บทที่ 480 ต้องการแก้แค้น

“ยิ่งไปกว่านั้น คุณตี้น่าไม่ได้แค่ขโมยผลงานจากความพยายามของผู้อื่น แต่ยังใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นด้วย พฤติกรรมแบบนี้ มันช่างไร้ยางอายและชั่วร้ายจริงๆ ”

เวินหนิงยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกได้รับความไม่ยุติธรรม เสียงปนสะอื้นมากขึ้น ในตอนนี้เธอไม่ได้มีเจตนาจริงๆ

ไม่กี่วันนี้ อาจกล่าวได้ว่าตี้น่ามีอำนาจทุกอย่าง โจมตีวิพากษ์วิจารณ์เธอผ่านทุกๆ สื่อ

ถ้าลู่จิ้นยวนไม่ได้สนับสนุนเธอ ลู่อันหรานคอยอยู่กับเธอทุกๆ วัน ทำให้เธอไม่ไปคิดเรื่องกวนใจพวกนั้น ตอนนี้เธอคงจิตใจย่ำแย่ไปแล้ว

“ดังนั้นฉันก็หวังว่าเพื่อนๆ นักข่าวทุกท่านที่นี่ ต่อไปถ้าเจอเรื่องอะไร ก็ให้ตรวจสอบมาดีๆ อย่าปล่อยข่าวลือที่ทำร้ายจิตใจคนอื่น”

เวินหนิงพูดจบ ลู่จิ้นยวนก็สงสารนิดหน่อย เธอรู้ว่าเวินหนิงรู้สึกแย่ ตอนนี้เธออดไม่ได้ที่จะแสดงมันต่อหน้าหลายๆ คน เห็นได้ชัดว่าเป็นการปลดปล่อยความรู้สึกที่แท้จริงภายในใจ

“พอแค่นี้ดีกว่า เรื่องมันเป็นยังไง ฉันคิดว่าพวกคุณชัดเจนกันแล้วนะ ควรเขียนยังไง ฉันคิดว่าพวกคุณแต่ละคนรู้กันดี”

ลู่จิ้นยวนเอ่ยปากเรียบๆ เดินไปด้านหลัง จับมือเวินหนิง เหมือนต้องการให้พลังเธอนิดหน่อย

งานแถลงข่าวจบลงแล้วเช่นกัน เหล่านักข่าวก็ต่างออกไป ใบหน้าหลายๆ คนก็อับอายนิดหน่อย ยังไงแล้วครั้งนี้พวกเขาก็ใส่สีตีไข่ไปตามเทรนด์ไม่น้อย

เมื่อคนออกไปแล้ว ลู่จิ้นยวนก็กอดเวินหนิงเอาไว้ ปลอบอย่างระมัดระวัง

เวินหนิงก็ไม่ผลักเขา ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าอ้อมกอดลู่จิ้นยวนมันอบอุ่นมาก เธอได้รับความกล้าหาญและพลังจากมัน

แต่เมื่อทั้งสองกอดกันอย่างเงียบๆ เวินหนิงก็เห็นแววตาแปลกๆ จากโรซินานเต้

สำหรับเธอ คงไม่เข้าใจว่าสองคนนี้กำลังทำอะไรอยู่ แค่รู้สึกแปลกประหลาดมาก

หน้าเวินหนิงแดงทันที ผลักลู่จิ้นยวนออกอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “เรื่องนี้ถือว่าแก้ไขแล้ว แต่……”

เธอมองโรซินานเต้เหมือนลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่าง สำหรับเด็กคนนี้ เธอเห็นอกเห็นใจและอยากช่วยเธอ

แต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะดี

ความเข้าใจที่ลู่จิ้นยวนมีต่อเวินหนิง ถึงเธอจะไม่พูด เขาก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“คนในครอบครัวเธอกลับประเทศไปแล้ว”

ป้าของโรซินานเต้ กลัวว่าลู่จิ้นยวนจะทำอะไรตน ก็ฉวยโอกาสตอนคนอื่นไม่สนใจ หนีไปล่วงหน้าแล้ว

ถึงขนาดทิ้งโรซินานเต้ไปเลยด้วยซ้ำ

นี่มันทำให้ลู่จิ้นยวนปวดศีรษะมากเช่นกัน ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นขี้ขลาดและใจดำขนาดนี้ อยากทิ้งหลานสาวตัวเองก็ทิ้งได้ลง

“ทำยังไงดี? ”

เมื่อเวินหนิงคิดก็รู้สึกผิดมาก ถ้ามันเป็นเพราะเรื่องเธอ แล้วทำให้โรซินานเต้สูญเสียคนในครอบครัวไป อาการป่วยร้ายแรงขึ้น นั่นจะเป็นบาปที่ยิ่งใหญ่

เธอต้องเสียใจไปชั่วชีวิต

“ฉันติดต่อแพทย์ที่มีชื่อเสียงแล้ว จะรักษาอาการด้านจิตใจเธอ อันเฉินเคยพาเธอไปตรวจแล้ว อวัยวะเสียงเธอไม่มีปัญหา เพราะมีปัญหาด้านจิตใจเท่านั้นก็เลยพูดไม่ได้ ถ้ารักษาดีๆ เป็นไปได้อย่างมากว่าจะมีการฟื้นฟู เมื่อเธอฟื้นฟูแล้ว ค่อยดูว่าเธออยากทำยังไง”

ได้ยินคำพูดลู่จิ้นยวน เวินหนิงก็พยักหน้า แบบนี้ก็ดี ถ้ารักษาอาการป่วยเธอให้หายดีได้ นั่นก็เป็นการทำเรื่องที่ดี

ดังนั้น บอกเรื่องพวกนี้กับโรซินานเต้ทันที

แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ เธอไม่ได้แสดงออกว่าดีใจมากนัก แต่ก็ไม่ได้กระวนกระวายใจเท่าไร

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? หรือว่าเธอไม่อยากหาหมอ? ”

เด็กหญิงก้มหน้า ค่อยๆ เขียนไม่กี่คำลงบนกระดาษ “ไม่มีเงินไปหาหมอ”

ทันใดนั้นเวินหนิงก็รู้สึกเศร้านิดหน่อย ดูเหมือนสิ่งที่เรียกว่าคนในครอบครัวอย่างพ่อแม่พี่สาวน้องสาวของตัวเอง จะไม่มีความรักของครอบครัวเลย

“ไม่เป็นไร ด้วยความสามารถด้านการออกแบบของเธอ ถ้ารักษาอาการป่วยหายจะออกไปทำงานได้ บางทีเธออาจจะลองทำที่บริษัทตระกูลลู่ได้นะ? ”