บทที่ 143 ความเกลียดชังที่มากขึ้น

ฌอนพาเจนออกไปแล้ว

ในอีกมุมหนึ่งห่างจากงานเลี้ยงที่แออัดในบ้านของตระกูลดันน์ ซัคแตะคางของเขา ขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นในที่สุด “เจน ดันน์?”

วันนี้เจนได้ให้มุมมองใหม่ของเธอกับเขา ดวงตาของซัคสว่างขึ้นและเขาก็ชักเริ่มที่จะสนใจ เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากัน เขารู้สึกเป็นอิสระและไม่ถูกจำกัด เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและเดินออกจากบ้านของตระกูลดันน์ไปในท้ายที่สุด

“เดาสิ ว่าวันนี้ฉันเจอใคร?” เขาโทรหาไฮด์ในขณะที่เขากำลังเดินไปที่รถของเขา “นายเดาไม่ถูกแน่ ๆ”

“ในเมื่อนายบอกว่าฉันเดาไม่ถูกแน่ ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็คงไม่ต้องเดาให้เสียเวลาหรอก” เสียงดังก้องมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงของไฮด์นั้นฟังดูไร้ความคิด “ซัคนายอยากมาเที่ยวเล่นไหม? ฉันอยู่ที่ร้านแมกนิฟฟิเซนวิวผู้หญิงใหม่ ๆ ที่นี่โคตรเด็ด”

ซัคฟังเสียงที่เหม่อลอยของไฮด์ และไฮด์ก็ดูไม่อยากจะสนใจเขาเท่าไรนัก เขาจึงกล่าวว่า “เจน ฉันพบเจนที่บ้านของตระกูลดันน์”

มีความเงียบชั่วครู่ที่ปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์ จากนั้นเสียงหัวเราะของชายคนนั้นก็ดังขึ้น “ ฉันสงสัยจัง ว่าเป็นเธอเป็นใคร เธอคือใครหรอ? ซัคนายโทรมาหาฉันแค่นี้หรอ ฉันพอแล้วกับผู้หญิงอย่างเธอ แต่นายกลับโทรหาฉันเพื่อบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องของเธอหรอ?”

ซัคถอนหายใจในใจ "จริง ๆ หรอที่นายพูดออกมาเนี่ย? ไฮด์ถ้านายคิดแบบนั้นจริง ๆ ทำไมนายถึงมักจะไปย่านราตรีแบบนั้นบ่อย ๆ?”

“ฮ่า ๆ นายนี่ตลกชะมัด ซัคนี่ฉันเป็นใคร แค่แสร้งทำเป็นว่าฉันถูกดักตีหัวก่อนหน้านี้ และนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันหลงผิดไปเล็กน้อยกับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ฉันได้ทำไปช่วงที่ผ่านมา”

ไฮด์เริ่มรู้สึกรำคาญ “เอาละ ๆ ฉันกำลังสนุกมากที่นี่ ถ้าไม่มีอะไรกับฉันแล้ว ฉันจะวางสายเดี๋ยวนี้ละ”

ตอนที่เขากำลังจะวางสายเขาได้ยินเสียงทุ้ม ๆ ของซัคดังมาจากอีกด้านหนึ่งของการโทร “นายรู้เรื่อง สตอร์จ ทรัสต์ ใช่ไหม? การประมูลที่ตรูลดันน์ได้จัดขึ้นในคืนนี้ คือการประมูล สตอร์จ ทรัสต์ ฌอนให้เจนยืมเงินไปสี่พันล้านเหรียญ และเจนเป็นผู้เสนอราคาสูงสุด ไฮด์ตอนนี้นายต้องไตร่ตรองตัวเอง เจนที่สกปรกและน่าอับอายได้ยึดคืน สตอร์จ ทรัสต์ แล้ว อย่าปล่อยให้ปรมาจารย์โซรอสผู้เกรียงไกรพ่ายแพ้ต่อเจนนะ”

คราวนี้ไฮด์ไม่อยากที่จะวางสายแล้ว แต่หลังจากที่ซัคพูดจบเขาก็วางสายไปโดยที่ไม่พูดอะไรอีกเลย

ด้วยเสียงบี๊บรถก็ถูกปลดล็อก ซัคเปิดประตูและเข้าไปในรถ จากนั้นเขาก็ขับรถออกไป เขาทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว ไม่ว่าไฮด์จะเดินออกมาจากความโศกเศร้าได้หรือไม่ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับขนาดของระเบิดที่เขาเพิ่งทิ้งลงไปเมื่อสักครู่

เมื่อเขาคิดถึงเจน แววตาของซัคก็ดูซับซ้อน เขาดูรู้สึกผิดอย่างมาก “ฉันขอโทษนะ ที่ใช้คุณเป็นเครื่องมือ เจน” อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ไฮด์สามารถรวบรวมสติของตัวเองใหม่ได้ ซัคจะไม่รู้สึกเสียใจกับการกระทำของเขา ผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรสำหรับเขานะ?

เขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ มีความเย็นชาเป็นพิเศษภายใต้แว่นตากรอบทองของเขา

นักธุรกิจให้ความสำคัญกับผลกำไร แต่ไม่ใช่ความสัมพันธ์ เขาเป็นนักธุรกิจ และนักธุรกิจควรจะเย็นชา

“จริงหรือ…ฉันสาบานได้เลยว่า ถ้าไฮด์กลับมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง…” บางทีไฮด์อาจจะเข้าใจผิด เพราะสิ่งที่เขาพูด บางทีเจนอาจถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมเพราะเหตุนี้ รอยยิ้มของซัคไม่มีความอบอุ่น มันแสดงให้เห็นถึงทัศนคติของเขา เขาควรแลกเจนกับไฮด์หรือไม่?

แน่นอน!

ณ แมกนิฟฟิเซนวิว

หลังจากที่ไฮด์วางสายโทรศัพท์ ใบหน้าของเขาก็มืดมนตลอดเวลา เขานั่งอยู่ในมุมหนึ่ง เพื่อนของเขาต่างก็กินและดื่มกันหมด แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะมีชีวิตชีวาสนุกสนา แต่ไฮด์ก็ไม่สามารถปลุกวิญญาณของเขาได้เลย

“คุณชายโซรอส คุณกำลังนึกถึงลูกเจี๊ยบตัวไหนอยู่หรอ? คุณดูเหมือนตกอยู่ในภวังค์ พวกเขาโทรหาคุณเพื่อชวนไปดื่มต่อที่ไหนหรอ?”

ชายหนุ่มผมหยิกผมสีเกาลัดหัวเราะเบา ๆ และเดินเข้ามาหาไฮด์ เขาวางแขนรอบไหล่ของไฮด์ แล้วยกแก้ววิสกี้ในมือขึ้น “คุณชายโซรอส พี่ชายคนนี้จะดื่มแก้วนี้เพื่อคุณ เอ้า ดื่ม!"

ไฮด์ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน เขาโบกมือ และผลักแก้วออกไป เขาเย้ยหยันและพูดอย่างเย็นชาว่า“ น้องชายของคุณคือใครหรอ? คุณเป็นพี่ชายของใครที่นี่?”

"อา" คนนั้นอึ้งไปชั่วขณะ ในวินาทีต่อมาเขายิ้ม “โอ้ มาดูสิ ทุกคนมาดู อคุณชายโซรอสกลับมาตลกอีกครั้งแล้ว ในวันนี้”

ในขณะที่เขากำลังพูดแบบนั้นเขาก็ถูกขัดจังหวะโดยไฮด์ “ฉันเพิ่งดื่มไปไม่กี่แก้ว และออกไปเที่ยวกับพวกคุณสองสามครั้ง ตอนนี้คุณเรียกฉันว่าน้องชายของคุณอย่างนั้นหรือ?

“ฉันขอโทษนะ แต่แม่ของฉันไม่ได้ให้กำเนิดลูกชายมากมายขนาดนี้”