บทที่369 หาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล

เอาเถอะ ไม่นานเธอก็รู้คำตอบ

"พรืด สาวๆจ๋า จิ้งจอกเนี่ยเป็นคำนามที่เขาเอาไว้ใช้กับสาวๆวัยรุ่นนะ หญิงสูงวัยท่านนั้นชมพวกเราแบบนี้ พวกเราควรจะขอบคุณเธอหรือเปล่านะ" หญิงสาวคนแรกที่สวมชุดแดงพูดขึ้นมาอย่างใสซื่อ

"ก็ใช่น่ะสิ? ในคำพูดนั่นน่ะ ฉันฟังออกว่ามีน้ำเสียงอิจฉาริษยาอยู่ด้วยนะ จิ๊ๆ ทำไงได้ ใครใช้ให้เรามีเสน่ห์กันล่ะ"

"......"

พวกผู้หญิงทางฝั่งของโม่โยวก็รับส่งบนสนทนาต่อๆกันไป เธอหนึ่งประโยคฉันหนึ่งประโยค ทำเอาคุณนายโต๊ะข้างๆโมโหควันออกหูเลยทีเดียว

"แก พวกแกมันไร้ยางอาย แต่ละคนรู้จักแต่ที่จะยั่วผู้ชายเท่านั้น ทั้งไร้ศักดิ์ศรีแล้วก็ไร้ยางอาย ชั้นต่ำจริงๆ"

"หึ ก็แค่อาศัยความสาวความสวย ของเล่นทางเพศอย่างพวกเขาน่ะข้างนอกมีเนอะถมเถไป จะเอาอะไรมาอวด?"

"คงไม่ใช่ พวกนังเมียน้อยที่คอยทำลายครอบครัวของคนอื่น จะช้าจะเร็วก็ต้องไม่ตายดีแน่ ถุย"

พวกคุณนายทั้งหลายแต่ละคนก็ฝีปากร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าพวกสาวงามที่โต๊ะของโม่โยวนั้นมีประสบการณ์มามากแค่ไหน โดนด่าขนาดนี้แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของแต่ละคนก็ยังคงสว่างสดใส แต่ว่าคำที่ด่ากลับไปนั้นรุนแรงมิใช่น้อย

"สังคมในตอนนี้ก็คือสังคมของคนหนุ่มคนสาว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไหนๆก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น คุณยาย ตอนที่พวกคุณออกจากบ้านไม่ได้ส่องกระจกดูเลยเหรอคะ?"

"นั่นสิ ดูรอยเหี่ยวย่นบนหน้านั่นสิ นั่นมันทับแมลงวันตายได้แล้วนะ ตอนกลางวันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ว่าตอนกลางคืนนี่สิ ไม่ทำให้คนตกใจตายไปเลยหรือไง"

"เหอๆๆ ก็ใช่น่ะสิ ฉันล่ะสงสารผู้หญิงแก่ๆแบบพวกเขาจริงๆ น่าสงสารจัง"

"เจ้านายของฉันเคยบอกฉัน คนเราน่ะนะ ชอบกินผักที่สดที่กรอบ แต่ว่าพวกผักที่ไม่รู้ว่าถูกวางเอาไว้นานเท่าไหร่จนเหลือง พวกผักดองเอยอะไรเอย ไม่ต้องพูดถึงกินหรอก แค่ดูก็ปวดตาแล้ว"

"ไม่ใช่แค่เพียงเท่านั้นนะ ให้ฉันพูด เดาว่าแค่ดมก็แทบจะอ้วกแล้ว"

โม่โยว : "......"

มุมปากของเธอกระตุก พูดได้บอกช็อคไปแล้ว

ในขณะเดียวกัน เธอเองก็เข้าใจแล้วว่าพวกหญิงที่โต๊ะของเธอนั้นต้องการอะไร คิดมาตั้งนาน พวกนี้นั้น.......เป็นเมียน้อย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทางฝั่งคุณนายพวกนั้นแค่อ้าปากก็ด่าเข้าให้

โม่โยวหน้าตึง หางตาก็แอบมองไปรอบๆตัว ภายในใจก็คิดคำณวน ตัวเองออกไปตอนนี้ เหมาะหรือเปล่า จะดึงดูดสายตาใครให้มาสนใจไหม?

ต้องบอกเลยว่า ฝีมือการรบของสาวๆพวกนี้นั้นเยี่ยมยุทธ์มาก บางทีก็พูดได้ว่า ประสบการณ์โชกโชน สรุปคือ พวกคุณนายโต๊ะข้างๆนั้น โกรธจนหน้าแดงแล้วก็คอเป็นเอ็นไปเลย แทบจะเดินเข้ามาตบแล้ว

เอาเถอะ คนแก่ไม่ไหว ทำได้แค่พึ่งพวกสาวๆแล้ว

ถ้าเกิดรู้ งานเลี้ยงในวันนี้ พวกเจ้าของธุรกิจต่างๆ ไม่ได้เพียงแค่พาภรรยาที่บ้านมาเท่านั้น พวกลูกสาวลูกชายอะไรก็พามาด้วย

พวกลูกสาวคนรวยพวกนี้ ที่เข้ามาทีหลังแล้วได้ยินเสียงโกรธของแม่ แต่ละคนก็มองมาทางนี้ด้วยสายตาโกรธขึ้ง

ถ้าเกิดรู้ ว่าแม่ของพวกเธอนั้นถือยศถาบรรดาศักดิ์ แต่ว่าพวกเธอนั้นไม่เหมือนกัน ตอนแรกก็เป็นเจ้าหญิงที่ครอบครัวเลี้ยงมาแบบเอาแต่ใจอยู่แล้ว เคยได้โกรธใครแบบนี้ที่ไหน

หญิงสาวหนึ่งในนั้นที่สวมชุดสีน้ำเงิน ก้าวเดินอาดๆเข้ามาหา ยืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวชุดดำในโต๊ะของโม่โยว แล้วตบลงบนใบหน้าเธออย่างแรง

ตบนี้ ก็เหมือนกับว่าเป็นสัญญาณเงียบที่ดังขึ้น พวกคุณหนูคนที่เหลือก็พุ่งเข้ามาช่วย เหล้าที่อยู่ในมือก็สาดเข้ามาหา

เพียงชั่วครู่ เสียงหวีดร้องด่าทอก็ดังขึ้น วุ่นวายกันไปหมด

โม่โยวเบิกตากว้าง นึกไม่ถึงเลยสักนิด พวกลูกคุณหนูคุณนายในความทรงจำของเธอ กลับกลายเป็นแบบนี้ไปเสียได้ หมดคำจะพูดแล้วจริงๆ