บทที่ 90 รู้ว่าท้อง

พอรู้แบบนี้ สีหน้าที่เยือกเย็นของลู่จิ้นยวนก็ดูอ่อนโยนไปไม่น้อย

เขามองเข้าไปห้องนอนที่แคบนั้น ดูเหมือนเจ้าของห้องจะยังไม่ได้จัดห้อง ของก็วางเกะกะไปข้างๆ

เครื่องสำอางแล้วก็ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยก็กองรวมกันอยู่ ดูมีกลิ่นอายของหญิงสาววัยรุ่น

มองไปด้วย สายตาของผู้ชายคนนั้นก็เห็นหนังสือวางอยู่ไม่กี่เล่ม กำลังจะเดินไปดู เวินหนิงก็นึกขึ้นได้แล้วรีบออกมาจากห้องครัว

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในห้องนอนของตัวเองมีหนังสือเกี่ยวกับคนท้อง เมื่อกี้ลืมไป ตอนนี้ลู่จิ้นยวนอยู่ในนั้น ถ้าเขารู้ก็คงจะแย่แน่

"นายดูพอหรือยัง? ถ้าดูพอแล้วก็ออกไป" เวินหนิงเดินเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นว่าเขากำลังมองของที่เธอวางอยู่บนเตียง ในใจก็สั่นวูบไปแล้วรีบเดินไปดึงผ้าห่มมาปิด หนังสือกี่เล่มนั้นก็ถูกเธอซ่อนลงไปใต้หมอนด้วย

"มีอะไรที่ให้คนอื่นดูไม่ได้?" เมื่อลู่จิ้นยวนเห็นว่าเธอกำลังไล่ แต่ก็ไม่มีทีท่าที่จะไปเลย

"เหอะเหอะ ของของผู้หญิง นายก็จะดู?" เวินหนิงเอ่ยอย่างเรียบนิ่งอย่างไม่ร้อนตัว

"ไม่ใช่ว่าไม่เคยดูสักหน่อย" ลู่จิ้นยวนมองสำรวจเธอแล้วเดินใกล้เข้าไป "มีส่วนไหนของเธอบ้างที่ผมยังไม่เคยดู?"

ใบหน้าของเวินหนิงก็เริ่มแดง พวกเขาหย่ากันแล้ว สิ่งที่เคยเกิดขึ้นแต่ก่อน เธอก็คิดซะว่าเป็นแค่ความฝัน แต่ผู้ชายคนนี้เอาแต่เข้าใกล้เข้ามาทำไม?

"ตอนนี้เราไม่เกี่ยวข้องอะไรแล้ว" เวินหนิงคิดไปด้วยแล้วก็ดันหน้าอกผู้ชายคนนี้ออกมาจากห้องนอนด้วย

จากนั้นก็รีบล็อคประตู ถ้าเขาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นก็แย่ล่ะสิ

"ตอนนี้ฉันจะกินข้าว เดี๋ยวก็จะอาบน้ำ ไม่มีเวลามาต้อนรับคุณ คุณชายลู่กลับไปเถอะค่ะ"

เวินหนิงมองไปที่สิ่งที่เธอกำลังต้มอยู่ ยังดีตอนที่เธออยู่ตระกูลลู่ก็เรียนทำอาหารกับเชฟมาบ้าง ไม่งั้นตอนนี้ตัวเองก็คงจะอดตายไปแล้ว

"เธอต้อนรับแขกแบบนี้หรอ?"

ลู่จิ้นยวนมองไปที่เธอ กว่าเขาจะมาครั้งนี้ได้ ก็คงจะไม่ไปอย่างง่ายๆแน่นอน แล้วอีกอย่าง ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคงยังไม่กลับมา?

ไม่แน่ใจเรื่องนี้ เขาไม่มีทางไปเด็ดขาด

"งั้นคุณคิดอยากทานข้าวเย็นที่บ้านของฉัน?" เวินหนิงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

อาหารที่เธอทำก็แค่กินได้ จะพูดว่าอร่อยก็ไม่ได้ ลู่จิ้นยวนเป็นบ้าอะไรไม่กลับไปกินอาหารที่เชฟระดับห้าดาวทำ แต่จะมายุ่งกับเธอที่นี่

"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้"

ลู่จิ้นยวนมองไปที่ห้องครัวที่มีไอน้ำลอยออกมา แล้วก็ได้กลิ่นหอมของอาหารลอยมาด้วย ความรู้สึกแบบนั้นเป็นความรู้สึกอบอุ่นของครอบครัวที่ห่างหายไปนาน

ความรู้สึกแบบนี้ สำหรับเขาถือว่าเป็นเรื่องแปลก แต่ก่อนลู่จิ้นยวนก็เห็นอาหารที่ดูดีว่างอยู่ต่อหน้า เขาไม่จำเป็นต้องรู้ว่าอาหารพวกนี้ทำออกมาได้ยังไง แค่รับประทานก็พอ

ตอนนี้เห็นแล้ว ก็รู้สึกว่า……น่าสนใจดี

โดยเฉพาะ ท่าทางของเวินหนิงที่สวมใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วกำลังยุ่งในห้องครัว ก็ทำให้เขารู้สึกพิเศษมาก

เขาไม่ใช่ไม่เคยได้รับเข้ากล่องจากคุณหนู แต่ว่า ทุกครั้งที่เห็นเข้ากล่องที่สวยงามที่วางอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่รู้สึกอยากอาหาร

ของพวกนั้น ก็แค่ภาพลักษณ์ปลอมๆที่พวกเธอสร้างขึ้น ความจริง อย่างเวินหนิงที่ทำกับข้าวปกติแบบนี้ดีกว่า

อย่างน้อย ก็ไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเสแสร้ง

เมื่อเวินหนิงเห็นว่าลู่จิ้นยวนไม่มีทีท่าว่าจะไปจริง ก็ขี้เกียจที่จะสนใจเขา จะทำให้ตัวเองแล้วก็เด็กในท้องหิวไม่ได้ ในเมื่อเขาจะอยู่ต่อ งั้นก็ทำอาหารสุดพิเศษให้เขาละกัน ดูว่าเขาจะแสดงปฏิกิริยาอะไร