บทที่ 430 สิ่งที่เรียกว่าข้อสรุป

ตอนนี้ต้นฉบับเกิดปัญหา แม้ว่าการโจรกรรมจะไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง ในฐานะผู้อำนวยการ ก็ต้องปกป้องความไม่เหมาะสม ต้องแบกความรับผิดชอบ เธอไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้าน

ในตอนนี้ เธอนึกถึงลู่จิ้นยวน ในใจรู้สึกเศร้าอย่างอดไม่ได้ ลู่จิ้นยวนไม่อยู่บริษัท แผนกต้อนรับยังบอกเธอว่า เขาต้องไปทำงานนอกสถานที่ กว่าจะกลับมาต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์

สถานการณ์ตัวเองในบริษัท อีกฝ่ายอาจจะไม่รู้เหมือนกัน ในใจก็อดยิ้มขมขื่นไม่ได้ เธอเป็นตัวนำพาภัยพิบัติจริงๆ เหรอ?

แม้แต่ตอนเกิดเรื่อง ลู่จิ้นยวนก็ไม่อยู่บริษัทพอดี อันเฉินก็ต้องตามเขาไปทำงานนอกสถานที่ บริษัทตระกูลลู่ใหญ่โต ไม่มีคนช่วยเหลือเธอเลยแม้แต่คนเดียว

เวินหนิงไม่รู้ ตอนที่เธอโดนจับตัวไป คนที่แอบคุ้มครองเธอ ก็ติดต่อลู่จิ้นยวนที่กำลังไปทำงานนอกสถานที่ทันที

ในตอนนี้ ลู่จิ้นยวนกำลังเจรจาธุรกิจกับคู่ค้าอยู่ อันเฉินรับสาย ไม่กล้าชะลอและปกปิดเลยสักนิด รีบบอกเจ้านายตนทันที

ลู่จิ้นยวนลุกขึ้นทันที ไม่ทันได้ทักทาย รีบออกจากที่นั่งและเดินออกไป ทิ้งคู่ค้าไว้บนโต๊ะเจรจา

อันเฉินเห็นว่าเป็นแบบนี้ ในใจก็เกิดคำว่าตายแน่ เจ้านายตัวเองพึ่งพาไม่ได้เลย ในฐานะผู้ช่วยทำอะไรได้บ้างนอกจากอยู่เพื่อสะสางความยุ่งเหยิง

ทางด้านเมืองตี้ตู

หลังจากเวินหนิงถูกนำตัวไปที่สำนักงานตำรวจ ถูกขังไว้ที่ห้องสอบปากคำทันที ไม่นานนัก ชายหนึ่งหญิงหนึ่งก็เข้ามาพร้อมเอกสาร

เธอนั่งลงบนที่นั่ง มองสองมือที่โดนใส่กุญแจไว้ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ถ้าฉันฟังไม่ผิด ฉันแค่มาร่วมมือการสอบสวนพวกคุณไม่ใช่เหรอ”

“เพื่อตอบสนองคดีลักทรัพย์ พวกคุณไม่มีหลักฐานยืนยันว่าฉันเกี่ยวข้อง ในเมื่อเป็นแบบนี้ นี่มัน……” ขณะที่เธอพูดก็แสดงมือสองข้างของตัวเอง

ผู้สอบสวนหญิงทำหน้าเคร่งขรึม ผู้สอบสวนชายทำหน้าขี้เกียจ แถมยังหาว สำหรับการร้องเรียนของเธอ ทั้งคู่ทำท่าเหมือนไม่ได้ยินมัน

สีหน้าเวินหนิงไม่พอใจอย่างช่วยไม่ได้ “พวกคุณได้ยินฉันพูดไหมคะ?”

ทั้งสองมองเธออยู่ตลอดเวลา ผู้สอบสวนหญิงหัวเราะเยาะ “เธอรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? เธอคิดว่าเป็นบ้านของตัวเองเหรอ เข้ามาในนี้แล้วก็ทำตัวดีๆ หน่อยนะ ยังกล้าเรียกร้องอีก ไร้สาระจริงๆ”

“ไม่ว่าจะที่ไหน ก็ต้องมีเหตุผล ที่นี่ยิ่งต้องเป็นแบบนั้น ก่อนที่จะมีหลักฐาน ฉันไม่ใช่นักโทษ พวกคุณไม่มีสิทธิปฏิบัติกับฉันเหมือนที่ทำกับนักโทษ”

ผู้สอบสวนชายโบกมือ “พอแล้ว พูดไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย เธอพูดถูก ที่นี่เราก็มีกฎเหมือนกัน แล้วกฎเราก็เป็นแบบนี้แหละ”

ผู้สอบสวนหญิงมองเธออย่างเย็นชา เริ่มต้นสอบถามข้อมูลพื้นฐานของเธอ เช่นชื่อและเพศ เวินหนิงก็ตอบทีละอย่าง

“ตอนนี้ฉันตอบคำถามเธอได้แล้ว ตามผลการสืบสวนเบื้องต้น ข้อแรก ทุกคนทั้งแผนกของเธอพิสูจน์ได้ว่าต้นฉบับที่ถูกขโมยไป มีแค่เธอคนเดียวที่มีสำเนาสมบูรณ์”

“ข้อสอง เจ้าหน้าที่ของเราได้ทำการตรวจสถานที่เกิดเหตุ คอมพิวเตอร์คุณไม่มีร่องรอยการถูกแฮ็ก ห้องทำงานคุณ นอกจากตัวคุณก็ไม่มีรอยเท้าและลายนิ้วมือคนอื่นด้วยซ้ำ”

“ข้อสุดท้าย ข้อมูลล่าสุดที่เราเพิ่งได้รับ มีเงินจำนวนห้าล้านโอนเข้าบัญชีคุณ โอนมาเมื่อคืนตอนเย็น และบัญชีผู้โอนก็ขึ้นว่าอยู่ต่างประเทศ”

“จากสามประเด็นข้างต้น เรามีเหตุผลทุกประการที่จะเชื่อว่าคดีโจรกรรมนี้คุณเป็นผู้ก่อเหตุ การโอนเงินเพิ่มห้าล้านกะทันหันนี้ เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด”

เวินหนิง： “……”

เธอขมวดคิ้วแน่น ถ้าเรื่องนี้เป็นแบบนี้จริงๆ จู่ๆ เธอก็พูดไม่ออก แต่ความจริงคือตัวเองไม่รู้จริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น