บทที่ 405 กลับไปกับฉันเถอะ

ยิ่งมีอาหารเยอะเยอะขนาดนี้ยิ่งมีความสุข เธอหยิบของที่ตัวเองชอบแล้วเริ่มไปปิ้งย่าง

"อันหราน เราอยากกินอะไร เดี๋ยวพี่สาวย่างให้เรา พี่ย่างได้ดีมากเลยจะบอกให้"

คนอื่นก็ปิ้งไปด้วยกินไปด้วย ปิ้งย่างแค่นี้ ถ้าไม่ใช่มือพิการก็คงทำได้ไม่แย่มาก เวลาปิ้งย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฟ้าก็เริ่มมืดจึงเริ่มเก็บของกัน

ระหว่างนี้ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรที่อารมณ์เสีย อันเฉินกับเย่ซือเยวี่ยก็อยู่กันอย่างสงบสุข แต่นี่จะเป็นแค่ชั่วคราวหรือว่าตลอดไป ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ตอนกลางคืนในรีสอร์ทสวยกว่าตอนเช้าอีก

เย่ซือเยวี่ยอารมณ์ดีก็เลยไปเล่นว่าวคนเดียว อันเฉินเคลียร์งานอยู่ในห้องคนเดียว ลู้จิ้นยวนนั่งรับลมชมวิวที่ศาลากับโม่โยว

ตัวเล็กก็อยู่ข้างๆ ใส่หูฟังเล่นเกมในไอแพดอย่างสนุกสนาน

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เธอ สายตาก็เป็นประกาย ไม่รู้ว่าไปเอาเหล้ากับแก้วมาจากไหน แล้วเทให้คนละแก้ว

"ดึกขนาดนี้แล้วจะดื่มทำไม" โม่โยวจับแก้วในมือขึ้นมาแล้วดมกลิ่น กลิ่นแอลกอฮอล์ไม่หนักมาก แต่กลับมีกลิ่นบางอย่างที่หอมมากๆ

"ใกล้จะฤดูฝนแล้ว ลมตอนกลางคืนก็หนาว ดื่มนิดหน่อยก็ถือว่าอุ่นร่างกาย แอลกอฮอล์ของเหล้านี้ไม่สูงมาก ดื่มน้อยหน่อยไม่เป็นอะไรหรอก" ลู่จิ้นยวนจิบคำเล็กๆ

โม่โยวได้กลิ่นที่หอมหวานนี้ ก็อดไม่ได้จนต้องลอง เธอไม่ใช่คนที่ดื่มเก่งมาก เหลเานี้ไม่ได้ขมคอเหมือนเหล้าอย่างอื่น แต่กลับมีกลิ่นหอมของผลไม้ รสชาติก็ไม่เลวเลย

"นี่เหล้าอะไรหรอ?" เธอเอ่ยถามแล้วดื่มอีกคำ

ลู่จิ้นยวนหัวเราะ "เหล้าบ๊วย"

โม่โยวรู้สึกแปลกใจ

"นี่เป็นของเฉพาะในรีสอร์ทนี้ หลังเขายังมีสวนบ๊วยด้วย จ้างผู้เชี่ยวชาญโดยเฉพาะมาหมักเลย คนที่มารีสอร์ทก็ต้องสั่งเกือบทุกคน"เขาอธิบาย

ทั้งสองคนดื่มไปด้วยคุยไปด้วย จากนั้นลู่จิ้นยวนก็เอ่ย "โม่โยว เดือนหน้าฉันจะกลับเมืองตี้ตูแล้ว"

สำนักงานใหญ่ของบริษัทตระกูลลู่ไม่อยู่ที่เมืองเจียงเฉิง เขาเป็นผู้บริหารทั้งคน หลายๆเรื่องก็ไม่สะดวกมากนัก ทีแรกเขาคิดว่าอาจจะไม่ต้องอยู่ในเมืองเจียงเฉิงนานขนาดนั้น แต่เป็นเพราะโม่โยว ก็เลยอยู่ที่เมืองนี้ไปก่อน

โม่โยวอึ้งไป นี่กะทันหันมาก เธอยังไม่ทันตั้งตัว ในใจก็รู้สึกแปลกๆ

ลู่จิ้นยวนกลับเมืองตี้ตู นี่ก็แสดงว่า……จะไปแล้ว?

ก็จริง เขาเป็นผู้บริหาร จะเอาแต่อยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่โม่โยวไม่เคยคิดถึงสถานการณ์แบบนี้เลย แม้แต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเธอก็ยังไม่เข้าใจ แล้วจะไปคิดถึงเรื่องในอนาคตได้ยังไง

เธอยังคิดไม่ออกว่าควรจะพูดอะไร ลู่จิ้นยวนก็เอ่ยพูดอีกครั้ง "เธอกลับไปพร้อมกับฉันเถอะ"

โม่โยวหันมองไปที่เขา ดวงตาภายใต้แสงจันทร์ของลู่จิ้นยวนเป็นประกาย ในนั้นมีความจริงใจแฝงไปด้วย……ความคาดหวัง แล้วก็เกร็ง

เธอหลบสายตา ไม่เอ่ยพูดอะไร

ลู่จิ้นยวนรู้สึกทำอะไรไม่ถูก เป็นเพราะตัวเองใจร้อนเกินไปหรือเปล่า? นิสัยแบบนี้ของโม่โยว ถ้าเขาไม่รีบลงมือ ก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน เดี๋ยวมีการเปลี่ยนแปลงอะไรอีก

เขาหรี่ตาแล้วเอ่ยตามตรง "เธอจะไม่ตอบตกลงก็ไม่ได้เ พราะคำสั่งย้ายงานของเธอฉันส่งไปที่สำนักงานใหญ่แล้ว เดือนหน้าเธอก็ไปรายงานตัวที่สำนักงานใหญ่พร้อมกับฉัน ยังเป็นผู้จัดการแผนกออกแบบบีเหมือนเดิม แต่ก็แค่เปลี่ยนที่อยู่ก็แค่นั้น"

โม่โยว: "……"