บทที่ 387 แมลงสาบที่ตีไม่ตาย

“ไม่ต้องเป็นห่วง การแข่งในวันนี้ เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แค่ใช้การกระทำ ใช้กรรไกร เข็มและด้ายในมือเธอ นำเสนอทุกสิ่งที่เธอต้องการ แสดงมันออกมาก็พอแล้ว”

“ไม่ว่ายังไง พยายามก็พอแล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง สำหรับเธอมันก็เป็นการท้าทายที่ดีมาก ไม่ใช่เหรอ”

คำพูดเหล่านี้ค่อนข้างขัดแย้งกับสิ่งกระตุ้นก่อนหน้านี้ เขาถอนหายใจภายในใจ เขาไม่อยากให้โม่โยวมีความกดดันมากเกินไป

โม่โยวหลุดพ้นจากอ้อมแขนเขา สบตาเขาทันที แล้วเม้มปาก “……ฉันจะพยายาม” พยายามที่จะชนะการแข่งนี้

เธอรู้ดี การแข่งในวันนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นคือเพื่อบริษัทตระกูลลู่ และเพื่อลู่จิ้นยวน เธอดูเหมือนจะไม่มีทางถอย ต้องชนะเท่านั้น

ถ้าสุดท้ายแพ้……

โม่โยวคิดถึงตรงนี้ คิ้วก็ขมวดแน่น เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึง สองวันก่อน เธอคุยกับเพื่อนเธอเย่ซือเยวี่ยที่กลับมาจากการทำงานนอกสถานที่ในต่างประเทศ

เย่ซือเยวี่ยได้ยินเรื่องการแข่งขันนี้ ประโยคแรกที่พูดก็คือ

“งั้นเธอต้องชนะนะ ในเมื่อประธานลู่ของพวกเธอเป็นคนตั้งกฎ มันก็เป็นโอกาสที่ดีมาก ต้องรีบทำให้สำเร็จ”

“โม่โยว มาถึงขนาดนี้แล้ว อย่าเป็นคนชอบธรรม ยืดหยุ่นบ้างก็ดี เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว การแข่งขันมันไม่สำคัญ ผลของการแข่งสำคัญที่สุด”

“จะจำไว้ คนที่ชนะเท่านั้นถึงจะมีสิทธิพูด ใครจะไปสนว่าเธอชนะยังไง? คนที่แพ้ ไม่ว่าจะน่าชื่นชมแค่ไหน แพ้ก็คือแพ้”

“และคนที่ไม่ประสบความสำเร็จ จะไม่มีเกียรติและไม่ได้รับการเคารพ ต้องการสิ่งเหล่านี้ หลังจากยืนจุดสูงสุดแล้วให้หยิบมันขึ้นมา”

“……”

ทุกประโยคของเย่ซือเยวี่ ยังดังก้องข้างหูเธอไม่หยุด

ลู่จิ้นยวนเป็นคนที่ระบุหัวข้อ อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ได้ริเริ่มเผยให้เธอดูก่อน ก่อนหน้านี้โม่โยวก็ไม่เคยถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน แต่ตอนนี้……

“ประธานลู่ หัวข้อครั้งนี้คืออะไรเหรอ? ”

โม่โยวได้ยินเสียงเบาของตัวเอง มันเบามากจริงๆ เบาจนเหมือนตัวเองไม่ได้พูดมันเลย แต่พูดออกมาแล้วก็โล่งอก

ดูเหมือนการเอ่ยปากนี้จะไม่ได้ยากอย่างที่ใจคิดไว้

แต่หลังเวทีนั้นเงียบมาก ลู่จิ้นยวนได้ยินประโยคนี้ของเธออย่างชัดเจน บนใบหน้าอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกใจ

เมื่อเห็นท่าทางของเขา โม่โยวก็กระอักกระอ่วน หน้าแดงไปหมด “ฉ-ฉันไม่ได้……”

ลู่จิ้นยวนปิดปากเธอ หัวเราะเบาๆ ในดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องพูด ฉันเข้าใจ”

ขณะที่เขาพูด ก็โอบกอดเธอ แนบริมฝีปากที่ข้างหู พูดอะไรบางอย่างเบาๆ

เมื่อครู่นี้ตกใจจริงๆ ลู่จิ้นยวนเป็นนักธุรกิจ เป็นเรื่องปกติที่คนเราจะไร้หลักการและทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

หากทำได้ เขาอยากจะดำเนินการทั้งหมดโดยตรง เพื่อให้โม่โยวชนะการแข่งครั้งนี้อย่างสวยงาม แต่สถานการณ์มันไม่เอื้ออำนวย

เดิมที เขานึกว่าโม่โยวไม่ชอบวิธีการแบบนี้ บอกเธอแล้วกลัวเธอจะโกรธ ไม่คิดว่าเธอจะเอ่ยปากตรงๆ มันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ

ตระกูลโม่