บทที่ 511 ให้เขาถอยไป

ได้ยินคำพูดนี้ ภายในใจลู่จิ้นยวนก็ไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ซื้อของกลับไปนิดหน่อย ในบางครั้งเย่หวานจิ้งก็รู้สึกเวินหนิงมีจิตใจชั่วร้าย……

ดูเหมือน เธอจะมีอคติต่อเวินหนิง และอคติมากด้วย

“แม่ ผมสัญญากับอันหรานว่าจะพาเขาไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเวินหนิง”

ลู่จิ้นยวนแบกรับเรื่องนี้เอง แต่เย่หวานจิ้งไม่ใช่แค่ไม่ยอมเพราะเหตุนี้ แต่ยิ่งคิดบัญชีกับเวินหนิง

แต่คิดสักพัก มันเป็นเรื่องยากที่ลูกชายและหลานชายจะกลับบ้าน เธอไม่อยากคุยกับพวกเขาเรื่องผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นอีก ก็เลยไม่ได้พูดอะไรอีก

“อันหราน ไปกันเถอะ ปู่ทวดของหนูรอหนูมานานมากแล้ว เอาแต่บ่นตลอดว่าเจ้าเด็กน้อยทำไมไม่กลับมาอยู่กับเขา”

ลู่อันหรานฟังถึงตรงนี้ ก็เดินตามหลังไปอย่างเชื่อฟัง

ไม่ใช่เขาไม่อยากกลับมา แค่คุณปู่ทวดตอนนี้อายุมากแล้ว ชอบลากเขามาคุยเรื่องอดีต เขาฟังจนหูแฉะแล้ว

ลู่อันหรานเข้าไปในห้อง ไปหานายท่านลู่

เห็นเขา นายท่านวางของในมือลง “เจ้าเด็ก รู้จักกลับมาแล้วเหรอ? ลืมปู่ทวดของหนูไปแล้วใช่ไหม? ”

“ผมรู้ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมจะกลับมาบ่อยๆ ฮะ”

ลู่อันหรานก้มหน้า ทำท่าทางเหมือนรู้จักผิดพลาดแล้วแก้ไข

เดิมทีนายท่านลู่รักลู่อันหรานมากที่สุด จะรุนแรงกับเขาได้อย่างไร รีบเรียกเขามาแล้วให้บัตรหนึ่งใบ “นี่ค่าขนมที่ปู่ให้หนู”

ในใจลู่อันหรานมีความสุขมาก เงินค่าขนมเขาถูกคุณพ่อควบคุมอย่างเข้มงวด ไม่ปล่อยให้เขาไปซื้อของตามอำเภอใจ ตอนนี้ได้โชคลาภพิเศษเพิ่มมาแล้ว เขาต้องเก็บมันไว้ให้ดี คิดว่าต่อไปจะใช้มันอย่างไร

ผ่านไปสักพัก เย่หวานจิ้งทำอาหารเย็นแสนอร่อยเสร็จ ก็เข้ามาเรียกปู่หลานสองคนไปทานอาหาร

ลู่อันหรานประคองแขนนายท่านเดินออกมา อย่างเฉลียวฉลาดมาก

คนในครอบครัวนั่งด้วยกัน คุยเล่นขณะทานอาหาร

ลู่จิ้นยวนทานอาหารไปด้วย ดูแลลู่อันหรานไปด้วย

ภายในใจ ก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเวินหนิงอยู่ที่นี่จะสมบูรณ์แบบมาก

และไม่รู้ว่าเมื่อไร ถึงจะสามารถเปิดปมในใจคนทั้งสองฝั่ง ให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างสามัคคีได้

ขณะอยู่ในภวังค์ จู่ๆ นายท่านลู่ก็นึกอะไรขึ้นได้ “แค่กๆ จิ้นยวน จู่ๆ ก็จำเรื่องหนึ่งได้ วันนี้ตระกูลหยงโทรมาหาปู่ บอกรู้แล้วว่าหลานให้คนไปสืบข้อมูลคุณหนูใหญ่ตระกูลเธอ”

ลู่จิ้นยวนได้ยินดังนั้นก็หยุดตะเกียบ เขารู้ตระกูลหยงมีอำนาจมาก และตระหนักถึงการปกป้องคนในครอบครัวอย่างแข็งแกร่ง แต่ไม่คิดว่าจะตอบสนองเร็วขนาดนี้

“ตระกูลหยง?”

ได้ยินชื่อนี้ เย่หวานจิ้งก็รู้สึกสดชื่น “ตระกูลหยงที่เมืองจิงเฉิงเหรอครับ? ผมจำได้ เมื่อก่อนพวกเขาเหมือนสนใจจะแต่งงาน”

นายท่านพยักหน้า “หลานจำไม่ผิด ตระกูลหยงนั่นแหละ ตอนนี้พวกเขาเป็นศัตรูกับเรามาก พอรู้ว่าจิ้นยวนให้คนไปสืบข้อมูล ก็รีบโทรมาทันที ต้องการเอาชนะตาแก่อย่างฉัน”

เย่หวานจิ้งฟังจบ กลับไม่มีการตอบสนองอะไร “จิ้นยวน อยู่ดีๆ ลูกไปสืบหาข้อมูลพวกเขาทำไม? ลูกคงไม่ได้สนใจเธอหรอกใช่ไหม? ”

ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ เย่หวานจิ้งก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง

“เปล่าครับแม่ มันไม่ใช่อย่างที่แม่คิด ผมแค่อยากแน่ใจอะไรบางอย่าง”

ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้ว เย่หวานจิ้งยังไม่ตัดใจจะเตรียมผู้หญิงคนอื่นให้เขา มันทำให้เขาปวดศีรษะมาก

“ก็จริง มันเป็นไปไม่ได้”

ถึงแม้ลู่อันหรานไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน แต่ก็ปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว

พ่อของเขา สนใจแค่แม่เขาเท่านั้น ผู้หญิงคนอื่นก็ต้องเป็นเหมือนเมฆที่ลอยอยู่

“ฉันก็ไม่ได้อยากพูดอะไรหรอกนะ แค่จะบอกว่าตระกูลหยงและตระกูลลู่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีต่อกัน ต่อไปถ้าไม่มีความจำเป็น ก็ไม่ต้องรีบร้อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา”

นายท่านได้ยินคำพูดระหว่างทั้งสองฝั่ง ก็ปวดศีรษะเหลือเกิน

เขาก็ขี้เกียจที่จะยุ่งเรื่องนี้ แค่เตือนหนึ่งประโยค และไม่พูดอะไรอีก

เห็นเขาไม่พูดอะไรอีก เย่หวานจิ้งก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีกดี ก็ก้มหน้าทานอาหาร

อาหารหนึ่งมื้อ แต่ละคนทานพร้อมกับความคิดตัวเอง