บทที่ 121 นี่คือการจัดฉาก

เจนไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยืนอยู่ต่อหน้าคนเหล่านี้ วันนี้เธอได้ลังเลที่จะไปร่วมมือกับการแสดงนี้บ้างหรือไม่?

คำตอบคือ ไม่ เธอรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

ความหยิ่งยโสมันยังฝังอยู่ในกระดูกของเธอไม่มีวันลบล้างได้ ไม่ว่าชีวิตของเธอจะยากลำบากเพียงใด แล้วคนเหล่านี้ตรงหน้าเธอเป็นอย่างไรเมื่อสามปีก่อน?

ในใจของเธอ เธอไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น เป็นเวลาสามปีแล้ว และเธอไม่ต้องการที่จะทนทุกข์ทรมานกับรูปลักษณ์ที่น่ารังเกียจและเย้ยหยันจากพวกเขาอีกแล้ว

แม้ว่าเธอจะยังคงสะบักสะบอม และอยู่ในสถานการณ์ที่ที่ยากลำบากดังนั้นอะไรละ? เธอยังคงทำมัน ในท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้ล้มลง ความอ่อนแอบนใบหน้าของเธอซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการเห็น

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ความภาคภูมิใจในหัวใจของเธอ ทำให้เธอลังเลที่จะคบกับคนเหล่านี้ เธอรู้คำตอบในใจอย่างชัดเจน

ในขณะนั้นเจนไม่สนใจคำพูดหยาบคายของซูซานและไม่โต้เถียงกับเธออีกต่อไป เธอไม่ได้ถามซูซานว่าทำไมเธอถึงไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้ตั้งแต่แรกตามคำพูดของเธอ

เธอเคยถูกจองจำมาก่อน เธอรู้วิธีที่จะทำตัวต่ำต้อย เธอสูญเสียไต แต่เธอไม่สูญเสียสมอง หากความคิดริเริ่มนี้อยู่กับซูซาน เธอก็จะมีสิทธิในการพูดสิ่งต่าง ๆ ออกมา

หากคุณพูดถึงเหตุและผลกับชาวต่างชาติ พวกเขาจะพูดคุยกับคุณด้วยความเมตตากรุณาและความชอบธรรม เมื่อคุณพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับความเมตตากรุณา และความชอบธรรม พวกเขาจะคุยกับคุณถึงเหตุและผล มันเป็นสิ่งเดียวกัน เมื่อเธอคุยกับซูซานเกี่ยวกับเหตุและผล ซูซานจะคุยกับเธอเกี่ยวกับเงื่อนไข ถ้าเธอคุยกับซูซานเกี่ยวกับเงื่อนไขซูซานจะคุยกับเธอเกี่ยวกับเหตุและผล เป็นเพราะ…ซูซานเป็นคนที่มีสิทธิในการพูดได้เท่านี้

อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงต้องพูดคุยเกี่ยวกับเงื่อนไขต่าง ๆ

“คุณต้องใช้อะไรบ้าง ในการลบสิ่งนี้ และให้สำเนาสำรองแก่ฉัน?”

ซูซานรู้สึกยินดี เจนสมควรที่จะต่ำต้อยและได้รับความโปรดปรานจากการประจบประแจงใครบางคน เจนเป็นฆาตกรแล้วเธอจะมองมาที่เธออย่างไม่ยอมใครได้อย่างไร?

“คุณ…คงจะดี ถ้าคุณทำเช่นนี้” ซูซานส่งโทรศัพท์ของเธอให้เจนโดยไม่มีเหตุผล “คุณต้องการไฟล์สำรองข้อมูลหรือไม่? เอาล่ะคุณ…” เธอชี้ไปที่ชายวัยกลางคนหัวล้านกับพุงที่บวมเบียร์ ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา “ไปดูแลเขา”

ไหล่ของเจนสั่นสะท้าน เธอหันศีรษะช้า ๆ และมองไปที่ซูซาน เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยินกับหูของเธอเองเมื่อสักครู่

หลังโค้งงอริมฝีปากของเธอ และยิ้มกว้างขึ้น “ฉันได้ยินจากเบรนแดน และแก๊งค์ ว่าคุณอยู่ใน "อุตสาหกรรมการบริการ" พวกเขายังบอกฉันว่าคุณ ... ต้องการเงิน แล้วมันไม่ดีหรอ?

“ชิ เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว อย่าบอกว่าเราไม่ได้ดูแลคุณ” กล่องถูกผลักต่อหน้าเจน ด้วยการคลิก "กล่อง" ก็เปิดขึ้น มีเงินสดใบสีแดงกองอยู่ในกล่อง พวกมันแดงจนแพรวพราว

“เพียงแค่แสดงให้เราเห็นว่าคุณมีอะไรบ้าง สอนเรา เราต้องการทราบระดับการให้บริการของ คุณหนูดันน์”

เสียงแหลมของซูซานดังเข้าหูของเจน เจนก้มศีรษะลงและจิกเล็บลงในฝ่ามือของเธอ เธอใช้พลังทั้งหมดของเธอเพื่อหยุดความโกรธที่เกิดขึ้นภายในตัวเธอ มีคำใบ้ของความโกรธบนใบหน้าของเธอ เธอทำอะไรไม่ถูก ไม่ว่าเธอจะพยายามปกป้องศักดิ์ศรีแค่ไหน เธอก็ยังไม่สามารถจัดการได้ เธอเป็นเพียงนักโทษหมายเลข 926 เธอเป็นอะไรไม่ได้มากกว่านี้อีกแล้ว

“เจน อย่าลืม ฉันสามารถอัปโหลดวิดีโอนั้นบนโทรศัพท์ได้ทุกเมื่อ ถ้าฉันอัปโหลดไปยัง Weibo หรือช่วง WeChat ของฉัน หรืออาจจะเป็น Instagram คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”

เจนกัดฟัน ใบหน้าของเธอก้มลง อย่างไรก็ตามมือของเธอที่กำหมัดอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอกำลังสั่นอย่างโกรธเกรี้ยว

เธอต้องการที่จะต่อสู้ เธอต้องการต่อสู้อย่างหนัก อย่างไรก็ตามมันจะไม่มีประโยชน์ การทำอะไรที่ไม่ถูกไม่ควรแบบนี้ จะทำให้คนเราหมดความและสิ้นหวัง

เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกแพ้ หากไม่มีการดิ้นรนต่อสู้ ... มีคำใบ้ของความสิ้นหวังผุดขึ้นมาในหัวของเธอและมันก็ค่อย ๆ เดินทางไปที่แขนขาและกระดูกของเธอรามไปทั่ว ๆ ร่างกายของเธอ

เธอหลับตาลง มือของเธอที่กำแน่นเป็นกำปั้นค่อย ๆ คลายออกช้า ๆ

วิสัยทัศน์ของเธอปรากฏบนใบหน้าของซูซานอีกครั้ง เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนว่า “คุณหนูวิลสันคุณแน่ใจหรือ ว่าจะให้สำเนาสำรองแก่ฉันและจะไม่เผยแพร่วิดีโอไปรอบ ๆ ถ้าฉันทำตามที่คุณต้องการ?”

ซูซานต้องการที่จะเย้ยหยันและทำให้เจนอับอายต่อไป เธออยากจะบอกเจนว่าเธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องนี้ เธอไม่มีทางเลือกที่นี่ เธอทำได้แค่ทำตามคำสั่งที่ให้ไว้กับเธอเท่านั้น เมื่อซูซานกำลังจะเย้ยหยันและพูดคำเหล่านั้นเจนก็พูดแทรกขึ้น