บทที่ 96 ที่แท้เขาก็ชอบผู้หญิงแบบนี้

ลู่จิ้นยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่ชอบเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานในบริษัทฯ

โดยเฉพาะความสัมพันธ์ของเขาและหลิวเมิ่งเซวี่ยแบบนี้ด้วย

"ฉันแค่อยากหางานทำ ตอนนั้น คุณ.....รับปากฉันแล้ว"

หลิวเมิ่งเซวี่ยเห็นชายหนุ่มเงียบไป ก็รีบพูดขึ้นอย่างน่าสงสาร

"ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวจะให้อันเฉินติดต่อเธอไป" พูดเสร็จลู่จิ้นยวนก็วางสายทันที

เขาไม่ชอบคนพูดอย่างทำอย่างมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นลู่จิ้นยวนจึงเรียกอันเฉินเข้ามา "ช่วยไปดูผู้หญิงที่ชื่อหลิวเมิ่งเซวี่ยหน่อย แล้วจัดหาตำแหน่งงานทั่วไปให้เธอทำด้วย"

อันเฉินพยักหน้า ก่อนจะรีบไปจัดการตามที่เขาสั่ง

หลิวเมิ่งเซวี่ยถูกจัดให้ไปเรียนรู้งานอยู่ที่แผนกทรัพยากรบุคคล

.........

ช่วงบ่าย เวินหนิงได้นำเอกสารชุดหนึ่งไปส่งที่แผนกบุคคล หลิวเมิ่งเซวี่ยที่กำลังอู้งานอยู่หันมาเห็นเธอเข้า

หลิวเมิ่งเซวี่ยสะดุ้งตกใจ ก่อนจะรอจนเวินหนิงเสร็จธุระ แล้วรีบดึงแขนเวินหนิงไปยันมุมที่ไม่มีใครเห็น

เวินหนิงเองก็รู้สึกประหลาดใจ ช่วงเช้าเธอยังนึกว่าตัวเองตาฝาดอยู่เลย ไม่คิดว่าจะเป็นเธอจริงๆ

"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" หลิวเมิ่งเซวี่ยรีบถามขึ้นทันที

เธอรู้ตัวดีว่าที่ลู่จิ้นยวนดีกับเธอเป็นพิเศษ ก็เพราะเขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีอะไรกับเขาในคืนนั้น

และหลิวเมิ่งเซวี่ยเองก็รู้อยู่แก่ใจว่า ผู้หญิงในวันนั้นคือเวินหนิง

ดังนั้น พอเห็นเธอที่นี่ หลิวเมิ่งเซวี่ยจึงเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ

เวินเหนิงขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย เธอก็อยู่ที่มาตลอดนะ หลิวเมิ่งเซวี่ยแหละมาทำงานที่บริษัทตระกูลลู่ได้ไง โลกกลมอะไรขนาดนี้

"ฉันก็ทำงานอยู่ที่นี่อยู่แล้ว เธอเพิ่งมาสมัครงานเหรอ?"

หลิวเมิ่งเซวี่ยพยักหน้ารัวๆ ตอนแรกเธอนึกอยากถามเวินหนิงว่ารู้เรื่องที่มีอะไรกับลู่จิ้นยวนมั้ย แต่ก็กลัวว่าจะไปเตือนความทรงจำของเวินหนิงเข้า แล้วจะทำให้ตัวเองต้องตกที่นั่งลำบาก เธอจึงเลือกที่จะปิดปากตัวเองไว้แน่นจนหน้าแดงก่ำ

"ทำไมเหรอ? มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ"

เวินหนิงเห็นเธอดูแปลกๆ จึงถามขึ้น

"เธอ......วันนั้นเธอทำอะไรกันแน่? ห้องนั้นถึงได้เละเทะไปหมด ฉันเกือบตายเพราะเธอแล้ว"

พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าเวินหนิงก็ซีดขาวลงทันที ผ่านมานานหลายวันขนาดนี้แล้ว เธอคิดว่าตัวเองได้เลืมเรื่องในวันนั้นไปหมดแล้ว แต่พอถูกถามขึ้นมาแบบนี้ เธอก็รู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

ภาพความทรงจำที่มืดมน ทำให้เธอหายใจอึดอัดขึ้นมา

"เรื่องในวันนั้น มีแค่เธอและฉันที่รู้ อย่าพูดถึงมันอีกเลย!"

หลิวเมิ่งเซวี่ยก็ไม่อยากให้เธอพูดถึงเรื่องนี้อยู่แล้ว จึงรีบพยักหน้าตอบ "งั้นเธอก็ต้องเก็บไว้เป็นความลับด้วยนะ ถ้าคนอื่นรู้เข้า ฉันตายแน่"

เวินหนิงพยักหน้ารับ เธอไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่าหลิวเมิ่งเซวี่ยคงจะกลัว ไม่อย่าให้ตัวเดือดร้อน

พอเวินหนิงรับปาก หลิวเมิ่งเซวี่ยก็สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ที่สำคัญคือ เธอมั่นใจว่าเวินหนิงไม่รู้ว่าผู้ชายในวันนั้นคือใคร

ถ้าเวินหนิงรู้ว่าคนที่นอนกับเธอวันนั้นคือลู่จิ้นยวน เวินหนิงคงไม่ตื่นตกใจแบบนั้น คงจะดีใจมากว่า เห็นได้ชัดว่าคนที่รู้ความจริงตอนนี้มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น

คิดได้เช่นนั้น หลิวเมิ่งเซวี่ยก็ยิ้มขึ้นอย่างมั่นใจ ผู้หญิงในคืนนั้นไม่ใช่เธอแล้วไง ขอแค่เธอสามารถมีอะไรกับลู่จิ้นยวนได้อีกครั้ง แล้วมีลูกให้เขาสักคน แค่นี้ปัญหาทุกอย่างก็จะหมดไป

.........

หลังจากที่เวินหนิงมาบริษัทฯติดต่อกันอยู่หลายวัน เธอก็เริ่มจะทนไม่ไหว

ลู่จิ้นยวนบอกให้เธอกลับมาส่งมอบงานให้เสร็จ แต่เธอแทบไม่ได้ส่งมอบงานอะไรเลย เธอยังคงทำงานที่ไม่ได้สำคัญอะไรเหมือนเดิมทุกวัน

ถึงแม้ว่าเธอยังได้รับเงินเดือนครบถ้วน แต่ให้เธออยู่กับคนอย่างลู่จิ้นยวนที่เหมือนระเบิดเวลาแบบนี้ เธอไม่สบายใจเลยซะนิด