บทที่527 กลัวว่าเธอจะยอมรับไม่ได้

“ ท่านป้าเย่คะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหนูเองค่ะ ท่านวางใจได้ หนูจะให้จิ้นยวนทานยาอย่างเชื่อฟังแน่นอน ท่านป้าดูแลสุขภาพด้วยนะคะ”

หลังจากพูดจบ หยงซือหม่ยหยิบยาแล้วจากไปทันที

...

ที่โรงพยาบาล

หลังจากที่เวินหนิงโทรศัพท์ไปหาหยงซือเหม่ยแล้ว จึงไปชำระตัวที่ห้องน้ำ เห็นตัวเองในกระจกที่มีรอยคล้ำขนาดใหญ่อยู่รอบตา

เมื่อคืนเธอพลิกตัวไปมาอยู่นาน เกือบถึงกลางดึก จนไม่สามารถต้านความเหนื่อยล้าได้แล้วถึงได้หลับไป

แล้วยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง เวินหนิงใช้คอนซีลเลอร์ปกปิดรอยคล้ำที่ตา มิฉะนั้นเดียวคุณแม่จะเห็นความผิดปกติได้

เวินหนิงไปดูอาการของไป๋หลินยวี่ ตอนนี้อาการของเธอคงที่แล้ว ดูเหมือนว่าอาการหมดสติที่ทำให้เธอกลัวนั้นเป็นเพียงการล้อเธอเล่นเท่านั้น

แต่เวินหนิงชัดเจนดีว่าไม่อาจล่าช้าได้อีกต่อไปแล้ว

เวินหนิงยิ่งคิดยิ่งเครียด แต่เธอก็รู้ดีเช่นกันว่าต่อให้เธอเครียดหรือรีบร้อนยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ยังต้องดูความคิดของหยงซือเหม่ยด้วย

เวินหนิงถอนหายใจ กลับไปเรียกลู่อันหรานตื่นนอน เพราะว่าเมื่อวานเวินหนิงไม่ได้กลับบ้าน ก็เลยให้เขานอนกับเธอที่โรงพยาบาล

คิดไปคิดมา ลู่อันหรานต้องกลับไปที่โรงเรียนถึงจะถูก ทั้งวันไม่ได้สัมผัสกับคนรุ่นเดียวกันอย่างงี้ มันไม่ใช่ผลดีต่อการเจริญเติบโตของเขา

"อันหราน ลูกตื่นได้แล้วจ๊ะ"

เวินหนิงเขย่าร่างของลู่อันหรานเบา ๆ ลู่อันหรานถึงได้ค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วหาวยาวๆ

เวินหนิงมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขา " อันหราน เดียวคุณแม่ส่งหนูกลับบ้าน หนูไปอาบน้ำให้สะอาด จากนั้นคุณแม่ส่งหนูไปโรงเรียนนะครับ

ไปโรงเรียน

ลู่อันหรานไม่อยากไปโรงเรียน แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเวินหนิง เขารู้ว่าตอนนี้ท่านย่ากำลังป่วย และยังมีหยงซือเหม่ยผู้หญิงสะระเลวคนนั้นที่กำลังสร้างปัญหาวุ่นวายไปหมด เธอคงจะเครียดและเสียใจ ก็เลยไม่ได้พูดอะไร

แต่ก็อดกระซิบไม่ได้ว่า “ คุณแม่ครับ ผมกลับไปตั้งใจเรียนดีๆ คุณแม่อย่าโกธรคุณพ่อเลยได้ไหมครับ ผมคิดว่าคุณพ่อคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ถ้าไม่ได้จริงๆ คุณแม่ให้คุณพ่อคุกเข่าบนทุเรียนก็ได้ อย่าทิ้งคุณพ่อเลยนะครับ "

เมื่อได้ยินลู่อันหรานพูดเช่นนี้ หัวใจขอเวินหนิวเจ็บจี๊ด อย่างที่ว่าเด็กทุกคนไม่ต้องการให้พ่อแม่แยกทางกัน

แต่……

โลกของผู้ใหญ่นั้นซับซ้อนมาก แม้ว่าลู่อันหรานจะเป็นเด็กที่ฉลาดมากก็จริง แต่ก็ไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด

“ อันหราน เรื่องนี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณแม่จะตั้งสินใจได้คนเดียว แต่ต่อให้พ่อกับแม่จะแยกทางกันจริงๆ ลูกยังคงเป็นลูกรักของพ่อกับแม่ตลอดไป รู้ไหม”

“ แต่ผมไม่อยากให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องเลิกทางกัน”

ลู่อันหรานรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆ แต่เขาไม่อาจรู้ได้ และไม่อาจไปเปลี่ยนแปลงแก้ไขมันได้

" พวกเราไม่พูดเรื่องนี้แล้ว วันนี้หลังเลิกเรียน แม่พาหนูไปซื้อของเล่นใหม่ดีไหม หนูอยากได้อะไรเหรอ "

เวินหนิงรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน ลู่อันหรานก็ไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงแต่ก้มหัวลง มีท่าทีไม่พอใจและจะร้องไห้

เวินหนิงส่งลู่อันหรานกลับไปบ้าน ที่บ้านได้จ้างแม่บ้านทำความสะอาดอยู่เลยดูเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก แต่ดูขาดความอบอุ่นไปเล็กน้อย

เวินหนิงให้ลู่อันกรานไปอาบน้ำ แล้วยังเปลี่ยนชุดนักเรียนให้เขา ถึงได้ส่งเขาไปที่โรงเรียน

หลังจากส่งลู่อันหรานไปแล้ว เวินหนิงคิดอยู่พักหนึ่ง จึงตัดสินใจไปที่โรงพยาบาลที่เย่ซือเยวี่ยอยู่

ระหว่างทาง เวินหนิงอดหัวเราะตัวเองไม่ได้ ทั้งวันของเธอนี่ไม่ต้องทำอะไรเลย ได้แค่วิ่งโรงพยาบาล