บทที่ 384 การแข่งขันถูกเลื่อนออกไป

คำว่ามีผี คำพูดประเภทนี้ แน่นอนว่าไม่มีใครเชื่อ แต่ท่าทางฟิลเอ๋อนั้น มันดูเป็นความจริงอย่างมาก

ลู่จิ้นยวนมองอันเฉิน อันเฉินเดินมาข้างหน้าอย่างเข้าใจ เว้นระยะห่างกับหัวเตียงฟิลเอ๋ออย่างปลอดภัย

“คุณฟิลเอ๋อ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้คุณปลอดภัยแน่นอน คุณดูสิ รอบกายคุณมีแต่ญาติของคุณ เมื่อคืนมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ คุณคิดดีๆ แล้วบอกพวกเรา พูดออกมา เราถึงจะช่วยคุณได้”

ซีซานจับมือฟิลเอ๋อ “ฟิลเอ๋อ ไม่เป็นไรแล้ว มันผ่านไปแล้วนะ เธอไม่ต้องกลัว เธอค่อยๆ คิด เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”

ฟิลเอ๋อหน้าซีด ร้องไห้จนน้ำตาเต็มหน้า ดึงแขนซีซานไว้แน่น

“ผี คุณอา ฉันเห็นผี มันตามฉันไม่หยุดเลย ฉันกลัวมาก คุณอา ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ เรากลับกันได้ไหม”

แล้วอีกหนึ่งประโยค หน้าซีซานก็หนักอึ้งอย่างอดไม่ได้

อันเฉินเลิกคิ้ว “คุณฟิลเอ๋อ คุณฝันร้ายหรือเปล่าครับ? ”

ดูเหมือนมีแค่สถานการณ์นี้เท่านั้น ที่สามารถอธิบายสภาพเธอในตอนนี้ได้ ซีซานอดไม่ได้ที่จะมองหลานสาวเขา

เห็นว่าไม่มีใครเชื่อเธอ ฟิลเอ๋อก็ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้ฝัน ฉันเห็นผีจริงๆ นะ เห็นกับตาตัวเองเลย พวกคุณเชื่อฉันสิ ฉันไม่ได้โกหกพวกคุณนะ”

อันเฉินพยักหน้า “เราไม่ได้ไม่เชื่อคุณนะ คุณฟิลเอ๋อ งั้นเรามาย้อนความทรงจำกันหน่อย คุณบอกว่าคุณเห็นผี คุณเห็นตอนไหน? แล้วทำไมถึงเป็นลมที่หน้าบันได? ”

ฟิลเอ๋อตัวสั่นไปทั้งร่าง เบิกตากว้างขึ้น “ฉัน เมื่อคืนฉันนอนบนเตียง นอนอยู่ดีๆ ก็ตื่นขึ้นมา จากนั้นพอลืมตาขึ้น ฉันก็เห็นผีตัวนั้นอยู่ที่หัวเตียงฉัน มันมองฉันอยู่อย่างนั้น”

“มันกำลังลอย ไม่มีขา ฉันตกใจจนคลานลงจากเตียง วิ่งออกมา ผีตัวนั้นมันก็ไล่ตามฉันอยู่ตลอด……”

ทุกคน： “……”

ลู่จิ้นยวนพูดขึ้นเรียบๆ “ดูเหมือน เราต้องรอการถ่ายโอนกล้องวงจรปิดมาดูกันสักหน่อย”

คนทางด้านครอบครัวฮอร์ตันก็พยักหน้า สำหรับตอนนี้ ดูเหมือนต้องทำแบบนี้

ในตอนนี้ ผู้จัดการโรงแรมก็มาถึง สีหน้าแปลกประหลาดอย่างมาก “ประธานลู่ครับ”

“ดูภาพในกล้องวงจรปิดหรือยัง เป็นยังไงบ้าง? ” ลู่จิ้นยวนถาม

“คือ……ประธานลู่ คุณดูเองดีกว่าครับ ผมพูดไม่ได้จริงๆ ”

ท่าทางลังเลของผู้จัดการโรงแรม ทำให้คนในครอบครัวฮอร์ตันสงสัย ลู่จิ้นยวนอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว มองแฟลชไดรฟ์ในมือ ในใจก็กำลังคิดอะไรบางอย่าง

อันเฉินรับแฟลชไดรฟ์มา เปิดมันในโทรทัศน์ห้องผู้ป่วยทันที สายตาทุกคนมาบรรจบที่จุดเดียวกัน

ทันทีที่ภาพเปิดขึ้น ก็คือภาพห้องนอนฟิลเอ๋อ ในตอนนี้ เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงเป็นอย่างดี

ลู่อันหรานเบ้ปาก เบนสายตาออกอย่างเบื่อหน่าย ภาพพวกนี้เขาเคยเห็นแล้วเมื่อคืน เหลือบมองฟิลเอ๋อที่อยู่บนเตียง ในใจก็ทำเสียงฮึดฮัด

ฟิลเอ๋อเหลือบมองไปแวบเดียว ก็เบิกตากว้างกรีดร้องออกมาทันที ทำให้ทุกคนตกใจสะดุ้ง

“พอแล้ว โวยวายอะไร? ” ซีซานอดไม่ได้ที่จะดุเธอ

ภายในภาพ ห้องว่างเปล่า ฟิลเอ๋อบนเตียงจู่ๆ ก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา พลิกตัว ลืมตาอย่างหงุดหงิด ไม่รู้เห็นอะไร จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปมากและกรีดร้องขึ้นมา

แต่ทิศทางที่สายตาเธอมองไป มันไม่มีอะไรเลย

ทุกคนจ้องมองอยู่อย่างนี้ มองฟิลเอ๋อในภาพ ดูเหมือนกำกับเองเล่นเอง กรีดร้องไม่หยุดและตกจากเตียง มองไปทางด้านหลังเป็นครั้งคราว สีหน้าหวาดกลัว วิ่งออกมาจากห้องด้วยสภาพจนตรอก

แต่ทุกคน ไม่เห็นอะไรอยู่ด้านหลังเธอเลย