บทที่ 553 เรากลัวใช่ไหม

เวินหนิงทำหน้าไม่เชื่อ เธอจำได้ตอนที่ลู่จิ้นยวนขับรถก็ปกติดีหนิ มีคนหลงทางในอาคารแบบนี้จริงเหรอ?

แค่คิดก็รู้ว่าพ่อลูกคู่นี้กำลังหลอกตัวเอง

แต่พอคิดไปคิดมา พาเขาไปกินข้าวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เวินหนิงเลยจำใจพยักหน้า

"ก็ได้ นายไปกับฉัน"

ลู่จิ้นยวนตอบรับ จากนั้นหันไปทางลู่อันหราน "อันหราน ลูกอยู่คนเดียวที่นี่ได้ไหม?"

ลู่อันหรานคิดไปคิดมา ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว อยู่คนเดียวในโรงพยาบาล แค่คิดก็รู้สึกกลัวแล้ว "ผมก็จะไปด้วย"

เวินหนิงมองไปทางเด็กน้อย ไม่คิดเลยว่าลู่อันหรานที่ไม่เคยกลัวอะไร ตอนนี้ก็รู้สึกกลัวเป็นแล้ว

"อันหราน เรากลัวใช่ไหม?"

"ผมไม่กลัวสักหน่อย"

ลู่อันหรานจะยอมรับได้ยังไงว่ากลัว เลยปากแข็งพูดต่อ "ผมแค่รู้สึกว่า ถ้าผมอยู่ที่นี่คนเดียว คุณพ่อคุณแม่ทานข้าวคงรู้สึกไม่สบายใจ ใช่ไหมครับ? ผมน่ารักขนาดนี้ หล่อขนาดนี้ ถ้ามีคนอื่นชอบผม มาแย่งผมไปเป็นลูกพวกเขา คุณพ่อคุณแม่ต้องร้องไห้แน่ๆ"

เวินหนิงได้ยินก็ทำได้แค่ส่ายหน้า เด็กคนนี้เป็นแบบนี้แหละ แค่อ้าปากเธอก็ตอบโต้ไม่ได้แล้ว

"ได้ได้ได้ พ่อแม่เป็นห่วงเรา ไปเถอะ ตอนนี้เราไม่ปวดท้องแล้ว ไปแป๊บเดียวคงไม่เป็นอะไร"

พูดจบ เวินหนิงก็เดินไปอุ้มลู่อันหราน

พอลู่จิ้นยวนเห็น ก็รีบเดินไปด้วย "ฉันเอง"

เวินหนิงคิดไปมา อุ้มลู่อันหรานเป็นเรื่องที่ต้องใช้แรง ก็เลยไม่ได้แย่งเขา

เวินหนิงเดินนำหน้า ลู่จิ้นยวนอุ้มลู่อันหรานเดินตามข้างหลัง

สายตาลู่จิ้นยวนมองเวินหนิง ไม่ละสายตาแม้แต่วิเดียว

พอลู่อันหรานเห็น ก็รู้สึกเอือมระอา "พ่อครับ ที่ผมปวดท้อง พ่อจงใจใช่ไหมครับ ดูพ่อมีความสุขขนาดนั้น"

ลู่จิ้นยวนรีบหันมองเด็กน้อย "ลู่อันหราน เราคิดว่าเราปวดท้อง พ่อไม่กล้าตีเราใช่ไหม?"

เด็กคนนี้ น่าสั่งสอนจริงๆ ทั้งๆที่เขาขอร้องอ้อนวอนทำตัวน่าสงสารให้เขาพาไปกินเอง

ตอนนี้กลับมาโยนเรื่องให้แบบนี้

"ฮ่าฮ่า ผมแค่ล้อเล่นครับ"

พอลู่อันหรานได้ยินว่าจะโดนตี ก็สงบปากสงบคำทันที

นี่อยู่ข้างนอก ถ้าพี่สาวพยาบาลเห็นว่าเขาโดนพ่อตีตูด คงต้องเสียหน้ามากแน่ๆ

"คุยอะไรกันน่ะ?"

เวินหนิงได้ยินสองพ่อลูกพึมพำ เลยเอ่ยถาม

"เปล่า เปล่าครับ"

ลู่อันหรานรีบโบกมือ

เวินหนิงไม่ได้ตื้อถาม เดินไปถึงหน้าร้านอาหาร เพราะตอนนี้เป็นเวลาทานข้าว ที่นี่คนก็เลยเยอะ

"อันหราน เรากับพ่อไปหาที่นั่งก่อน เดี๋ยวแม่ไปซื้อเอง"

เวินหนิงคุ้นชินกับโรงพยาบาลดี คิดก็ไม่ต้องคิด เธอให้พวกเขาไปจองที่นั่ง จากนั้นตัวเองจะไปสั่งข้าว

ลู่จิ้นยวนเห็นคนต่อคิวรอเยอะแยะ เบียดไปเบียดมา "ฉันไปเอง เธอเฝ้าลูกไว้"

พูดจบ ก็ยัดลู่อันหรานให้เวินหนิง เธอยังไม่ทันตอบ ผู้ชายคนนั้นก็เดินไปแล้ว

"เหอะเหอะ คุณพ่อคงกลัวว่าจะมีคนเบียดคุณแม่ ถ้าเป็นแบบนี้ พ่อก็เริ่มเรียนรู้ความอ่อนโยนจากผมบ้างแล้วสินะ เลยเป็นห่วงคุณแม่"

ลู่อันหรานเงยหน้าขึ้น ถึงแม้จะพูดแทนลู่จิ้นยวน แต่ก็ไม่ลืมชมตัวเอง

"……"

มองลู่อันหรานที่เหมือนนกยูงรำแพน เวินหนิงเลยส่ายหน้า

นิสัยเด็กคนนี้เหมือนใครกันแน่?

เธอไม่ได้หลงตัวเองขนาดนั้น แล้วลู่จิ้นยวน……ปกติก็เงียบขรึม

นอกจาก ลู่จิ้นยวนตอนเด็กก็เป็นแบบนี้ หลงตัวเองมาก?

แค่คิดภาพ เวินหนิงก็ไม่กล้าดูแล้ว

"แม่ครับ แม่คิดอะไรอยู่?"