บทที่ 561 เป็นลมไปแล้ว

แต่ยังไม่รอให้เวินหนิงอธิบาย ชายสองคนก็เดินไปพูดคุยสัญญาและขั้นตอนการโอนแล้ว

ลู่อันหรานเมื่อเห็นว่าเป็นแบบนี้ก็เดินไป “พ่อออกเงินให้เขาซื้อ เขามีเงิน ไม่ใช้มันก็เสียดาย”

เมื่อเวินหนิงได้ยินแบบนี้ก็หัวเราะขมขื่น ลู่อันหรานคือลูกชายเธอ การใช้เงินเขาเป็นสิ่งที่ชอบธรรม แต่เธอ……

ในเมื่อพูดไปแล้วว่าจะเลิกกับลู่จิ้นยวน แล้วเธอจะยังใช้เงินเขาได้อย่างไร

“อันหราน แม่จะไปซื้อบ้านที่เล็กกว่านี้หน่อยดีกว่า”

เวินหนิงถามตัวเอง เธอไม่ค่อยอยากเอาเงินเก็บที่แม่ออมมาในอดีตเพื่อซื้อบ้าน แต่มันโอเคที่จะซื้ออพาร์ทเมนท์เล็กๆ ด้วยเงินที่เธอทำงานในอดีต

เธอไม่ใช่คนโลภที่อยากได้ของฟุ่มเฟือยอยู่แล้ว

“แม่ ที่นี่แม่ก็ชอบมากไม่ใช่เหรอ?”

ลู่อันหรานพอได้ยินประโยคนี้ ก็รู้ว่าเวินหนิงไม่อยากอยู่ที่นี่

เวินหนิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

“แม่ออกไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ”

เวินหนิงเดินออกไป ผลคือแม่บ้านที่ดูแลไป๋หลินยวี่โทรมา

“คุณหนูเวิน วันนี้จู่ๆ แม่คุณก็เป็นลมไป ตอนนี้ทางนี้ไม่มีญาติคุณ คุณรีบกลับมาให้เร็วที่สุด!”

ได้ยินประโยคนี้ เวินหนิงก็สับสนมาก ถือโทรศัพท์ตกตะลึงอยู่ที่เดิมเป็นเวลานานสักพัก

จู่ๆ แม่เป็นลมได้อย่างไร ตอนออกมาก็ยังดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ?

“คุณหนูเวิน คุณหนูเวิน?”

คนฝั่งตรงข้ามได้ยินเธอไม่พูดอะไร ก็ตะโกนเรียกเสียงดัง

เวินหนิงเหมือนตื่นจากฝัน รีบตอบ “ฉันรู้แล้ว ฉันจะรีบกลับไป!”

พูดจบเธอก็เดินออกไป พบว่าลู่จิ้นยวนขับรถออกไปแล้ว อาจจะไปดำเนินการตามขั้นตอนกับเจ้าของบ้าน

และสถานที่ตั้งนี้ มันดันอยู่ไกลมาก ไม่สามารถออกไปได้ด้วยรถส่วนตัว

เมื่อเวินหนิงกระวนกระวาย เหอจื่ออันก็โทรมา

“หนิงหนิง ฉันได้ยินเรื่องท่านป้าแล้ว ตอนนี้เธออยู่ไหน? ฉันซื้อตั๋วเร็วที่สุดกลับเมืองเจียงเฉิง เราต้องรีบกลับไป!”

คนที่ดูแลไป๋หลินยวี่ ตอนแรกเหอจื่ออันเป็นคนเตรียมให้ ดังนั้นเขาเข้าใจสถานการณ์ทันที แค่ไปหาเวินหนิงพบว่าตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว

“ตอนนี้ฉันอยู่เฉิงเป่ย ฉันจะส่งที่อยู่ให้คุณ จื่ออัน รบกวนคุณมารับฉันหน่อย!”

ตอนนี้เวินหนิงไม่สนว่าเกรงใจหรือไม่เกรงใจแล้ว ในหัวสมองเธอเต็มไปด้วยรีบกลับไปเมืองเจียงเฉิง ไปอยู่เคียงข้างคุณแม่

ถ้าตอนที่เธอไม่อยู่ แม่เป็นอะไรขึ้นมา เธอจะตกอยู่ในความรู้สึกผิดตลอดชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้น แม่ยังไม่เห็นลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเลย เธอห้ามเป็นอะไร

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณย่าเหรอฮะ?”

ลู่อันหรานออกมาตามหาเวินหนิง เห็นสีหน้าเธอแย่มาก แถมยังพูดเรื่องโรงพยาบาล ก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“อันหราน เราต้องรีบกลับเมืองเจียงเฉิง ลูกกลับไปกับแม่ด้วยนะ”

ตอนแรกเวินหนิงก็ไม่อยากให้ลู่อันหรานลำบาก แต่ตอนนี้ลู่จิ้นยวนก็ไปแล้ว เธอไม่มีเวลารอเขากลับมาอีก และเมืองจิงเฉิงก็ไม่มีคนที่เธอไว้วางใจได้เป็นพิเศษ จึงต้องทำแบบนี้

“ผมไม่เป็นอะไร ผมไม่ได้เมาเครื่องบิน แม่ แม่อย่ากังวลเกินไปนะ คุณยายต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน”

การแสดงออกของลู่อันหรานทำให้เวินหนิงใจเย็นลงบ้าง จับมือเธอไว้ กำลังปลอบโยนเธอ

ลู่อันหรานพูดแบบนี้ใส่ เวินหนิงก็บังคับให้ตัวเองใจเย็นลง

ผ่านไปไม่นาน รถเหอจื่ออันก็จอดที่ประตูทางเข้า

“หนิงหนิง อันหราน รีบขึ้นรถเร็ว”

เหอจื่ออันลดระดับกระจกรถ พูดเร่งเร้าทั้งสองคน

เวินหนิงและลู่อันหรานไม่กล้ายืดเยื้อเวลา รีบขึ้นรถทันที