บทที่ 81 เธอก็แค่สิ่งของ

ลู่จิ้นไปจัดการธุระที่ต่างประเทศอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้ การกระทำของเขาเด็ดขาดมาก จากนั้นก็จัดการพวกคนที่คิดไม่ดีทิ้งซะ

แล้วเซี่ยเหลียนก็ไม่มีทางอยู่ที่ตระกูลลู่ได้อีก

"เถ้าแก่คะ จากที่ฉันตั้งใจดูแลคุณชายมาหลายปี ขอร้องอย่าไล่ฉันออกเลยค่ะ……"

เซี่ยเหลียนเพิ่งคิดได้แล้วกำลังขอร้องอ้อนวอน

เถ้าแก่ที่ใจกว้างกับคนรับใช้ แต่ครั้งนี้ไม่ใจอ่อนเลย กับคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ ท่านไม่เก็บไว้แน่นอน

ถ้าวันนั้นไม่ใช่เพราะลู่จิ้นยวนโชคดี แล้วหักห้ามตัวเองได้พร้อมปฏิเสธการยั่วยุของเธอ ตอนนี้คงแย่แน่นอน

เวินหนิงเห็นเธอถูกไล่ออกไปแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจ

ถึงคนแบบนี้จะรนหาที่เอง แต่ก็ทำให้เธอแน่ใจมากขึ้น ยังไงลู่จิ้นยวนก็เป็นคนเลือดเย็น ถึงจะเป็นคนรับใช้ที่ดูแลมาตั้งหลายปีก็ไล่ออกไปแบบนี้ได้ เธอเป็นแค่คนนอก ก็คงจะโดนแบบนี้เหมือนกัน……

หรือว่า เธอควรจะรีบไปจากที่นี่ ไม่ใช่ว่ารอให้คนอื่นมาไล่ออกไปอย่างทุลักทุเล

หลักจากที่เซี่ยเหลียนถูกไล่ออกไป ในบ้านก็ดูเงียบสงัด ให้ความรู้สึกว่าเหมือนพายุจะเข้า ทุกคนรู้สึกกดดันกลัวว่าตัวเองจะทำอะไรผิด

หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลู่จิ้นยวนไม่อยู่ เวินหนิงก็ย้ายออกจากห้องนอนหลักไปห้องนอนแขกที่ไกลที่สุด

เธอคิดว่า ถ้ายิ่งห่างออกจากผู้ชายคนนั้นมากเท่าไหร่ อารมณ์ของเขาอาจจะไม่เสียขนาดนั้นแล้วก็จะไม่ทำอะไรเธอด้วย

แต่ เธอคิดผิดไป

กลางดึก เวินหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จกำลังจะนอน