บทที่ 564 ต้องการปลอบโยน

โทรหาหยงซือเหม่ย

หลังจากคราวก่อนที่ทั้งสองเจอกัน ก็ได้ทิ้งช่องทางการติดต่อให้กันและกัน

หยงซือเหม่ยเห็นเหอจื่ออันโทรมา ก็รับสายทันที

“เธอมาที่เมืองเจียงเฉิงตั้งแต่เมื่อไร? ตอนนี้ลู่จิ้นยวนอาจจะเสียใจมาก ต้องการคนปลอบโยน”

สายตาเหอจื่ออันไม่ได้หวั่นไหวเลยสักนิด น้ำเสียงใจเย็นไม่เหมือนคำพูด

สำหรับหยงซือเหม่ย เขาไม่ได้ชอบเธอ แต่ไม่ยืดเยื้อหลอกใช้เธอเพื่อบรรลุเป้าหมายตน

“ทำไม? เขาเป็นอะไร?”

เมื่อหยงซือเหม่ยได้ยิน ก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ ลู่จิ้นยวนกลับมาที่เมืองเจียงเฉิงตั้งแต่เมื่อไร เธอไม่ได้ข่าวเลยสักนิด

และเกิดอะไรขึ้นกับเขา เหอจื่ออันถึงบอกว่าเขาต้องการคนปลอบ?

“ไม่มีอะไร อาจจะแค่อกหักมั้ง?”

เหอจื่ออันพูดอย่างไม่สนใจสักนิด ลู่จิ้นยวนจะเป็นอย่างไร เขาก็ไม่สนใจ

เมื่อหยงซือเหม่ยได้ยินประโยคนี้ ก็สดชื่นทันที “งั้นฉันจะรีบไป”

ต้องบอกว่าคนที่อกหักจิตใจจะอ่อนแอมากที่สุด ถ้าคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ ให้ลู่จิ้นยวนชื่นชมเธอก็จะดีที่สุด และเธอก็ไปเยี่ยมแม่ลู่จิ้นยวนที่เมืองเจียงเฉิงมาตลอด

“ฉันจะไปวันนี้”

หยงซือเหม่ยสั่งให้คนซื้อตั๋วเครื่องบินที่ใกล้ที่สุดให้ตนทันที

ได้ยินคำตอบที่ตัวเองต้องการแล้ว เหอจื่ออันก็ไม่ลืมเตือนเธอ “อย่าลืมเรื่องไขกระดูก ตอนนี้เรารอไม่ได้แล้ว ถ้าเธอไม่อยากให้เกิดปัญหาใหม่อีก ก็ร่วมมือซะ”

หยงซือเหม่ยไม่ชอบความรู้สึกที่โดนข่มขู่ แต่คิดสักพัก ถ้าทำให้เหอจื่ออันหงุดหงิด ให้เขาทะเลาะกับตัวเองมันก็จะไม่เกิดประโยชน์ ชายคนนี้ยังมีค่าให้หลอกใช้

“โอเค ฉันรู้แล้ว”

ดังนั้นเลยโทรหาซ่งรั่วอวิ้นอีกครั้ง “ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปเมืองเจียงเฉิง เธอไปกับฉันหน่อยสิ”

ซ่งรั่วอวิ้นกำลังประชุมอยู่ ออกมารับสายหยงซือเหม่ย ทำหน้าลำบากใจ “ตอนนี้ฉันมีธุระนิดหน่อยเรื่องงาน……ไม่งั้นให้……”

ยังพูดไม่ทันจบ หยงซือเหม่ยก็ไม่พอใจ พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เธอคิดว่าตัวเองสุดยอดมากสินะ ตอนนี้ฉันเรียกให้เธอออกไปกับฉัน เธอกลับมีข้ออ้างเหรอ?”

เรื่องนี้มันเกี่ยวกับลู่จิ้นยวน หยงซือเหม่ยไม่อนุญาตให้มันเกิดปัญหาอะไร โดยเฉพาะซ่งรั่วอวิ้น

เด็กกำพร้าที่ถูกรับเลี้ยงมา กล้าฝ่าฝืนคำพูดเธองั้นเหรอ?

ได้ยินหยงเหม่ยซินพูดแบบนี้ ซ่งรั่วอวิ้นก็หมดหนทางอย่างมาก “ก็ได้ ฉันจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้”

“เก็บของเสร็จแล้วก็ไปสนามบิน เร็วหน่อยนะ ฉันไม่มีเวลารอเธอ”

พูดจบ หยงซือเหม่ยก็วางสายไป

ซ่งรั่วอวิ้นถือโทรศัพท์ รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เธอเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ถูกหยงซือเหม่ยจู้จี้แล้ว แต่ก็หลุดพ้นไม่ได้

บุญคุณที่ตระกูลหยงเลี้ยงดูมา ทำให้เธอต้องประนีประนอมอีกครั้ง

ในใจเหนื่อยล้ามาก ซ่งรั่วอวิ้นอดคิดไม่ได้ว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอตอนนี้จะอยู่ที่ไหนกันนะ ถ้ารู้ว่าตอนนี้เธอโตขนาดนี้แล้ว อยากมาหาเธอไหม

แต่ถ้าอยาก ทำไมตอนแรกต้องทิ้งตนไปด้วยล่ะ?

ถอนหายใจออกมา ซ่งรั่วอวิ้นเข้าไปคุยกับเจ้าหน้าที่ด้านใน จากนั้นก็เก็บกระเป๋าเดินทางง่ายๆ แล้วไปที่สนามบิน

……

หลังจากลู่จิ้นยวนออกมาจากโรงพยาบาล ก็ไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหน กลับตระกูลลู่ อารมณ์เขาไม่ดี ก็ไม่อยากทะเลาะกับเย่หวานจิ้ง

ดังนั้นจึงเรียกเฉิงหยาง ไปดื่มเหล้าที่บาร์