บทที่ 542 ไม่แน่อาจจะกลายเป็นเน็ตไอดอล

ที่แท้ผู้ชายที่เธอชอบก็มีนิสัยเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

มีเพียงแบบนี้ ถึงเวลาเมื่อได้ครอบครองเขาจริง ๆ ก็จะมีความสุขในการเอาชนะได้

สีหน้าของหยงซือเหม่ยมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ

...

เวินหนิงพาลู่อันหรานกลับโรงแรง ตลอดทาง เธอไม่ได้พูดอะไร แต่กลับกำลังคิดถึงเรื่องของหยงซือเหม่ย

เวินหนิงดูออก ว่าหยงซือเหม่ยเป็นคุณหนูใหญ่ที่ถูกตามใจจนเสียนิสัยแล้ว ดูจากนิสัยของเธอ ไม่น่าจะปลูกถ่ายไขกระดูกให้คุณแม่โดยไม่มีเหตุผล

เธอรู้สึกว่าหยงซือเหม่ยไม่มีทางยอมรับแม่แท้ ๆ ของเธอ

เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ เวินหนิงหัวแทบจะระเบิด

“คุณแม่ครับ คุณแม่เป็นอะไรครับ?”

ลู่อันหรานเห็นเธออารมณ์ไม่ดี นึกว่าเป็นเพราะเธอหึง

“ไม่เป็นไรจ้ะ”

เวินหนิงส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรกับลู่อันหราน

ทั้งสองลงจากรถแท็กซี่ กำลังจะเดินเข้าประตูโรงแรม จู่ ๆ ก็ถูกเสียงที่คุ้นเคยเรียกเอาไว้

“หนิงหนิง แล้วก็อันหราน”

ไป๋หลินยวี่บอกกับเหอจื่ออันว่าเวินหนิงอยู่ที่นี่ เขาก็รีบพุ่งตรงมาที่นี่

เพียงแต่พวกเขาไม่อยู่ที่โรงแรม เหอจื่ออันไม่อยากคลาดกัน จึงรออยู่ด้านนอก

“จื่ออัน?

นายมาได้ยังไง?”

เวินหนิงเห็นเหอจื่ออัน ก็ฝืนยิ้มออกมา

คิดไม่ถึงว่าเขาก็มาที่เมืองจิงเฉิง

เหอจื่ออันมองดูเธอ แน่นอนว่าเขามาเพื่อเธอ แต่ว่าถ้าหากพูดออกไปแบบนี้ จะทำให้เวินหนิงรู้สึกอึดอัด เขาจึงยิ้มแล้วพูดขึ้น “คุณป้าไม่วางใจเธอ จึงให้ฉันมาดูเธอ อย่าให้เธอเกิดเรื่องอันตรายอะไร”

“ฉันจะเจอเรื่องอันตรายอะไร”

เวินหนิงคิดว่ามันน่าสนใจทีเดียว เธอไม่มีเงิน ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ใช่คนดังอะไร จะมีคนมาทำร้ายเธอได้ยังไง?

“คนเป็นแม่ พวกเขาไม่วางใจเมื่อลูก ๆ อยู่ข้างนอกไง”

เหอจื่ออันพูดออกมา เวินหนิงกลับรู้สึกเห็นด้วยเป็นอย่างมาก

ก็เหมือนเธอที่มาที่นี่เพียงไม่กี่วัน เพราะคิดถึงลู่อันหรานมาก ๆ

“ไม่รบกวนงานของนายนะ?”

เหอจื่ออันส่ายหน้า

ลู่อันหรานเห็นผู้ใหญ่สองคนกำลังพูดคุยกัน เขาก็พูดแทรกไม่ได้ จึงอดไม่ได้ที่จะกัดนิ้ว มองไปที่เหอจื่ออันด้วยความโมโห

คุณอาที่น่ารำคาญคนนี้ ทำไมถึงมาอีกแล้ว?

ครั้งที่แล้วออกไปกับเหอจื่ออัน เดิมทีอยากจะกลั่นแกล้งเขา แต่ผลปรากฏว่ากลับพาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ทำให้ลู่อันหรานรู้สึกป้องกันตัวกับเขามากขึ้นเล็กน้อย

“คุณแม่ครับ ผมเหนื่อยแล้ว อยากกลับไปพักผ่อน”

ในที่สุดลู่อันหรานก็หาโอกาสดึงความสนใจของเวินหนิงกลับมาได้

“เหรอจ้ะ?

วันนี้เดินเยอะจริง ๆ ไปเถอะ พวกเรากลับกันตอนนี้”

พูดจบ กำลังจะอุ้มลู่อันหรานขึ้น

ลู่อันหรานถลึงตาใส่เหอจื่ออัน เห็นไหมหละ คุณแม่ยังไงก็รักตัวเอง

คุณอาอะไร หลีกทางไปได้ไหม?

เหอจื่ออันยิ้มอ่อนในใจ เด็กน้อยคนนี้ ฉลาดปราดเปรื่อง น่าสนใจจริง ๆ

“หนิงหนิง เธอก็เหนื่อยแล้ว ฉันอุ้มเขาให้”

เหอจื่ออันพูดขึ้น ลู่อันหรานสีหน้าเปลี่ยนในทันที

ชิบ! คนคนนี้ทำไมถึงหน้าหนาขนาดนี้?

“ผมไม่เอา”

ลู่อันหรานปฏิเสธอย่างแรง

“คุณแม่ของนายเป็นผู้หญิงผอมขนาดนี้ ใส่รองเท้าส้นสูง แถมยังต้องอุ้มนาย ลำบากมาก ๆ อันหราน นายเป็นเด็กที่ไม่ดื้อรู้ความ จะต้องสงสารคุณแม่แน่ ๆ ใช่ไหม?”

เหอจื่ออันก็ไม่ได้โมโห แต่กลับกลอกหูลู่อันหราน

ไม่ให้เขาอุ้ม ก็แสดงว่าไม่สงสารเวินหนิง

เป็นดังที่พูดเอาไว้ ลู่อันหรานมองดูรองเท้าของเวินหนิง ถึงแม้จะไม่สูงมาก แต่ก็มีส้น แถมเธอก็เหมือนกับตัวเอง ก็เดินเป็นเวลานาน...