บทที่14 คิดถึงฉันแล้วหรอ

“ไม่เจอฉันสามวัน คิดถึงฉันแล้วหรอ หึม”

ผู้ชายค่อยๆสูดดมกลิ่นหอมจากตัวเวินหนิง สูดดมแล้วเอ่ยว่า“เธอหอมจริงๆ”

พูดไปมือก็ไม่อยู่นิ่งลูกคลำตอบร่างกายเวินหนิง เวินหนิงรีบห้าม แร่กลับถูกชายหนุ่มใช้แรงที่มีเยอะกว่ากอดไว้แน่นจนขยับตัวไม่ได้

“ปล่อยฉันนะ！”

วันนี้ฉันช่วยเธอปลดปล่อย เธอก็ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ รู้สึกเสียใจจริงๆ”

เวินหนิงงุนงง "ช่วยฉันปลดปล่อยงั้นหรอ”

ชายหนุ่มหยิบเช็คออกมา จำนวนตัวเลขที่อยู่บนเช็คคือห้าล้าน ซึ่งจำนวนเงินเหมือนกับที่คนขับรถเอามาจากบัตรของยวี๋เฟยหมิง!

“ให้เธอ เป็นค่าที่เรามาเจอกัน”

“เวินหนิงไม่กล้าที่จะรับเช็กเงิน “วันนี้คนขับรถขับรถชนรถของยวี๋เฟยหมิง เขารับคำสั่งจากคุณหรอ คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมคุณสามารถใช้คนของตระกูลลู่”

“คนขับรถนั่น ไม่ใช่คนของตระกูลลู่ แต่เป็นคนของฉัน เห็นผู้หญิงของฉันถูกรังแก จะให้ฉันทนอยู่ได้ยังไง ให้พวกมันชดใช้ค่าเสียหายที่ทำให้เธอเสียใจจะเป็นไร แต่ทว่านี่แค่เริ่มต้น ถ้าหากเธอยอมล่ะก็ ฉันจะทำให้พวกมันล้มละลายก็ยังได้”

ชายหนุ่ม พ่นลมหายใจออกมาทำให้อีกคนตัวสั่น “เป็นไง ประทับใจมั้ย อยากจะมองร่างกายนี้ให้ฉันรึยัง”

เวินหนิ่งทำเป็นนิ่งเล่นสงครามเย็น ตอนนี้นอกจากตระกูลลู่ ตระกูลเวิน แล้ว ตอนนี้ยังมีชายแปลกหน้านี่อีกคน

ไม่ใช่ตระกูลเวินคอยบงการแน่ ตระกูลลู่ก็เลยทำให้เวินหนิงไม่สามารถมีตัวตนอยู่ได้ มีเพียงชายหนุ่มที่คอยช่วยเหลือ เธอควรที่จะเชื่อเขาไหม

“คุณ ให้ฉันกลับไปคิดดูก่อนสิ ตอนนี้สมองฉันมึนตึบไปหมด ให้เวลาอีกหน่อยได้ไหม”