บทที่ 590 รีบขอโทษ

"ยังโชคดีครับ ตอนที่วัสดุหล่นลงมาคนไข้ใช้แขนบังไว้ เลยกระแทกศีรษะไม่แรงมาก ก็เลยไม่มีอาการสมองกระทบกระเทือน แค่กระดูกที่แขนหัก ต้องพักดูอาการสักระยะครับ"

พอได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็โล่งอกไปที

เพราะสถานการณ์ที่อันตรายแบบนั้น แต่แค่แขนหัก ถือว่าโชคดีมากแล้ว

"เขาจะฟื้นเมื่อไหร่คะหมอ?"

"ตอนนี้เขายังอยู่ในช่วงฤทธิ์ยาชา อาจจะฟื้นประมาณเที่ยงคืนพรุ่งนี้ พวกคุณเป็นญาติก็สลับวนเวียนกันดูแลเขาไปก่อน ถ้าเขาฟื้น ก็รีบเรียกหมอมาตรวจเช็คอาการอีกทีครับ"

"ค่ะหมอ ขอบคุณนะคะ"

เย่หว่านจิ้งเอ่ยขอบคุณคุณหมอ ค่อยรู้สึกโล่งใจ

ยังโชคดี ไม่ได้เป็นอะไรมาก ถ้าลู่จิ้นยวนสลบเป็นปีเหมือนแต่ก่อน ท่านคงทนรับไม่ไหว

เวินหนิงยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน มือที่กำแน่นตลอดค่อยคลายออก เธอค่อยรู้สึกว่าเหงื่อไหลเต็มมือ อาจจะเพราะเมื่อกี้เจอคุณหมอเลยเกร็ง แต่ว่า เธอไม่รู้ตัวเลย

สักพัก ลู่จิ้นยวนก็ถูกเข็นออกมา

เวินหนิงเห็นศีรษะเขามีแต่ผ้าพันแผล ที่แขนมีเฝือกหุ้มอยู่ ในใจก็รู้สึกเป็นห่วง

ถึงแม้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเหมือนกระจกที่แตก แต่เธอก็ไม่อยากเห็นผู้ชายคนนี้บาดเจ็บ

ตอนที่เวินหนิงกำลังเหม่อมองลู่จิ้นยวน หยงซือเหม่ยที่ได้รับข่าวจากเย่หว่านจิ้งก็มาถึง

พอมาถึงโรงพยาบาล เห็นลู่จิ้นยวนที่นอนสลบอยู่บนเตียงคนไข้ หยงซือเหม่ยก็พุ่งมาหาทันที "จิ้นยวน จิ้นยวน เขาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

เวินหนิงเห็นท่าทางที่เว่อร์วังของเธอ อดไม่ได้จนต้องขมวดคิ้ว

ผู้หญิงคนนี้ เป็นอะไรเนี่ย

คนที่รู้อาจจะคิดว่าเธอใจร้อน แต่คนที่ไม่รู้ อาจจะคิดว่าเธอมาทำให้ลู่จิ้นยวนบาดเจ็บหนักกว่าเดิม จำเป็นต้องเว่อร์ขนาดนั้นไหม?

"คุณอย่าทับแขนของเขา"

ถึงแม้เวินหนิงไม่รู้ว่าควรพูดอะไร แต่ว่า เป็นญาติผู้ป่วยที่ดูแลในโรงพยาบาลตลอด เธอรู้ดีว่าถ้าหยงซือเหม่ยยังทำแบบนี้อีก แผลของลู่จิ้นยวนอาจจะฉีกก็ได้

ก็เลยอดไม่ได้จนต้องเอ่ยเตือน

สายตาก็เหลือบไปทางเย่หว่านจิ้ง

แปลกจัง ปกติท่านเป็นห่วงลู่จิ้นยวนมากไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้จะทับโดนแขนของเขา แต่ท่านกลับไม่พูดอะไรเลย

นี่คงเป็นผลดีของการที่มีชาติตระกูลดีมีอำนาจมั้ง

เวินหนิงเยาะเย้ยตัวเองในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร

"……"

พอได้ยินเสียงเธอ หยงซือเหม่ยค่อยดึงสติกลับมาจากความตกใจเสียใจ เธอไม่เคยปรนนิบัติใคร ก็เลยไม่รู้ว่าการกระทำของเธอจะมีผลยังไง

"เธอมาได้ยังไง เวินหนิง?"

น้ำเสียงหยงซือเหม่ยไม่เป็นมิตรมาก

ไหนบอกว่าไปจากลู่จิ้นยวนแล้ว แต่สุดท้าย ตอนนี้เกิดเรื่อง วิ่งมาเร็วกว่าตัวเองอีก

"ฉันแค่มาดูอาการของเขา คุณไว้ใจเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไร"

เวินหนิงเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง "ในเมื่อรู้แล้วว่าเขาไม่เป็นอะไร งั้นกลับก่อนนะคะ"

พูดจบก็เดินออกไป ไปหาเด็กน้อยสองคนที่ไปเข้าห้องน้ำ