บทที่ 441 ลำเอียงอย่างชัดเจน

"ไม่จำเป็น"

ลู่จิ้นยวนเอ่ยอย่างเยือกเย็น "ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม?"

ห๋า?

หูยวี่อึ้ง แล้วรีบดึงสติกลับมา "บอสคะ เรื่องนี้ฉันคุยกับผู้อำนวยการโม่แล้วค่ะ เราทั้งสองก็ตกลงกันแล้ว ฉันรู้สึกว่าเป็นการ ถ่ายทอดความรู้ที่ดีมาก……"

ยังพูดไม่จบ ลู่จิ้นยวนก็เมินเธอ แล้วมองไปทางเวินหนิง น้ำเสียงก็อ่อนโยนไม่น้อย ถูกกระทำแตกต่างกันสิ้นเชิงแบบนี้ ก็ทำให้หูยวี่ดึงสติกลับมา โมโหจนกัดฟันแน่น ในใจก็ยืนยันว่าจะทำให้ถึงที่สุด

"เวินหนิง เธอตกลงที่จะแข่งกับเธอ?"

เวินหนิงยักไหล่ "ฉันไม่ได้ตอบตกลงเธอตรงๆ แล้วไม่ได้รู้สึกอยากขนาดนั้นด้วย แล้วอีกอย่าง ฉันไม่แน่ใจว่าในบริษัทอนุญาตให้มีการแข่งขันแบบนี้หรือเปล่า ก็เลยมาถาม"

ลู่จิ้นยวนเข้าใจทันที สายตาที่มองไปทางหูยวี่ก็ยิ่งไม่เป็นมิตร "อย่างนี้หรอ การแข่งขันที่ว่า ผู้อำนวยการหูเป็นคนพูด? คุณว่างมากเลยหรอ?"

หูยวี่กัดฟันแน่น ในใจก็เกร็ง แต่พอคิดอะไรได้ก็เอ่ยพูดพรวด "บอสคะ กฎของบริษัทไม่มีข้อจำกัดข้อนี้ไม่ใช่หรอคะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมไม่ลองดู?"

"หรือว่า จริงๆผู้อำนวยการโม่ไม่กล้าแข่งกับฉัน? หรือว่าความสามารถในด้านออกแบบของเธอก็มีแค่เปลือก แล้วเอาออกมาโชว์ไม่ได้"

"หุบปาก คุณกล้ามาก" ลู่จิ้นยวนเอ่ยตำหนิ แล้วรู้สึกถึงแรงกดดันจนทำให้หูยวี่สะดุ้งตกใจ สีหน้าซีดขาว

ในใจเธอเต้นแรงมาก ตัวแข็งทื่อ ค่อยรู้สึกตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดอะไรออกไป

เวินหนิงเป็นคนที่บอสพามาเอง เมื่อกี้เธอบอกว่าเวินหนิงมีแค่เปลือก นี่กำลังหักหน้าการตัดสินใจแล้วสายตาของบอสงั้นหรอ?

หูยวี่ทั้งกลัวทั้งหงุดหงิด แล้วรีบอธิบาย "ขอโทษค่ะบอส ฉัน ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ว่าฉันอยากจะเชิญคุณโม่มาแข่งจริงๆ เมื่อกี้ใจร้อนก็เลยพูดผิดค่ะ"

"ในเมื่อแบบนี้ ผมก็จะบอกคุณอีกรอบ การแข่งขันครั้งนี้ ไม่จำเป็น คุณได้ยินชัดเจนหรือยัง?" ลู่จิ้นยวนเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง

หูยวี่: "……"

เธอกัดฟันแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ก็เลยยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับตัว สีหน้าของลู่จิ้นยวนย่ำแย่ไปกว่าเดิม กำลังจะโมโหก็ถูกเวินหนิงห้ามไว้

เธอมองไปทางหูยวี่ แล้วเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง "ในเมื่อคุณอยากแข่ง งั้นก็แข่งเถอะ"

เวินหนิงมองเห็นท่าทางของเธอ ในใจก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง ถึงแม้วันนี้ลู่จิ้นยวนจะปกป้องไม่ให้เธอไปแข่งกับหูยวี่ แต่นิสัยผู้หญิงคนนี้ วินาทีหลังจากนั้น ข่าวคราวทุกอย่างก็จะแพร่กระจายไปทั่วแผนกออกแบบแน่นอน

ข่าวอะไรงั้นหรอ แค่คิดก็รู้ คงจะเป็นคำซุบซิบที่ว่าเธอมีแค่เปลือกไม่มีความสามารถ แล้วไม่กล้ารับคำท้าอะไรพวกนี้

ในเมื่อแบบนี้ งั้นก็แข่งเถอะ ยังไงเธอก็เป็นคนแผนกออกแบบบี ถ้าแข่งกับแผนกเอ ถึงแม้จะแพ้ก็คงไม่มีอะไรเสียหายมาก

เวลาเดียวกัน เธอก็อยากเห็นเหมือนกัน หูยวี่ที่มีความสามารถแล้วได้เป็นผู้อำนวยการของแผนกออกแบบเอจะเก่งแค่ไหน

ในเมื่อเลือกเดินในทางการออกแบบแล้ว อยากจะทำให้มันเปล่งประกายก็ต้องสร้างมาจากการแข่งขันแต่ละครั้ง ก็แค่การแข่งขันเล็กๆเอง

แม้แต่คำท้าแบบนี้เธอก็ไม่กล้ารับ อีกหน่อยจะเดินต่อไปในเส้นทางนี้ให้ไกลกว่านี้ได้ยังไง

หูยวี่รู้สึกดีใจ จากนั้นก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นกับความเสียดสีรู้สึกว่าเวินหนิงถูกตัวเองกระตุกต่อมอารมณ์แล้ว ในใจก็สะใจมากด้วย

ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้ว เวินหนิงเพิ่งมารับตำแหน่งแผนกบีไม่นาน ถ้าแข่งกับหูยวี่ตอนนี้ ชนะก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าแพ้ ก็ต้องมีเสียงต่อต้านมากมายดังมาแน่นอน

เขามองไปที่เวินหนิงอย่างลังเล แต่พอเห็นสีหน้าเธอมุ่งมั่น ก็เลยจำใจต้องตอบตกลง