บทที่ 114 ต่อสู้กับเขาจนถึงที่สุด

"คุณปู่ ...” ไฮด์ โซรอส กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชายชราโซรอสก็พูดตัดบทเขาขึ้นมาอย่างย็นชา

“ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป”

คำสั่งเย็นชาของท่านปู่นั้นดังขึ้นในหูของ ไฮด์ โซรอส ในทันที! ไฮด์ โซรอส หรี่ตาและจ้องไปที่ปู่ของเขา “ปู่สอดแนมผมหรอ?”

ไฮด์ โซรอส จ้องมองไปที่ปู่ของเขาด้วยสีหน้าเย็นชาเล็กน้อยในตอนนี้

ชายชราโซรอสปล่อยคำอุทานออกมาอย่างเยือกเย็น และกล่าวว่า “เจ้าทำให้ฝ่ายตรงข้ามที่น่ากลัวขุ่นเคืองเช่นนี้ ในฐานะหัวหน้าตระกูลโซรอส ข้าไม่ควรตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเลยหรือ? ข้าควรจะปล่อยให้ความหายนะสำหรับครอบครัวโซรอสมาเยือนตระกูลเราหรือไม่? หืม?”

“ท่านกลัวไม่ใช่หรอคุณปู่? ท่านกลัวสจ๊วต คุณกลัวแค่เด็กรุ่นหลานในครอบครัวสจ๊วตนะคุณปู่ ไม่น่าแปลกใจเลย ว่าทำไมทุกคนถึงพูดตลอดหลายปีที่ผ่านมาว่าโซรอสไม่มีอะไรเทียบได้กับสจ๊วต…”

ก่อนที่ ไฮด์ โซรอส จะจบประโยค ชายชราโซรอสก็คว้าไม้เท้าข้าง ๆ เขาแล้วเหวี่ยงมันอย่างแรงไปที่ ไฮด์ โซรอส "หุบปาก!" ชายชราโซรอสมีท่าทางดุร้าย แต่มีจิตใจที่ขี้ขลาด ดวงตาสีซีดของเขาเบิกกว้าง เมื่อเขาจับจ้องไปที่หลานชายของเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความโกรธ

หลานชายคนนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดจากสมาชิกในครอบครัวโซรอสรุ่นเดียวกันของเขา แต่ขี้เกียจอย่างน่าเสียใจ โซรอสผู้เฒ่านึกถึงหลานชายคนนี้มาโดยตลอด แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะยั่วยุศัตรูที่น่ากลัวให้ชายชราโซรอสต้องเข้ามาจัดการ

แม้ว่าจะมีคำพูดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาว่าโซรอสนั้นด้อยกว่าเมื่อเทียบกับสจ๊วต แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกประหม่าที่จะพูดต่อหน้าเขา ใบหน้าของชายชราโซนั้นแดงก่ำ…นี่เหมือนกับการสัมผัสจี้จุดที่เจ็บที่สุดของชายชราโซรอส!

ไฮด์ โซรอส ยิ้มแก้มปริตามปกติ ผู้เฒ่าโซรอสกระทุ้งเขาด้วยไม้เท้าของเขาอย่างโหดเหี้ยม สายตาที่ไม่ยอมใครในดวงตาของ ไฮด์ โซรอส ยังคงมีอยู่ เขาปฏิเสธที่จะหลบหลีกไม้เท้าในขณะที่เขาปล่อยให้คุณปู่ของเขานั้นตีเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขาพยายามเกลี้ยกล่อมชายชราโซรอส “ได้โปรดใจเย็น ๆ นะครับนายท่าน คุณชายยังเด็ก หากคุณนำปัญหานี้ไปชี้แนะเขา ผมแน่ใจว่าเขาจะยอมรับมัน”

คุณปู่โซรอสนั้นมีอารมณ์รุนแรงยิ่งขึ้น เขาโอดครวญและพูดว่า “อย่าไปพบผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไป”

ไฮด์ โซรอส กำหมัดแน่นทันที เขาตะโกนกลับไปที่ชายชราโซรอส “ไม่มีทาง!”

“พูดอีกครั้งสิ!” อารมณ์ของชายชราโซรอสที่เพิ่งเย็นลงเริ่มเดือดขึ้นอีกครั้ง “ไฮด์ โซรอส แกพูดอีกครั้งสิ!”

‘ปู่อยากให้ผมพูดแบบนั้นอีกใช่ไหม? ได้เลย!'

“ผมจะพูดอีกครั้ง – ผมจะไม่ยอมแพ้และปล่อยเธอไป!”

"แก!" ชายชราโซรอสโกรธมากจนหน้าอกของเขาสั่นสะท้านด้วยการหายใจที่ถี่และเร็ว "โอเค! ดี! แกพร้อมที่จะสยายปีกและโบยบินได้แล้วหรอ ฮะ!” ในขณะที่ดุ ไฮด์ โซรอส อยู่นั้น ชายชราโซรอสก็มองหาไม้เท้าของเขา ที่เขาโยนทิ้งไปก่อนหน้านี้ “ไม้เท้าของฉันอยู่ที่ไหนหรอคุณริท ไม้เท้า!"

คุณริท พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาดูกังวลมากขณะที่เขาซ่อนไม้เท้าไว้ด้านหลังของเขา จากนั้นเขาก็หันไปมองที่ ไฮด์ โซรอส และพูดว่า “นายน้อยคุณปู่ของคุณกำลังแก่ขึ้นไปอีกปี ทำไมคุณไม่เพียง แต่พยักหน้าเห็นด้วยกับเขาไป”

ใบหน้าที่หล่อเหลาของคุณชายไฮด์ โซรอส เต็มไปด้วยความไม่พอใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ เขาได้แต่กัดริมฝีปากของตัวเอง โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา

"ไม้เท้า!" ชายชราโซรอสโกรธมากเมื่อเขาจ้องไปที่พ่อบ้านคุณชายริท เขายื่นมือไปหาพ่อบ้านของเขา "ริท! ส่งไม้เท้ามาให้ฉัน!”

"นายน้อย!" คุณริทยังไม่ยอมเลิกลา

ไฮด์ โซรอส พูดพรางกัดฟันแน่น “เอาไม้เท้าให้เขาเถอะลุงริท”

หน้าอกของชายชราโซรอสสั่นสะท้านอย่างแรง ขณะที่เขาคว้าไม้เท้าจากมือของพ่อบ้านริท และทุบลงบนหลังของ ไฮด์ โซรอส อย่างแรงด้วยการแกว่ง “แกปีกกล้าขาแข็งบินเองได้แล้วหรอ ฮะ!” ไม้นั้นเท้าฟาด ไฮด์ โซรอส ลงที่หลังของเขา!

“ตอนนี้แกแข็งแกร่งและทรงพลังแล้วหรอ ฮะ!” การโจมตีที่รุนแรงอีกครั้งจากไม้เท้าและมันยังทิ้งรอยเลือดไว้ที่แขนของ ไฮด์ โซรอส