บทที่11 ความรัก

“อร้าย พี่หมิง ทำไมใจร้อนจัง”

หน้าของเวินหนิง เปลี่ยนเป็นซีดเผือก เพราะว่าเธอฟังออกว่าเสียงผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ไม่ใช่ใครที่ไหน คือ....เวินหลานนั่นเอง!

“ไม่ใช่เธอรึไงปีศาจน้อยที่มาหาฉันก่อน ” ยวี๋เฟยหมิงกอดเวินหลานไว้

ขนตาของเวินหนิงเริ่มสั่น ไม่อยากจะเชื่อว่า ผู้ชายที่อยู่บนรถ จะเป็นสามีในอนาคตของเธอ ที่มีความเป็นสุภาพบุรุษ

ตอนนั้น บ้านของแม่อยู่ที่เมืองเจียงเฉิง ซึ่งถือว่ายังมีความล้าหลังห่างไกลความเจริญ ตอนยังเล็กเธอถูกจับหมั้นหมาย ซึ่งก็คือตระกูลที่มีชื่อเสียงอย่างตระกูลยวี๋

เวินหนิงกับยวี๋เฟยหมิงคบหาเหมือนคนทั่วไปก่อนที่จะแต่งงาน เดิมทีหลังจากเวินหนิงอายุ18ปี บริบูรณ์ ก็ต้องจัดงานแต่งตามที่ตกลงกันไว้. แต่ทว่าเธอได้เข้าไปอยู่ในคุกก่อน เรื่องงานแต่งก็ถูกลืมไม่มีใครเอ่ยถึงอีกเลย

ยวี๋เฟยหมิงเป็นแฟนคนแรกและคนเดียวของเวินหนิง เธอคิดมาตลอดว่าเขาจะเป็นคู่ชีวิตของเธอ แต่ว่าช่วงเวลาสามปีที่อยู่ในคุก ยวี๋เฟยหมิงไม่เคยย่างก้าวเข้าไปเยี่ยมเธอเลย เธอคิดว่าอาจถูกกดดันจากตระกูลลู่ยวี๋เฟยหมิงเลยไม่เคยมาที่นี่ แต่ตอนนี้ดูแล้วคงจะไม่ใช่ เพราะว่ายวี๋เฟยหมิงมั่วอยู่กับเวินหลาน เขาลืมเวินหนิงไปตั้งนานแล้ว

เวินหนิงเคยคิดว่ายวี๋เฟยหมิงอาจจะมีผู้หญิงอื่นไปแล้ว สำหรับคนที่เคยรักมาก่อน เธอก็พร้อมจะอวยพรให้เขามีความสุข แต่ทำไมต้องเป็นเวินหลานด้วย

เมื่อสมหวังดั่งใจคิด ยวี๋เฟยหมิงเดินลงจากรถด้วยความพอใจ มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู เขาก็ตกใจ แต่ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“เวินหนิงหรอ เธอออกมาได้ยังไง”

คำพูดแบบเดิม เวินหนิงมองหน้าของยวี๋เฟยหมิง เหมือนกับที่เธอนั้นจินตนาการไว้เลยว่าหล่อเหลา แต่ว่าแววตาข้างในนั้นไม่หลงความความอ่อนโยนแล้ว มีแต่เพียงแววตารังเกียจ

“ทำไมต้องเป็นเธอด้วย” เวินหนิงพึมพำเอ่ยถาม

ใครกันแน่ บางที่เธออาจจะไม่ได้เจ็บเหมือนกับถูกคนตบหน้า แต่คนที่เจ็บควรเป็นเวินหลาน