บทที่362 กิจกรรมครอบครัว

พอรู้ผลลัพธ์ เธอก็แทบจะเป็นบ้าไปเลย อยู่หัวใจก็บีบรัด แล้วก็ดึงโม่เทียนยวี๋เข้ามาพัวพันด้วยอย่างไม่ลังเล ไม่ได้แค่เพียงเปิดเผย เป็นโม่เทียนยวี๋โกหกโม่โยวแล้วเอาแบบร่างมาให้เธอเองกับมือ แถมยังใส่สีตีไข่ร้อยเรียงเป็นเรื่องเป็นราวอีก

จุดประสงค์ของเธอนั้นง่ายดาย เรื่องๆนี้โม่เทียนยวี๋ก็สะบัดไม่หลุดตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ตัวเองนั้นจบเห่แล้ว ตายก็ต้องตายด้วยกัน

แต่ว่าโม่เทียนยวี๋กับถังหว่านเอ๋อร์ไม่เหมือนกัน โม่เทียนยวี๋ยังมีตระกูลโม่หนุนหลังอยู่ บวกกับความสัมพันธ์กับโม่โยว ลู่จิ้นยวนไม่ได้วางแผนจะจบการเขาให้จบไปเลยในรวดเดียว

ดังนั้น ก็เลยจัดการแค่เบาๆไปก่อน ให้โม่เทียนยวี๋โดนขังคุกสักสิบสองวัน คนนึงสิบสองปี อีกคนนึงสิบสองวัน ตัวเลขสองตัวที่เหมือนกันแต่ก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ดูแล้วก็เหมือนการเยาะเย้ยรูปแบบหนึ่ง

แน่นอน กับเรื่องทั้งหมดพวกนี้ โม่โยวไม่ได้รู้อะไรด้วย

เธอเพียงแค่รู้ว่า ชื่อเสียงของตัวเองโดนกอบกู้กลับมาได้แล้ว ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ สำหรับเธอแล้ว ก็เหมือนกับฝันร้ายที่ยาวนานฉากหนึ่ง ตอนนี้ เพียงแค่ตื่นมาจากฝันร้ายแล้ว

โม่โยวรู้ เรื่องในครั้งนี้ คนที่เธอควรจะขอบคุณมากที่สุดคือลู่จิ้นยวน ถ้าเกิดว่าไม่ใช่เขาล่ะก็ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง

แต่ว่าตั้งแต่เย็นวันนั้น หลังจากที่ถูกลู่จิ้นยวนแต๊ะอั๋งไปในห้องหนังสือ โม่โยวก็เหมือนไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขายังไงดี

หลังจากเรื่องๆนี้ผ่านมาระยะหนึ่งแล้ว เธอก็ย้ายออกมาจากที่พักบ้านตระกูลลู่ กลับมาที่บ้านของตัวเอง เกี่ยวกับจุดนี้ ลู่จิ้นยวนพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

บ้านตระกูลลู่

วันนี้คือวันที่สองที่โม่โยวย้ายไป เจ้าเพื่อนตัวน้อยลู่อันหรานนั้นหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ในตชสายตาของเขา แม่ไม่ยอมอยู่ด้วย ล้วนเป็นเพราะว่าพ่อของตัวเองนั้นไม่ดีพอ

"ป่ะป๊า พ่อนี่มีหน้าแบบนี้เสียเปล่าแล้วนะ" หนุ่มน้อยบ่นออกมา

ลู่จิ้นยวน "......"

เขาอดไม่ได้ที่จะลูบใบหน้าของตัวเอง มีวินาทีหนึ่งที่สงสัยกับตัวเอง เขาเจอกับโม่โยวอีกครั้งเป็นเวลานานแค่ไหนแล้วนะ แต่กลับยังไม่มีความคืบหน้าที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย

"หึ ในเวลาที่สำคัญยังต้องให้ผมออกโรง"

ลู่อันหรานพูดขึ้นอย่างอวดดี หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแล้วจิ้มๆหน้าจออยู่แป๊บหนึ่ง หลังจากนั้นก็ส่งให้กับลู่จิ้นยวน "ดูสิครับ"

คนหลังรับโทรศัพท์ไป มองผ่านๆ คิ้วก็ขมวดขึ้น มุมปากก็ยกขึ้นในทันที

"สบายใจเถอะ ผมโทรศัพท์หาแม่แล้ว ตอนบ่ายเธอจะมารวมตัวกับพวกเราที่โรงเรียนอนุบาล แน่นอนแหละ ผมไม่ได้บอกแม่ว่าพ่อจะไปด้วย ถ้าเกิดว่าในตอนนั้นแม่เห็นพ่อแล้วก็หนีไปอีก อย่างนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมแล้ว"

สิ่งที่ปรากฎบนโทรศัพท์ของหนุ่มน้อย คือบ่ายวันนี้โรงเรียนอนุบาลจะจัดกิจกรรมครอบครัว ข้อเรียกร้องก็คือ ให้ดีที่สุดก็คือให้ผู้ปกครองทั้งสองคนสามารถมาร่วมงานได้ทั้งคู่

ตอนบ่าย ที่ประตูของโรงเรียนอนุบาล

เพราะว่ากิจกรรมครอบครัวนี้ที่โรงเรียนจัด ด้านนอกประตูโรงเรียนจึงคึกคักเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าเด็กๆทุกคนจะมีผู้ใหญ่มาด้วย

แต่ว่าถ้าเกิดดูโดยละเอียดแล้วล่ะก็ จะพบว่า ภายในผู้ใหญ่พวกนี้ ส่วนมากแล้วไม่ใช่พ่อแม่ แต่เป็นพี่เลี้ยงหรือไม่ก็พ่อบ้านที่อยู่ในบ้าน มีเพียงแค่ส่วนน้อยที่จะพาพ่อแม่ของตัวเองมา

เด็กที่เรียนในโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ ครอบครัวถ้าไม่ใช่เศรษฐีก็เป็นคนรวย ผู้ปกครองพวกนั้นจะยอมเสียเวลาได้ยังไง มาเข้าร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนจัดขึ้น

"หม่าม้า......"

เพื่อนตัวน้อยลู่อันหรานพอลงจากรถ ก็เห็นเงาคุ้นเคยยืนอยู่ใกล้ๆแปลงดอกไม้ วิ่งไปด้วยรอยยิ้มสดใสในทันใด

โม่โยวอุ้มลูกเอาไว้ในอ้อมกอดในทันที เจ้าหนุ่มน้อยใกล้จะหกขวบแล้ว บางทีอาจะเป็นเพราะเข้าไปฝึกร่างกายในค่ายทหารทุกปี ส่วนสูงก็เลยดูสูงกว่าเด็กรุ่นเดียวกันทั่วไปอยู่มาก

เธออุ้มอยู่พักใหญ่ก็รู้สึกว่าเสียพลังไปมาก ทนไม่ไหวจนต้องปล่อยหนุ่มน้อยลง พอเงยหน้า ก็มองเห็นลู่จิ้นยวน ที่เอามือซุกกระเป๋าไว้ข้างหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหา จากนั้นก็ชะงักไปทันที

ในเวลาปกติส่วนใหญ่โม่โยวจะอยู่ด้านนอก ก็เลยสวมชุดทำงาน แต่เพราะว่าคิดได้ว่าวันนี้เป็นกิจกรรมครอบครัว เดาว่าอาจจะมีพวกเกม