บทที่ 103 ใครก็ตามที่สามารถยับยั้งตัวเองได้ เขาไม่ใช่ผู้ชาย

ท้องฟ้าปลอดโปร่ง และมีแสงแดดจ้าเล็กน้อย เจน ดันน์ ห่อเสื้อคลุมไว้ให้กระชับกับร่างกายของเธอมากยิ่งขึ้น ถนนแคบ ๆ ที่มีต้นไม้เรียงรายมีคนพลุกพล่านน้อยในวันนี้ อย่างไรก็ตามใครก็ตามที่เดินผ่านเธอไปจะจ้องมองเธอด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“นั่น…มีบางอย่างผิดปกติกับเธอหรือเปล่า?”

สองสามีภรรยาเดินผ่านเธอหันหน้ากลับมาเพื่อจ้องมองเธออีกครั้ง ก่อนจะคุยกันด้วยเสียงเชิงซุบซิบ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้คุยกันต่อหน้าของ เจน ดันน์ แต่พวกเขาก็ยังคงกระซิบกระซาบกัน

เสียงสนทนาของคนอื่น ๆ ดังขึ้นที่ด้านหลังศีรษะของเธอ เธอคุ้นเคยกับการแสดงออกที่ประหลาดใจของคนที่เดินผ่านเธอไปมาแล้ว

เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่ดวงอาทิตย์ที่ฉายแสงอยู่เหนือท้องฟ้า เธอเข้าใจดีว่าการแต่งกายของเธอมันดูน่ากลัวเพียงใด ในสายตาของคนอื่นในขณะนี้

เมื่อทุกคนสวมเสื้อแขนสั้น กางเกงขายาว และชุดเดรส เธอได้ห่อตัวอย่างแน่นหนาโดยไม่เผยให้เห็นผิวที่เปลือยเปล่าของเธอเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอเหลือบมองเสื้อเชิ้ตแขนยาวบนตัวแล้วนึกเสียดาย ... เธอควรจะใส่เสื้อโค้ทที่หนากว่านี้

กระแสแห่งความเจ็บปวดพุ่งผ่านกระดูกของเธอ มีคู่รักอีกคู่หนึ่งขี่จักรยานอยู่ข้าง ๆ เธอ ขณะที่พวกเขาโคลงเคลงขี่ผ่านเธอไป

หญิงสาวสวมชุดเดรสสีขาว ในขณะที่เด็กผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว หญิงสาวมีนิสัยร่าเริง และสามารถได้ยินเสียงที่สดใสมีชีวิตชีวาของเธอได้จากระยะไกล

“เฮ้ เฮ้ ไปสวนสนุกทีหลัง วันนี้อากาศดีจัง จะน่าเสียดายถ้าเราพลาด”

“โอเค อะไรก็ได้ตามที่คุณพูด เราจะไปสวนสนุกในภายหลังกัน”

“และตั้งแคมป์ในตอนกลางคืนหรอ? ฉันจะซื้อเต็นท์”

จักรยานของพวกเขาขี่ผ่าน เจน ดันน์ ขณะที่พวกเขาคุยกัน

“เฮ้! เดี๋ยวก่อน”

"อะไร?" ทั้งคู่สะดุ้งเล็กน้อย เด็กชายพยุงน้ำหนักของรถจักรยานด้วยขาข้างหนึ่งที่พื้น แล้วกรีดให้รถจักรยานของเขาหยุด “คุณเรียกเราทำไมหรือ?” จากนั้นเขามองไปที่ เจน ดันน์ ขึ้นและลง เขาเป็นเด็กหน้าตาหล่อเหลา เขาขมวดคิ้วสีกาแฟอ่อนและเรียงตัวสวยของเขา “มีอะไรไหมครับ?” ความสงสัยถูกเผยขึ้นทั่วใบหน้าของเธอ… ‘เขาไม่มองว่าเธอเป็นคนบ้าหรอ?’

เจน ดันน์ เป็นคนโง่ ... เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะหยุดคนทั้งคู่ แต่เธอไม่สามารถหยุดตัวเองจากการทำเช่นนั้นได้

"คุณโอเคไหมคะ?" หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังมีทรงผมที่สวยงามย้อมเป็นสีเกาลัด เธองอหัวแล้วยื่นมือออกมาโบกตรงหน้า เจน ดันน์

เจน ดันน์ พูดอย่างตะกุตะกัก “ฉัน…” ‘ฉันอะไร?’

ทำไมจู่ ๆ เธอถึงตะโกนเรียกคนแปลกหน้าทั้งคู่ให้หยุด?

“คุณกำลังพยายามที่จะถามเส้นทางอยู่ใช่ไหม? ไม่เป็นไรคุณสามารถถามเราได้เลยค่ะ แฟนของฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญทุกอย่าง เขาคุ้นเคยกับถนนแถวนี้เป็นอย่างดี”

น้ำเสียงของหญิงสาวนั้นดูอ่อนเยาว์และเต็มไปด้วยพลัง เจน ดันน์ ลดเปลือกตาลงอย่างรวดเร็วและกระพริบตา เธอยกมือขึ้นเช็ดความขมขื่นที่ปลายหางตาของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า“ฉัน - ฉัน…จะบอกว่าวันนี้ฝนจะตก พยากรณ์อากาศบอกอย่างนั้น”

ต้องบอกว่าเธอหันกลับมาและเดินออกไป ขาที่ไม่ดีของเธอทำให้เธอเดินได้ยาก จากการก้าวของเธอดูเหมือนว่าเธอจะรีบเร่ง

บทสนทนาของทั้งคู่ในหูของเธอห่างเหินมากขึ้นเรื่อย ๆ

ยังคงได้ยินเสียงแผ่วเบจากใกล ๆ “เอ๊ะ? พยากรณ์อากาศบอกอะไรเกี่ยวกับฝนไหมในวันนี้?”

ชายคนนั้นก็ทำหน้าตางง ๆ ด้วยเช่นกัน “บางที…เธออาจจะดูผิด? เธอช่างเป็นคนดีจริง ๆ แม้ว่า…”

เสียงของพวกเขาดังขึ้นไกลออกไป เจน ดันน์ หัวเราะอย่างขมขื่น…คนดี?

ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอเคยเข้าคุก พวกเขาจะ ... ยังเรียกเธอว่าคนดีอยู่ไหม?

เธอเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายปลายทาง

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เจน ดันน์ ก็ตกตะลึง ...

ใต้ต้นไทรมีชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงสแล็กสีกา ปรากฏตัวต่อหน้าของเธอ

เขายืนอยู่ใต้ต้นไทรโดยล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสีกากีของเขา เขายิ้มเหมือนจิ๊กโก๋ให้เธอเผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นแถว

ราวกับตกอยู่ในภวังค์ เธอคิดว่าตัวเองกลับไปสู่ฤดูร้อนในปีนั้น

ใต้ต้นไทรใหญ่กว่านี้ เด็กวัยรุ่นยืนอยู่ใต้ต้นไทรสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีกากี และรองเท้าสีขาว เธอรีบวิ่งไปหาเขา เขาเองก็อดทนรอไม่ได้เขามองหน้าธอ และวิ่งเข้าหาเธออย่างอ่อนโยนด้วยเช่นกัน

“ช้าเป็นเต่าเลย ผู้หญิงนี่ปัญหาเยอะจริง ๆ เร็วเข้า ฉันจะไปแล้ว ถ้าคุณยังไม่รีบ”

แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาจะจากไป แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่ใต้ต้นไทรในขณะที่รอเธออย่างเงียบ ๆ