ ไม่กล้าขยับตัวอีกแม้แต่ก้าวเดียว

ทำยังไงดี? ตอนนี้ควรจะทำยังไง?

ตอนนี้เธอไม่กล้าขยับและก็ไม่กล้าร้อง เกรงว่าจะทำให้งูตัวนี้ตื่นตัว

จู่ ๆ เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็น ๆ ที่นิ้วเท้าของเธอ เธอก้มมองลงไปโดยไม่รู้ตัว

เธอเห็นรองเท้าส้นสูงที่เท้าของตัวเอง ส่วนปลายเท้าที่โผล่ออกมา งูตัวยาวสีดำพอ ๆ กัน กำลังคลานมาช้า ๆ ตัวงูสีดำเข้ม หางแหลมอยู่บนนิ้งเท้าของเธอครึ่ง ๆ กลาง ๆ

ฉับพลัน ปัง! โม่โยวรู้สึกว่าในสมองมีบางสิ่งบางอย่างระเบิดในทันที เธอควบคุมความกลัวของตัวเองไว้ไม่อยู่อีกแล้ว จึงกรีดร้องออกมาอย่างรุนแรง

“กรี้ด...”

เสียงกรีดร้องดังทะลุผ่านผนังของชั้นสอง ดังไปถึงงานเลี้ยง แต่ก็ถูกเสียงเพลงเต้นรำของงานเลี้ยงกลบไว้ ไม่มีใครได้ยิน

แต่บังเอิญตตรงที่ ลู่จิ้นยวนที่ไม่ได้ปรากฏตัวหลังจากที่เข้ามาในงานเลี้ยง เวลานี้กำลังอยู่สุดทางเดินอีกด้านที่ชั้นสอง

เขาเพิ่งวางสายโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องที่น่ากลัวขึ้น ถึงจะไม่แน่ชัด แต่เขามั่นใจได้ว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดแน่

ยิ่งไปกว่านั้นคือ เขารู้สึกว่าเสียงนี้เหมือนเสียงของโม่โยว ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเขาจมดิ่ง สีหน้าเคร่งขรึม แล้วรีบตามหาที่มาของเสียงนี้อย่างรวดเร็ว

เสียงกรีดร้องของโม่โยวดังติดต่อกัน ขณะเดียวกันก็ทำให้ลู่จิ้นยวนยิ่งแน่ใจว่าเป็นเธอ เขามาถึงด้านนอกของห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

“โม่โยว เธออยู่ข้างในไหม?”

เขาทุบประตู จากนั้นก็ก้าวถอยหลัง แล้วถีบประตูอย่างแรง ปัง! ประตูที่ถูกล็อกอยู่ถูกเปิดออก เขาพุ่งตัวเข้าไปในทันที