บทที่ 423 เธอบอกว่าเธอชื่ออะไรนะ?

เทียบกับการคิดต่างๆ ของเขา เด็กน้อยลู่อันหรานมีความสุขกว่ามาก แถมยังได้รับการหอมแก้มจากเวินหนิงด้วย ลู่จิ้นยวนมองแล้วอิจฉา

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันนัดพบสุดสัปดาห์แล้ว

เวินหนิงยังคงสวมชุดมืออาชีพ ยืนหน้ากระจกในตอนเช้า ไม่รู้ว่าตัวเองควรแต่งตัวดีๆ หน่อยไหม

มันสุภาพที่จะแต่งตัว แต่สำหรับคนตระกูลลู่ เป็นแค่การพบปะเท่านั้น อีกอย่างคนในตระกูลลู่ ไม่คุ้มค่ากับความคิดมากเกินไปของเธอ

ไม่แน่ถึงตอนนั้นอาจจะโดนแม่ของลู่จิ้นยวนถากถาง หลังจากคิดแล้วก็สวมชุดมืออาชีพดีกว่า

อย่างไรก็ตาม ชุดมืออาชีพพวกนั้นที่ลู่จิ้นยวนเตรียมให้เธอ ในแง่การออกแบบ พื้นฐานมีสไตล์เป็นชุดลำลอง ไม่ว่าจะสวมใส่ไปบริษัทหรือส่วนตัวก็สวมได้ทั้งนั้น

คฤหาสน์ตระกูลลู่มีพื้นที่หลายกิโลเมตร มีต้นไม้เรียงรายโอบล้อมรอบนอกเป็นชั้นๆ เห็นยามลาดตระเวนเป็นระยะๆ

ลู่จิ้นยวนมองเวินหนิงข้างๆ ที่ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ จับมือเธอไว้แล้วพูดเบาๆ “ไม่ต้องเครียด คุณปู่ไม่ได้รู้สึกแย่กับเธอ เห็นแก่หน้าอันหราน เขาจะไม่ทำให้เธอลำบากใจ”

เวินหนิงมองเขา ชักมือกลับมา พูดขึ้นอย่างเมินเฉย “คุณมองยังไงว่าฉันเครียด? แค่ไปเจอกันเอง ทำไมฉันต้องเครียด?”

ลู่จิ้นยวน： “……”

ในใจเขาขมวดคิ้วลึกขึ้น การตอบสนองของเวินหนิงทำให้เขาตระหนักได้ว่า ความขุ่นเคืองในใจเธอร้ายแรงกว่าที่เขาคิดไว้

ดูเหมือนถ้าเขาเอ่ยถึงคนในครอบครัวเขา ใบหน้าของเวินหนิงที่สงบสุขอยู่เสมอก็จะหายไป ดูเหมือนมีหนามงอกออกมาเต็มไปหมด เตรียมสู้ได้ทุกเมื่อ

ลู่จิ้นยวนไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ดวงตาเขาหดเล็กลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ตรงกลางคฤหาสน์ตระกูลลู่เป็นอาคารหลัก ตระกูลลู่มีคนน้อย หลายคนอาศัยที่อาคารหลัก

ด้านหลังอาคารหลักมีกองอาคารเสริม ส่วนมากว่างเปล่า ให้คนรับใช้และพ่อบ้านไม่กี่คนอาศัยอยู่ คฤหาสน์ตระกูลลู่ที่ใหญ่โต ดูแล้วรกร้างมาก

ลู่จิ้นยวนพาเวินหนิงลงรถ เหล่าคนรับใช้ด้านนอกคฤหาสน์เข้ามาทักทายลู่จิ้นยวนทีละคน สำหรับหญิงแปลกหน้าข้างกายคุณชายของพวกเขา เพราะกฎที่เข้มงวด จึงไม่กล้าละสายตา

ถึงแม้นายท่านตระกูลลู่จะอายุมากแล้ว แต่ก็เป็นเสาหลักตระกูลลู่มาโดยตลอด

“นายท่านล่ะ?”

พ่อบ้านพูดขึ้นอย่างเคารพ “อยู่สวนดอกไม้ด้านหลังครับ กำลังเล่นกับคุณชายน้อย”

ลู่จิ้นยวนพาเวินหนิงไปสวนดอกไม้ด้านหลัง เห็นร่างคนสูงวัยหนึ่งคนและเด็กหนึ่งคนจากไกลๆ ได้ยินเสียงหัวเราะวัยชราแต่ยังมีพละกำลังอย่างเลือนราง

ทั้งสองยังไม่ได้เข้าใกล้ คนสูงวัยและเด็กก็เห็นพวกเขาแล้ว

นายท่านลู่สวมเสื้อคลุมตัวยาว ผมหงอกถูกหวีอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าชราวัยไม่ซีดเซียว ถึงอายุจะแปดสิบแล้ว แต่จิตวิญญาณเขาก็ยังดีมาก

ดวงตาไม่ชัดเจนคู่หนึ่งจ้องเวินหนิง กลายเป็นแหลมคมขึ้นมา

ลู่อันหรานดวงตาเป็นประกาย รีบทิ้งของในมือ วิ่งไปที่เวินหนิงแล้วตะโกนเสียงดัง “แม่ แม่……”

การตอบสนองและการเรียกของเด็กน้อยทำให้นายท่านตกตะลึง จากนั้นสีหน้าก็จมลง ดวงตามีการควบแน่นและตรวจสอบข้อเท็จจริง

เมื่อเวินหนิงเผชิญหน้ากับนายท่านที่โดดเด่น สีหน้าก็ยังคงเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงออกอะไร แต่ในใจเกิดอารมณ์บางอย่าง บางทีอาจจะเป็นอารมณ์ที่แตกต่างล่ะมั้ง

ถ้าตัวเองในอดีต ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับคนในตระกูลลู่คนไหน ก็จะทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าหวาดกลัวและวิตกกังวล

เพราะก่อนหน้านี้เธอไม่แน่ใจความสัมพันธ์ เธอจึงไม่กล้ารุกรานตระกูลลู่ ตอนแรกสุดเธอกลัวว่าตระกูลลู่จะส่งเธอกลับเข้าคุก สถานที่มืดมิดนั้น