บทที่ 532 ต้องจงใจแน่!

ลู่จิ้นยวนขมวดคิ้ว เมื่อเห็นหยงซือเหม่ยทำหน้าเหมือนไม่สนใจอะไร เขาจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชากว่าเดิม

"น้ำใจของคุณ ถือว่าผมรับไว้แล้ว แต่วันนี้ผมไม่ว่าง คุณไปเองแล้วกัน"

พูดเสร็จเขาก็ลงจากรถและล็อกรถทันที

หยงซือเหม่ยนิ่งอึ้งไป เนื่องจากเธอเกิดในตระกูลที่ร่ำรวย เคยชินแต่การที่ผู้ชายคอยตามใจ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า

"นี่ฉันตั้งใจมาเลี้ยงข้าวขอบคุณโดยเฉพาะเลยนะ คุณทำแบบนี้ไม่คิดว่ามันจะมากไปหน่อยเหรอ?"

ตอนนี้ลู่จิ้นยวนไม่มีอารมณ์จะพูดคุยอะไรกับเธอทั้งนั้น: "ต้องขอโทษด้วย วันนี้ผมไม่มีเวลาจริงๆ คุณตามสะบายแล้วกัน"

พูดจบลู่จิ้นยวนก็เดินจากไป

หยงซือเหม่ยไม่ยอมเลิกลาง่ายๆ เธอยังพยายามจะเดินตามไป ซ่งรั่วอวิ้นเห็นเข้าจึงรีบห้ามเธอไว้

"ซือเหม่ย วันนี้เขาไม่มีเวลาก็ช่างเถอะ ไว้วันหลังดีกว่า"

"ซ่งรั่วอวิ้นมายืนดูอยู่ได้ เห็นฉันโดนปฏิเสธมันซะใจมากใช่มั้ย?"

ซ่งรั่วอวิ้นอยู่ดีๆก็โดนโมโหใส่อย่างไม่มีเหตุผล: "เปล่านะ ฉันแค่เห็นว่าตอนนี้พวกคุณยังไม่ได้สนิทกันมาก ถ้าไปตามตอแยแบบนั้นมันอาจดูไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่"

หยงซือเหม่ยฟังแล้วมันก็มีเหตุผล แต่เธอแค่ไม่อยากยอมรับ: "เธอมันทำเป็นรู้ดี......."

พูดเสร็จก็สะบัดมือซ่งรั่วอวิ้นออกแล้วเดินไปขึ้นรถทันที

ซ่งรั่วอวิ้นโดนว่าแบบนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจนัก แต่ก็ยังคงเดินตามไปที่รถ

หยงซือเหม่ยที่นั่งอยู่ข้างคนขับพูดขึ้น: "ไปสืบมาหน่อยว่าผู้หญิงที่มากับลู่จิ้นยวนมีความสัมพันธ์กับเขายังไง แล้วก็คนที่ชื่ออันหรานคือใคร?"

น้ำเสียงของเธอเหมือนกำลังสั่งงานพนักงานในใต้บังคับบังชาตัวเอง

ซ่งรั่วอวิ้นยิ้มขื่น: "ค่ะ"

ถึงแม้ว่านายท่านจะอุปการะเลี้ยงดูเธออย่างดี จนคนภายนอกต่างพากันอิจฉา

แต่ที่จริงแล้วเธอก็ยังไม่ใช่คนบ้านตระกูลหยงอยู่ดี นอกจากนายท่านแล้วคนอื่นๆในบ้านตระกูลหยงมีแต่อยากไล่เธอออกจากตระกูลให้พ้นๆ แม้แต่หยงซือเหม่ยที่เคยดีกับเธอราวกับเป็นพี่น้องกันจริงๆยังเกลียดเธอมากขึ้นทุกวัน

ตอนนี้เธอทำได้เพียงพยายามยอมหยงซือเหม่ยเพื่อตัดปัญหา

"ฉันเตือนเธอไว้ก่อนเลยนะ อย่าแม้แต่จะคิดอะไรกับเขา ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่"

พอถึงบ้านหยงซือเหม่ยก็พูดทิ้งท้ายกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินเข้าบ้านโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

หลังจากหยงซือไปแล้ว ลู่จิ้นยวนก็รีบไปตามหาเวินหนิง แต่เธอกลับล็อกประตูจากด้านในห้อง ไม่แม้แต่จะสนใจเขา

สุดท้ายเขาจึงทำได้เพียงโทรฯหาอันหรานเพื่อถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ลู่อันหรานกำลังทำการบ้านอยู่ เฉิ่นหรูเย่ว์ที่ยกผลไม้เข้ามาถามขึ้น: "อันหรานทำการบ้านเหนื่อยมั้ย?"

จะพักกินผลไม้หน่อยมั้ย?

"ไม่ต้อง ไม่เหนื่อย"

ลู่อันหรานตอบกลับอย่างประหยัดถ้อยคำ

เฉิ่นหรูเย่ว์ดูออกว่าเขาไม่ค่อยอยากพูดคุยกับเธอเท่าไหร่ จึงเอาผลไม้วางไว้: "อันหรานมีอะไรที่ทำไม่ได้ถามฉันได้นะ ฉันจะช่วยดูให้"

ลู่อันหรานรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าเบื่อมาก เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเธอ แต่เธอยังดื้อด้านทนอยู่อยู่ได้"

แล้วก็ยังคอยแอบถามข่าวคราวของพ่อกับแม่เขาอีก เธอคิดอะไรอยู่ใครจะดูไม่ออก

แต่เพราะเย่หวานจิ้งต้องการให้เธออยู่ ลู่อันหรานก็เลยไล่เธอไปไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงต่อต้านเธอแบบนี้

"การบ้านผมไม่ได้ยากเย็นอะไร คุณไม่ต้องกังวล คุณออกไปก่อนดีกว่า"

"เอางี้ฉันช่วยตรวจให้ก่อนดีกว่าว่ามีข้อไหนผิดมั้ย ฉันจำได้ว่าเดี๋ยวนี้ทางโรงเรียนต้องการผู้ปกครองคอยช่วยตรวจการบ้านให้ด้วยนี่ใช่มั้ย?"

เฉิ่นหรูเยว์โดนลู่อันหรานปฏิเสธอยู่หลายครั้ง ถึงจะมีความอดทนแค่ไหนก็ดูจะฝืนยิ้มต่อไปได้ยาก