ตอนที่ 511
บทที่ 513 น่าอับอายมาก
October 22, 2026
เวินหนิงได้ยินประโยคนี้ ก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน เธอเหมือนลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ ……
“คุณอยากกินอะไร? ฉันจะไปซื้อกลับมาให้คุณ”
เวินหนิงรีบเอ่ยปาก คิดหาวิธีแก้ไข
“ฉันเหนื่อยไปหน่อย หนิงหนิงลูกออกไปเลี้ยงข้าวจื่ออันสิ ฉันจะพักผ่อนสักหน่อย อย่ามารบกวนฉันเลย”
ไป๋หลินยวี่เห็นว่าเป็นแบบนี้ ก็ไม่ปล่อยโอกาสให้เวินหนิงออกไปคนเดียว ไม่กี่ประโยคนี้ก็คือให้ทั้งสองทานอาหารด้วยกัน
เหอจื่ออันไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน ทำตามคำพูดของไป๋หลินยวี่ “ในเมื่อคุณเหนื่อย งั้นผมก็ไม่รบกวนแล้วครับ”
พูดจบ ก็หันตัวคิดจะออกไป
เห็นสถานการณ์แบบนี้ เวินหนิงก็รู้สึกผิดอยู่แล้วที่ให้เหอจื่ออันมาเยี่ยมคุณแม่แต่เช้าตรู่ และให้ออกไปแบบท้องหิวๆ คิดสักพักก็พูดขึ้น “ไปกินข้าวที่ร้านอาหารโรงพยาบาลได้ไหมคะ? ถ้าออกไปอาจจะไม่สะดวก”
เหอจื่ออันไม่จู้จี้จุกจิกกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว “ผมไม่เลือกกิน ตามใจคุณเลย”
เมื่อชายหนุ่มพูดประโยคนี้ สายตาก็จ้องมองเวินหนิงอย่างจริงจังมาก ดูเหมือนไม่ใช่แค่เรื่องการทานอาหารเช้าเท่านั้น ยังมีเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย
เวินหนิงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างแปลกๆ ก็รีบจบหัวข้อ “อืม งั้นไปกันเถอะ เราต้องรีบหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวไม่มีอะไรกิน”
เหอจื่ออันเห็นเธอยังมีท่าทางเหมือนเคย หลีกหนีคำพูดตัวเอง ก็ไม่มีทางเลือกอื่นอะไร เขาไม่กล้าพูดโจ่งแจ้งเกินไป กลัวทำให้เธอเกลียด ทำได้แค่พยักหน้าเห็นด้วย
ทั้งสองไปที่ร้านอาหารโรงพยาบาล ขณะที่กำลังสั่งอาหาร ลู่อันหรานก็โทรมา
“แม่ แม่กำลังทำอะไรอยู่ฮะ? ”
ลู่อันหรานไม่ต้องไปโรงเรียน ตอนนี้มีความสุขมาก ต้องรีบทาภารกิจที่ลู่จิ้นยวนมอบหมายให้สำเร็จ อย่างไรแล้วการออกไปทำสิ่งต่างๆ มันสนุกกว่าอยู่ในห้องเรียนเยอะเลย
“แม่อยู่โรงพยาบาล เมื่อกี้เพิ่งเยี่ยมคุณยายหนูเสร็จ จริงสิ วันนี้ไม่ใช่วันหยุด หนูโทรหาแม่ตอนนี้ได้ยังไง? ”
เมื่อครู่นี้เวินหนิงได้ยินเสียงลู่อันหราน ก็ดีใจมาก แต่เมื่อดูนาฬิกา นี่มันเวลาเรียนไม่ใช่เหรอ?
เจ้าเด็กลู่อันหรานคนนี้ คงไม่ใช่แอบโดดเรียนอีกแล้วใช่ไหม?
“ผม……ไม่ไปโรงเรียนสองสามวันนี้ฮะ!”
ลู่อันหรานโดนถามจนหดหู่เล็กน้อย ถึงแม้ปกติเวินหนิงจะรักเขามาก แต่ไม่เคยชินการเรื่องไปโรงเรียน อะไรที่ควรทำก็ต้องทำ ไม่เคยปล่อยให้เขาโดดเรียน
ถึงแม้ลู่อันหรานจะบอกว่าเรียนเรื่องพวกนั้นมาตั้งนานแล้ว ก็ไม่ได้
“ทำไมไม่ไป? ”
เมื่อเวินหนิงได้ยินประโยคนี้ ก็ถามอย่างเข้มงวดมาก
ลู่อันหรานหดคออย่างไม่เป็นธรรมชาติ รู้สึกผิดเล็กน้อย “อืม……เพราะ……ผมปวดท้องฮะ”
ตอนแรกลู่อันหรานอยากพูดความจริง แต่ก่อนลู่จิ้นยวนไปทำงานได้กำชับตนไว้โดยเฉพาะว่าห้ามทรยศเขา ไม่งั้นเขาเจอดีแน่ ดังนั้นจึงทำได้แค่หาข้ออ้าง
“ปวดท้อง? ”
เมื่อเวินหนิงได้ยิน ก็กังวลใจอย่างมาก
เมื่อคิดว่าเมื่อวานลู่อันหรานไปทานอาหารที่ถนนจริงๆ ทานอะไรมั่วซั่วไปเยอะมาก กระเพาะและลำไส้อาหารของเด็กน้อยนั้นบอบบาง จริงๆ แล้วปวดท้องเป็นเรื่องปกติมาก
ในใจโทษตัวเองอย่างอดไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ เธอควรจะห้ามถึงแม้ลู่อันหรานจะไม่พอใจก็ตาม เด็กเล็กขนาดนี้ ท้องเสียคงไม่สบายมากเลยใช่ไหม?
“อันหราน เมื่อวานกินเยอะเกินไปใช่ไหม หนูเลยปวดท้อง? ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน? ”
ลู่อันหรานไม่คิดว่าเวินหนิงจะคิดมากทันที จึงรีบอธิบาย “เปล่าฮะ เปล่า ไม่ได้ร้ายแรงมาก ไม่เกี่ยวกับที่กินเมื่อวาน”
เมื่อวานขนมที่ทานมั่วซั่วพวกนั้น เขาถ่ายรูปไว้ทุกอัน แล้วส่งให้ในกลุ่มเพื่อน อวดเพื่อนร่วมชั้นบอกว่าจะพาพวกเขาออกไปทานอาหารข้างทาง
ถ้าเวินหนิงไม่อนุญาตให้เขาไปอีก งั้นเขาก็จะผิดคำพูด น่าอับอายมาก
“อาจจะอาหารไม่ค่อยย่อย ฮ่าๆ ……”
เวินหนิงได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็หมดหนทาง “แล้วหนูหาหมอหรือยัง? ”
ขณะที่ทั้งสองกำลังโทรศัพท์ มีผู้ป่วยคนหนึ่งเดินมาพอดี ในมือถือนมถั่วเหลือง คนคนนั้นไม่ได้มองทาง เกือบล้ม นมถั่วเหลืองในมือเอียงเกือบหกใส่เวินหนิง