บทที่ 493 ความรู้สึกผิดลดน้อยลง

ผ่านไปไม่นาน ลู่จิ้นยวนก็ขับรถมาหา

จากนั้นเขามองผ่านกระจกเห็น เวินหนิงที่ยืนกอดอกไว้ด้วยสีหน้าตึงเครียด

เธอใจร้อนเกินไปเลยออกมารอก่อน ยืนอยู่ข้างถนน ถึงอากาศจะหนาว แต่เธอก็ไม่อยากกลับไปเอาเสื้อคลุม แค่อยากให้ความรู้สึกทรมานแบบนี้มาลดความรู้สึกผิดในใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ก็คงไม่เกิดเรื่องกับเย่ซือเยวี่ย

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ

ลู่จิ้นยวนเห็นท่าทางเธอแบบนั้นก็รู้สึกเป็นห่วง รีบลงรถ ถอดเสื้อคลุมไปคลุมให้เวินหนิง

"เธอรอฉันถึงค่อยออกมาก็ได้ ทำไมต้องออกมารับลมหนาวด้วย?"

"ไม่ได้ ฉัน……ฉันนั่งรอไม่ได้……"

เวินหนิงพูดติดๆขัดๆ เธอใจร้อนมากจริงๆ

ลู่จิ้นยวนถอนหายใจ "งั้นเราไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยดีไหม?"

เวินหนิงพยักหน้า ขึ้นรถทันที แต่ใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้แต่เข็มขัดนิรภัยก็ลืม

ลู่จิ้นยวนเลยยื่นมือไปคาดเข็มขัดให้เธอ พร้อมกุมมือเวินหนิง

มือของผู้หญิงคนนี้เย็นมาก ไม่มีอุณหภูมิหลงเหลือเลย นี่แสดงให้เห็นถึงใจที่ลนลานของเธอ

"ไม่เป็นไรนะ ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วง เย่ซือเยวี่บเกิดอุบัติเหตุ แต่เธอก็ต้องสนใจความปลอดภัยของตัวเองด้วย อย่าลืมคาดเข็มขัดนิรภัย"

ลู่จิ้นยวนพูดอย่างอ่อนโยน เลยคลายความกังวลของเวินหนิง

เวินหนิงรู้สึกถึงความอุ่นของมือเขา เลยดึงสติกลับมา แล้วพยักหน้า "ฉัน……รู้แล้ว"

"ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงเพื่อน แต่เธอก็อย่าทำให้ตัวเองตกใจเกินไป ไม่งั้นถึงเวลายังต้องให้คนอื่นมาดูแลอีก"

ลู่จิ้นยวนเห็นเธอได้สติกลับมา เลยพูดไปอย่างอ่อนโยน

พอเห็นสีหน้าเวินหนิงไม่ได้กังวลขนาดนั้นแล้ว ลู่จิ้นยวนค่อยแล่นรถออกไป

ทั้งสองใช้เวลาที่เร็วที่สุด เพื่อไปโรงพยาบาลที่เย่ซือเยวี่ยอยู่

พอรถจอด เวินหนิงก็กระโดดลงไปเลย แล้วรีบพุ่งไปที่ห้องพักฟื้นของเย่วือเยวี่ย

พอเข้าไป ก็เจอแม่เย่ซือเยวี่ยกำลังดูแลเธออยู่ เธอแสบจมูกทันที "ขอโทษนะคะคุณน้า ขอโทษ……"

แม่ของเย่ซือเยวี่ยก็ดูแลเธอมาก แต่ก่อนเธอไม่มีเพื่อนสักคน ก็ไปกินข้าวที่บ้านเย่ซือเยวี่ยบ่อยๆ

พ่อแม่ของเย่ซือเยวี่ยไม่ได้รู้สึกรังเกียจเธอ แต่กลับเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาว

ตอนนี้ ตัวเองกลับทำให้ลูกสาวท่านเป็นแบบนี้

"นี่ไม่ใช่ความผิดหนูหนิงหนิง! หนูอย่าทำแบบนี้"

ท่านได้ระบายอารมณ์ไปรอบนึงแล้ว ตอนนี้เวินหนิงมา ท่าทางเธอรู้สึกผิดมาก เลยไม่อยากว่าอะไร ทำได้แค่ปลอบใจ

"คุณน้า เรื่องนี้ หนูก็ผิด เย่ซือเยวี่ยช่วยหนูเลยเป็นแบบนี้ หนูรับประกันนะคะ หนูจะหาหมอที่เก่งที่สุด จะคืนลูกสาวที่แข็งแรงให้คุณน้า"

ลู่จิ้นยวนเห็นเวินหนิงน้ำตาไหล เลยเอ่ยปากพูดด้วยความจริงใจ

ท่านมองผู้ชายตรงหน้า นึกถึงรายการทางงานเงินต่างๆบนทีวีว่าเคยเห็นเขา "คุณคือ……ผู้บริหารของบริษัทตระกูลลู่?"

"ครับ ผมใช้บริษัทตระกูลลู่มาเป็นประกัน จะรักษาเย่ซือเยวี่ยให้หายแน่นอนครับ"

พอได้ยินลู่จิ้นยวนพูดแบบนี้ ท่านก็แน่ใจไปกว่าเดิม

บริษัทตระกูลลู่ออกหน้าแทน ต้องให้คุณหมอกับใช้เครื่องมือแพทย์ที่ดีที่สุดแน่นอน

ท่านไม่ร้องไห้อีก กุมมือเฝ้าเย่ซือเยวี่ยอยู่แบบนั้น

เวินหนิงนั่งเป็นเพื่อนท่าน ในใจก็ภาวนาให้เย่ซือเยวี่ยรีบฟื้น อย่าเป็นอะไรเด็ดขาด

พอเห็นทั้งสองคนเงียบ ลู่จิ้นยวนก็ไม่อยากรบกวน เลยเดินออกไป