บทที่624 เขาดีขนาดนั้นเชียวเหรอ

หลังจากเหอจื่ออันออกมาจากโรงพยาบาล เขาก็ได้ขับรถออกไปคนเดียว

ระหว่างทาง เขาเหยียบคันเร่งไปอย่างแรงราวกับว่าจะระบายความแค้นในใจออกมา ถึงได้ขับรถด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

เขาไม่รู้ว่าขับไปนานแค่ไหน จนกระทั่งน้ำมันรถหมด เขาถึงได้หยุดรถอยู่ที่หน้าประตูบาร์แห่งหนึ่ง

เหอจื่ออันเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อที่เต็มไปด้วยไฟนีออนที่กระพริบของบาร์ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันบนริมฝีปากของเขา

คาดไม่ถึงว่าจะดันบังเอิญมาจอดอยู่ที่นี่ เป็นไปได้ไหมที่ฟ้ากำลังจะบอกเขาว่า เขาหมดหวังแล้ว ให้เขาไปดื่มหน่อยเพื่อที่จะได้ปล่อยวาง

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ตามนั้นล่ะกัน

เหอจื่ออันอารมณ์เสียมาก พอเดินเข้าไปก็เรียกพนักงานสั่งเหล้าที่มีแอลกอฮอล์แรงและสูงมาสองสามขวด แล้วนั่งลงเริ่มดื่ม

เวลาผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มก็รู้สึกถึงความเมา แต่สมองของเขายังคงมีสติอย่างชัดเจน ยังคงได้ยินคำพูดที่เวินหนิงพูดในวันนี้วนไปวนมาในสมอง

" ทำไม เขาดีขนาดนั้นเชียวเหรอ ... "

ตาที่แดง มือที่ถือขวดเหล้าของเหอจื่ออันเต็มไปด้วยความไม่พอใจและไม่ยอมแพ้

ในตอนนี้เขาพึ่งจะตระหนักได้ว่าเหล้าหมดไปแล้ว " น้อง ๆ เอาเหล้ามาอีกสองสามขวด "

เหอจื่ออันกำลังจะเรียกให้พนักงานเอาเหล้ามาอีกสองสามขวด แต่จู่ๆก็มีมือที่ขาวเรียวคู่หนึ่งปรากฏขึ้น แล้วไปจับห้ามมือที่กำลังจะยกขึ้นของเหอจื่ออัน

"จื่ออัน พอได้แล้ว นายเมามากแล้ว "

เจนนี่เห็นรูปลักษณ์ที่โทรมของเหอจื่ออัน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความทุกข์

หลายวันนี้ เหอจื่ออันไม่ได้ติดต่อกับฝั่งนู้นเลย เธอเป็นห่วงเขามากจริงๆ เธอจึงมาที่เมืองเจียงเฉิงเพื่อดูว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง

โดยไม่คาดคิดเลยว่า หลังจากที่มาถึงเธอนั้นจะไม่สามารถติดต่อเหอจื่ออันได้เลยไม่ว่าจะวิธีไหน ถึงได้ให้คนตรวจสอบตำแหน่งโทรศัพท์มือถือของเขา ถึงได้รู้ว่าเขามานั่งดื่มอยู่ที่นี่เพื่อให้ตัวเองลืมความเจ็บนั้น

“ ฉันไม่ได้เมา ตอนนี้ฉันยังมีสติดีและรู้ชัดเจนดี ถ้าฉันเมาแล้วจริงๆ ฉันก็จะไม่เจ็บปวดเหมือนมีมีดนับพันทิ่มแทงที่หัวใจเช่นนี้ ”

เหอจื่ออันอยากจะสะบัดมือของเจนนี่ออกอย่างไม่สบอารมณ์ แต่น้อยมากที่เจนนี่จะใช้ท่าทีที่แข็งกร้าวต่อเขา “ จื่ออัน นายจะมาดื่มเยอะขนาดนี้ไม่ได้ ซึ่งมันไม่เหมือนคุณเอาซะเลย การที่มาดื่มเหล้าเมาอย่างงี้เป็นพฤติกรรมที่ดูขี้ขลาดสุดๆ ”

" ดีไม่ดีมันก็เรื่องของฉัน เจนนี่เธอถอยไป เธอกลับไปก่อนแล้วฉันจะไปหาเธอพรุ่งนี้"

เหอจื่ออันยังคงดื้อดึง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ฟังคำชักชวน เจนนี่ก็ได้นั่งลงแล้วพูดว่า " งั้นก็ได้ ถ้านายอยากดื่ม ฉันจะดื่มเป็นเพื่อน "

หลังจากพูดจบ เจนนี่ก็สั่งให้พนักงานเอาเหล้ามาเสิร์ฟอีกสองสามขวด หลังจากเปิดขวดเธอก็เทเหล้าไปอย่างเต็มแก้วแล้วกะว่าจะดื่มให้หมดแก้วในทีเดียว

เมื่อเหอจื่ออันเห็นเช่นนี้ รีบคว้าแก้วมาแล้วโยนลงไปกับพื้น “ เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม ”

เจนนี่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เธอสามารถมีฐานะตำแหน่งถึงทุกวันนี้ได้ เธอย่อมเสียสละและทำงานหนักยิ่งกว่าคนธรรมดาทั่วไปหลายเท่า ซึ่งไม่มีใครสามารถจินตนาการได้เลย เพื่อความร่วมมือที่ต้องเข้างานสังสรรค์มากมาย กระเพาะอาหารของเธอจึงถูกแอลกอฮอล์กดจนพังไปตั้งนานแล้ว ถ้าเธอดื่มแอลกอฮอล์ที่แรงและสูงแบบนี้จริงๆ กลัวจะต้องส่งเธอเข้าโรงพยาบาลทันทีเพราะเลือดออกในกระเพาะอาหาร

เมื่อรู้สึกได้ว่าแก้วถูกแย่งไป เจนนี่ถึงมองไปที่เหอจื่ออัน " ฉันบอกแล้วว่าถ้านายยังจะทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้ ฉันก็จะดื่มเป็นเพื่อนนาย เพราะร่างกายเป็นของฉันเอง ฉันอยากจะทำยังไงมันก็เรื่องของฉัน นายไม่สามารถมาควบคุมฉันได้เช่นกัน "

พอเหอจื่ออันได้ยินเช่นนี้ ก็นั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ว่ายังไง เขาไม่อาจที่จะทนดูเจนนี่ทำร้ายร่างกายของเธอต่อหน้าเขา " เอาคุณไม่อยู่จริงๆ ช่างเถอะ วันนี้พอแค่นี้ "

เมื่อเห็นเช่นนี้ เจนนี่ถึงได้โล่งใจ จึงรีบเรียกพนักงานมาช่วยพยุงเหอจื่ออันที่กำลังเดินโซซัดโซเซเข้าไปในรถ

เหอจื่ออันที่เมามากแล้ว เห็นว่ายังไงก็ต้องกลับบ้านไป พอเข้าไปนั่งที่เบาะหลังหลับตาลง ก็นอนหลับไปในไม่ช้า

เจนนี่ดูว่าเขาหลับไปแล้ว ใบหน้าที่ครึ้มเครียดของเธอถึงได้ค่อยๆจางหายไป เธอมองใบหน้าของเหอจื่ออันผ่านกระจกมองหลัง ยังคงเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์ แต่เพิ่มความเศร้าเข้ามาเล็กน้อย