บทที่ 162 แต่งงานกันเถอะ

เวลาผ่านไปเร็วมาก ในพริบตาก็เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว

ทุกอย่างสงบมาก แต่ความสงบสุขทำให้เจนตื่นตระหนกอย่างไม่มีเหตุผล

นับตั้งแต่ฌอน สจ๊วตพาเธอมาที่คฤหาสน์สจ๊วตเธอก็กินและพักผ่อนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ จากมุมมองของคนนอกเขาดูแลเธออย่างดีโดยไม่รู้ตัวและทำได้ดีมากจนไม่มีอะไรให้เลือกตำหนิ

ถ้าเป็นคนอื่นคน ๆ นั้นอาจรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก อย่างไรก็ตามยิ่งเขาประพฤติเช่นนั้นเธอก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

เขาชอบนั่งอ่านหนังสือข้างเตียงโดยเปิดโคมไฟข้างเตียงทุกครั้งที่เธออาบน้ำ เมื่อเธอออกมาเขาจะยืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ หยิบไดร์เป่าผมตามธรรมชาติจากนั้นยืนอยู่ข้างหลังเธอและใช้นิ้วของเขาทุกนิ้วผ่านเส้นผมของเธออย่างพิถีพิถัน

ทุกเช้าเมื่อเขาแปรงฟันเขายังชอบบีบยาสีฟันให้เธอเหมือนที่เขาทำ

นอกจากนี้เขายังต้องการจูบด้วยวิธีที่เอาแต่ใจ

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเขาทำซึ่งมีเพียงคู่รักเท่านั้นที่จะทำ

พวกเขาทำ แต่การนอนด้วยกันบนเตียงเดียวกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่คู่รักควรทำ พวกเขานอนในห้องแยกกันตลอดเวลาที่ผ่านมา

เจนอยากจะหัวเราะทุกครั้งที่เขาแสดงความห่วงใยและใส่ใจเธอด้วยการทำสิ่งที่มีเพียงคู่แต่งงานหรือคู่รักที่กำลังออกเดทเท่านั้นที่จะทำ

ในขณะนี้เสียงฟู่เบา ๆ ของไดร์เป่าผมดังก้องอยู่ในหูของเธอซ้ำ ๆ เช่นเดียวกับหลายคืนก่อนเจนนั่งที่ข้างเตียงพร้อมกับผมที่เปียกของเธอในขณะที่วันนั้นอากาศเย็นลงอย่างช้า ๆ…เธอก้มศีรษะลงมองเครื่องแต่งกายของเธอ ร่างของเธอถูกพันด้วยชุดนอนผ้านวมสีชมพูอย่างแน่นหนา…คนที่อยู่ข้างหลังเธอซื้อชุดนอนตัวใหม่นี้ให้เธอเมื่อวานนี้

โดยธรรมชาติแล้วฝีมือของคนทำชุดนอนนั้นช่างงดงามเกินบรรยาย เราสามารถจินตนาการได้ว่าราคาแพงเกินไปเพียงใด คน ๆ นี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? อะไรทำให้เขาคิดว่าเธอจะชอบชุดนอนสีชมพูนี้?

เธอฟังเสียงไดร์เป่าผมที่ดังอยู่ในหูของเธอและสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนวดเบา ๆ ที่ด้านบนของศีรษะ ทันใดนั้นใบหน้าของเธอที่ฝังอยู่ในอกของเธอก็ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาอย่างน่าหดหู่ เธอหัวเราะโดยไม่มีเสียงขณะที่น้ำตาของเธอขู่ว่าจะไหลออกมาจากดวงตาของเธอ ... นี่มันเป็นเรื่องตลกจริงๆ!

สิ่งนี้นับเป็นอะไรกัน?

“มันแห้งแล้ว” เธออ้าปากพูดเบา ๆ ในจิตใต้สำนึกของเธอเธอปฏิเสธความเมตตาและการกระทำทุกอย่างของเขา

เมื่อเธอบอกว่าผมของเธอแห้งเจนก็ค่อย ๆเอนหัวออกไป ข้างหลังเธอรูม่านตาสีดำของชายคนนั้นหดตัว…การกระทำโดยไม่รู้ตัวของเธอได้ทรยศต่อความคิดของเธอแล้ว

เธอแค่ ... เกลียดความใกล้ชิดของเขาหรือเปล่า?

ความผิดหวัง

หัวใจที่แตกสลาย

นอกจากนี้ร่องรอยของความสำนึกผิดที่อธิบายไม่ได้