บทที่ 425 การเผชิญหน้าในอีกห้าปีต่อมา

ตอนนี้ เวินหนิงที่จากไปแล้ว ก็มีคนที่ชื่อโม่โยวอะไรนี่อีก

เมื่อคิดแบบนี้ สายตาเย่หวานจิ้ง ก็มองที่ผู้หญิงข้างกายลูกชายอีกครั้ง โดยเฉพาะเห็นทั้งคู่จับมือกัน ดวงตาก็ยิ่งคมเหมือนมีด

ทัศนคติลูกชายทำให้เธอไม่พอใจ ตัวเองไม่ได้พูดอะไรไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ลูกชายตัวเองก็เหมือนปกป้องเหมือนเธอเป็นศัตรู กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้

ตอนแรกไม่ชอบคนที่ชื่อโม่โยวอะไรนี่ ตอนนี้ยิ่งไม่ชอบ ในที่สุดสีหน้าก็จมลง

“ท่านนี้น่าจะเป็นคุณโม่ กว่าจะมาที่บ้านได้ก็ยากมาก ทำไม? ไม่อยากเข้าไปนั่งสักหน่อยเหรอ?” เธอพูดเรียบๆ

เวินหนิงมองเธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยน ราวกับสงบเยือกเย็นเหมือนในอดีต “ได้สิคะ”

ขณะที่เธอพูด ก็สะบัดมือลู่จิ้นยวนออก ไม่ได้มองเขา เดินตามเย่หวานจิ้งไปอย่างช้าๆ

ลู่จิ้นยวนจะทำอะไรได้? ก็เดินตามไปทันที เขาไม่สามารถปล่อยให้เวินหนิงเสียเปรียบได้

ห้องโถงใหญ่หรูหราเรียบง่าย คนรับใช้มาเสิร์ฟชา

“คุณโม่เป็นคนที่ไหน?” เย่หวานจิ้งเอ่ยปากราวกับคุยเรื่องที่บ้าน

“เมืองเจียงเฉิงค่ะ”

“งั้นเหรอ ดูเหมือนจิ้นยวนจะชอบเมืองเจียงเฉิงเป็นพิเศษ เด็กผู้หญิงที่ชอบทั้งหมดก็มาจากที่นั่น” เธอเลิกคิ้ว ดูเหมือนพูดอย่างสบายๆ มาก

เวินหนิงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

“ได้ยินว่าคุณเวินเรียนจบการออกแบบแฟชั่น ไม่รู้ว่าเรียนจบมาจากโรงเรียนไหน”

“ฉันไม่ได้เรียนเฉพาะมา ตอนแรกแค่สนใจ จนกระทั่งถึงตอนนี้” เธอพูดเรียบๆ

“……ไม่เคยเรียนออกแบบเหรอ? แต่เท่าที่รู้มา ตอนนี้คุณโม่เป็นผู้อำนวยการออกแบบแผนก B บริษัทตระกูลลู่ไม่ใช่เหรอ”

เธอพยักหน้า

เย่หวานจิ้งมองเธอ “ฉันยังได้ยินว่า ตอนที่คุณโม่ทำงานที่บริษัทตระกูลลู่สาขาเมืองเจียงเฉิง มีเหตุการณ์ลอกเลียนแบบจากผู้อื่น ตอนนั้นเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่โตทำให้ชื่อเสียงบริษัทตระกูลลู่ได้รับผลกระทบ ใช่ไหม?”

เวินหนิงจ้องมองเธอ จู่ๆ ก็ยิ้ม “ในเมื่อนายหญิงลู่ได้ยินมาเยอะขนาดนี้ ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องได้รับการยืนยันจากฉัน”

เย่หวานจิ้งหรี่ตา สีหน้ามืดลง

“คุณโม่ นี่ท่าทีที่คุณปฏิบัติกับผู้อาวุโสเหรอ?” เงียบไปสักพัก เธอพูดขึ้นช้าๆ

เพราะมีตัวอย่างก่อนหน้าของเวินหนิง เย่หวานจิ้งเป็นห่วงลูกชาย มันยากที่จะไม่ทำเกินไป แต่เธอไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าใช้ท่าทีแบบนี้พูดกับเธอ

หรือผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าเธอคือแม่ของจิ้นยวน? นี่ไร้การศึกษายิ่งกว่าเวินหนิงอีกเหรอ เฮอะ

“ขอโทษจริงๆ ค่ะ นายหญิงลู่ยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ของฉัน” เธอสะบัดผม แล้วพูดอย่างใจเย็น

เย่หวานจิ้ง： “……” นายหญิงลู่ผู้มีเกียรติรู้สึกว่าตัวเองเกิดอาการประสาทหลอนทางหู

ลู่จิ้นยวนไม่ได้พูดอะไรตลอดเวลา เห็นว่าเป็นแบบนี้แล้วถอนหายใจ

“คุณโม่ ฉันอยากถาม คุณเป็นอะไรกับลูกชายฉัน? ฉันคิดว่าฉันอาจจะเข้าใจผิดมาโดยตลอด” ไม่นานเย่หวานจิ้งก็ปรับเปลี่ยนท่าที พูดขึ้นตรงๆ

“แน่นอนว่าเป็นความสัมพันธ์แบบเจ้านายและลูกน้องค่ะ” เวินหนิงพูดอย่างไม่ลังเล

แต่ลู่จิ้นยวนข้างๆ ไม่พอใจ ขมวดคิ้ว “ใครบอก ตอนนี้เราเป็นคู่รักกัน ในอนาคตก็จะมีความสัมพันธ์แบบสามีภรรยา”

เขาพูดจบก็โอบโม่โยว เตือนเสียงเบา “เธอเคยบอกว่าจะให้โอกาสฉัน ห้ามขี้โกงสิ”