บทที่ 64 มาคุยเรื่องหย่า

ยามราตรีมาเยือน เวินหนิงนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง วันนี้เธอนั้นตึงเครียดมาทั้งวันแล้ว แต่เธอกลับไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด

เธอกังวลตลอดเวลาว่าถ้าเกิดเวินหลานจะสู้กับเธอให้ถึงที่สุด โดยการแฉเรื่องราวในอดีตของเธอ เธอควรทำยังไงต่อไปดี...... ถึงแม้เหอจื่ออันบอกว่าจะจัดการทุกอย่างให้ แต่เธอก็ยังกลัวอยู่ดี

ในขณะที่เวินหนิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจนั้น ทันใดนั้นเองเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวๆ

เวินหนิงขมวดคิ้วแน่น ที่นี่เป็นคอนโดของเหอจื่ออัน เพื่อความสบายใจของเธอ เหอจื่ออันไม่ได้อยู่ด้วย แค่บอกให้ว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้โทรไปหาได้ เขาจะรีบมาหาให้เร็วที่สุด

เป็นเขาหรอ?

“ใช่คุณหรือเปล่า?” เวินหนิงเดินไปอย่างระมัดระวัง และระแวง

ถ้าเกิดเป็นพวกแฟนคลับบ้าคลั่งหรือนักข่าวล่ะ?

ผู้ชายที่ยืนอยู่อีกฝากของประตูนั้นขมวดคิ้วแน่น เศษก้นบุหรี่ที่สูบไปแล้วตกลงพื้นช้าๆ“คุณคิดว่าเป็นใคร?”

เสียงนี้คุ้นหูเธอมาก เป็นเสียงที่เวินหนิงนั้นได้ยินทุกวัน แต่ว่า เธอไม่กล้าเชื่อหูตัวเองเลย ลู่จิ้นยวนหรอ?

ไม่ใช่ว่าเขาต้องอยู่ต่างประเทศกับผู้หญิงที่เขาชอบหรอ?

เวินหนิงเงียบไปสักพัก“ลู่จิ้นยวน?”

ชายหนุ่มหมดความอดทนแล้ว“เปิดประตู”

การพูดของลู่จิ้นยวนนั้นจะเป็นการพูดแบบการออกคำสั่ง เหมือนกับหัวหน้าสั่งลูกน้องที่ต้องทำตามที่เขาพูด เวินหนิงยื่นมือออกไปกำลังจะทำตามสิ่งที่เขาพูดนั้น ก็ได้สติกลับมาทันที

“คุณมาทำอะไร?”

เวินหนิงยังจำคำพูดพวกนั้นที่เขาพูดกับเธอไว้ได้ ไม่ใช่ว่าจะมาจับผิดเธอแล้วรีบนั่งเครื่องบินกลับมาหรอกนะ?

ลู่จิ้นยวนจะไร้สาระขนาดนี้เลยเหรอ?

“ถ้ายังไม่เปิด ฉันจะพังประตู” ลู่จิ้นยวนที่ได้ยินเสียงลีลาของเวินหนิง และบานประตูที่ยังคงปิดไว้อยู่นั้นก็รู้สึกรำคาญขึ้นมา

ในเมื่อสืบเจอว่าเวินหนิงนั้นอยู่ไหน เขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าคอนโดนี้อยู่ภายใต้ชื่อของเหอจื่ออัน

ผู้ชายที่ให้ผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่ในคอนโดของตนเอง มันก็ชัดอยู่แล้วว่าหมายความว่ายังไง

การที่ตอนนี้ลู่จิ้นยวนยังสามารถใช้น้ำเสียงปกติคุยกับเวินหนิงนั้น เป็นขีดความอดทนสูงสุดของเขาแล้ว

เวินหนิงนิ่งคิด ที่ลู่จิ้นยวนพูดนั้นไม่เหมือนกับการโกหก อีกอย่าง เรื่องแบบนี้เขาทำออกมาได้อยู่แล้ว เลยจำใจต้องเปิดประตู

ประตูเปิดปุ๊ป ลมหนาวที่อยู่ข้างนอกก็พัดเข้ามาทันที ลู่จิ้นยวนที่ยืนอยู่นอกประตูนั้น สาดส่องด้วยแสงไฟอ่อนๆส่องลงบนหน้าตาและร่างกายอันสมบูรณ์แบบของเขา ถึงเขาจะกลับมาอย่างเร่งรีบก็มองไม่เห็นถึงความเหนื่อยล้าของเขาเลย

เขายังคงเป็นลู่จิ้นยวนที่น่าเคารพยำเกรงคนนั้น

ใจของเวินหนิงรู้สึกสับสนขึ้นมาจนแสดงออกมาทางสีหน้า แต่ลู่จิ้นยวนนั้นไม่ได้สนใจเธอเลย ก้าวเดินเข้ามาในห้องแล้วเดินเข้าไปสำรวจห้องนอน

ไม่เจอร่องรอยของผู้ชายคนอื่น ลู่จิ้นยวนที่หน้าตึงเครียดมาตลอดนั้นก็ดูอ่อนลง

“กลับไปกับฉัน”

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เวินหนิง เธอสวมใส่ชุดนอนไว้แล้ว ดูเหมือนจะอยู่ที่นี่ถาวรอย่างนั้นเหรอ

“กลับไปไหน? ตระกูลลู่เหรอ? คุณบ้าหรือเปล่า” เวินหนิงที่พูดเองตอบเองนั้นดูตลกเล็กน้อย