บทที่ 402 พลังความกล้าหาญ

เย่ซือเยวี่ยมองไปที่เขา ภาพเหตุการณ์เมื่อกี้ก็ลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง จากนั้นก็มองไปที่ท่อนล่างของเขาอย่างไม่ตั้งใจ แล้วกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง

สีหน้าอันเฉินตึงเครียดมากแล้วกัดฟันแน่น "เงียบ หนวกหู เชื่อหรือเปล่าเดี๋ยวฉันจะโยนเธอออกไปข้างนอกหน้าต่าง"

เย่ซือเยวี่ยถูกเขาตะคอกใส่ก็รีบดึงสติกลับมา จากนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วตัวสั่นชี้ไปที่เขา "นาย นาย……"

"นายอะไรนาย เธอเป็นใคร แล้วอีกอย่าง เธอเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง?" อันเฉินมองไปที่เธออย่างหงุดหงิด

"ห้องอะไรของนาย? นี่เป็นห้องของฉัน ฉันควรจะถามนายมากกว่านายเป็นใคร เช้าขนาดนี้มาอาบน้ำในห้องคนอื่น? นายเป็นโรคจิตหรอ?"

เย่ซือเยวี่ยก็โมโหหงุดหงิดเหมือนกัน โตขนาดนี้ เจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรก เธอโมโหจนอยากจะฆ่าคน

ทั้งๆที่ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาตอนเปลือย ยังบอกว่าเขาเป็นโรคจิตอีก? อันเฉินมองไปที่เธออย่างคาดไม่ถึง

เพราะว่าประตูในห้องปิดไม่สนิท เสียงของทั้งสองคนก็ดึงดูดลู่จิ้นยวนที่อยู่ข้างห้อง จากนั้นทุกคนก็มารวมตัวกัน

เย่ซือเยวี่ยก็ไม่เคยเห็นอันเฉินเหมือนกัน เธอไม่รู้ว่าอันเฉินเป็นใคร พอเห็นโม่โยวก็รีบวิ่งไปหาทันที

"โม่โยว เธอมาพอดีเลย รีบให้บอสลู่แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ มันจับตัวได้ไอ้บ้าโรคจิตนี้ไป"

อันเฉินมองเธอเหมือนมองคนบ้า "นี่เธอ หุบปากเดี๋ยวนี้ ทั้งๆที่เธอแอบดูฉันอาบน้ำใครกันแน่ที่เป็นโรคจิต"

พอพูดแบบนี้ ลู่จิ้นยวนก็รู้สึกอึ้ง เกิดเรื่องอะไรที่พวกเขาไม่รู้งั้นหรอ?

อันเฉินดึงสติกลับมาได้ เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้สนิทสนมกับโม่โยวขนาดนั้น ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นใคร

"บ้าอะไรล่ะ ใครแอบดูนายอาบน้ำ ฉันจะรู้ได้ไงว่าคนที่อาบน้ำเป็นนาย ถ้ารู้อย่างนั้น คิดว่าฉันอยากดูงั้นหรอ เดี๋ยวฉันก็จะไปล้างตาที่โรงพยาบาลทันที" เย่ซือเยวี่ยหน้าแดงหูแดงแล้วหงุดหงิดมากด้วย

"เหอะ ดูก็ดูแล้ว ใครจะรู้เธอคิดอะไร ถึงแม้ผู้หญิงที่แอบดูแบบนี้จะมีน้อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี นี่ก็เห็นคนนึงแล้วไม่ใช่หรอ"

อันเฉินหลุดขำออกมา กำลังพูดถึงใครบางคน

"ไอ้บ้า แกหุบปากเดี๋ยวนี้ ใครอยากจะดูนายไม่ทราบ นายคิดว่านายมีอะไรน่าดูหรอ? ทั้งสั้นทั้งเล็ก ยังไม่เท่านิ้วมือของฉันเลย ฉันไปดูอย่างอื่นก็ไม่อยากดูของนายหรอก"

เย่ซือเยวี่ยถูกเขากระตุกต่อมอารมณ์ นิสัยอารมณ์ร้อนก็ปะทุออกมาทันที คำพูดที่พูดออกไป ทำให้ทั้งห้องเงียบสงัดมาก

โม่โยวตกใจไม่น้อย อยากจะปิดปากเธอก็ไม่ทันแล้ว เพราะยังไงเย่ซือเยวี่ยก็เป็นเพื่อนรักของเธอ แล้วสีหน้าเธอก็บิดเบี้ยวมาด้วย

ลู่จิ้นยวนก็ตกใจเหมือนกัน จนต้องหันไปมองเย่ซือเยวี่ย เพิ่งเคยเห็นพลังความกล้าหาญของเธอครั้งแรก แล้วเวลาเดียวกัน……

เป็นเพราะคำพูดของเย่ซือเยวี่ย สายตาก็มองไปทางอันเฉิน แล้วปากก็กระตุก อยากจะหัวเราะมาก โดนผู้หญิงพูดแบบนี้ เขาก็รู้สึกสงสารผู้ช่วยของตัวเองเหมือนกัน

อันเฉินไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา เขาเป็นคนในเหตุการณ์ สีหน้าก็ตึงเครียดมาก จนอยากจะบีบคอเย่ซือเยวี่ย

"ผู้หญิงบ้า เธอพูดอะไรนะ?" เขากัดฟันพูด โมโหจนถึงขีดสุด

พอเย่ซือเยวี่ยรู้สึกตัว โดยเฉพาะยังมีคนอื่นอยู่ ใบหน้าเธอก็แดงจนจะเป็นลม เธอไม่เคยรู้สึกขายหน้าแบบนี้มาก่อน ทุกอย่างเป็นเพราะโรคจิตคนนี้

เธอกัดฟันแน่น โมโหไม่น้อยไปกว่าอันเฉินเลย แล้วจองไปที่เขา

โม่โยวคิดว่าจะอยู่ต่อไม่ได้ ไม่งั้นเย่ซือเยวี่ยอาจจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมา เธอก็ดึงเพื่อนตัวเองไว้

"คือ ซือเยวี่ย ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?"

เย่วทอเยวี่ยดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยทันที "เมื่อคืนแกส่งข้อความหาฉัน ว่าแกอยู่ห้อง305 บอกว่าถ้าฉันมาถึงก็มาหาแกไม่ใช่หรอ?"